Uganda

June 21, 2018 - Kampala, Uganda

 

Een week geleden zat ik bij een kampvuur naar de felle en fonkelende sterren te kijken op een klein eilandje middenin het Victoriameer. De avond ging over in de nacht, mijn laatste nacht in Uganda.

Twee weken ben ik er geweest, maar het voelde als twee maanden. Zoveel heb ik beleefd, zoveel nieuwe indrukken, zoveel nieuwe mensen heb ik leren kennen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het bijzonder, uniek en heel fantastisch was! Ik heb genoten.

Het begon allemaal op Schiphol. Vlak voor vertrek dronk ik koffie met Marieke (neuroloog uit Tanzania)m zij was net geland. Vlak voor vertrek kreeg ik ook te horen dat mijn vlucht overboekt was en ik wellicht niet mee kon naar Uganda. Samen met de Duitse professor heb ik wat stampij gemaakt en toen mocht ik dan toch de lucht in.

Ik zat met alle Tanzaniaanse, Keniaanse en Duitse deelnemers aan het congres in een hotel in Kampala, dat was erg gezellig. Het was vooral heel leuk om Vivian (ergotherapeut uit KCMC) weer te zien. We zaten 's avonds vaak met de slappe lach op haar kamer te kletsen. Elke ochtend om 8 uur kwam een busje waar we onszelf in moesten proppen. Half op elkaar met te weinig zuurstof en een zwetende arm van de buurman in het gezicht, reden we in 20 minuten naar Kyambogo University. Een heel groot universiteitsterrein, waar electriciteit en een beamer niet vanzelfsprekend aanwezig waren. De hele week lang was er een vol programma dat tot het einde van de middag duurde. De eerste dag was de gastspreker een Duitse vrouw (Dana) die haar PhD-onderzoek net had afgerond. Ik werd een beetje zenuwachtig van haar verhaal. Het was heel theoretisch en van een hoog niveau. De tweede dag was de eer aan mij om de dag te vullen. Mijn theoretische kader was van een lager niveau, maar bleek her en der toch nog wat vragen op te roepen. Ik had heel veel praktische oefeningen in mijn presentaties verwerkt met filmpjes en casuïstiek. Ook had ik me gericht op de transfer van testen en behandelingen voor kinderen met spraakproblemen naar Oost Afrika. Het is immers niet mogelijk om Europese testen en behandelingen domweg over te plaatsen. Uganda is bijvoorbeeld een land met minstens 45 talen, daarnaast spelen culturele verschillen ook een grote rol. Er is nog weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan naar logopedische spraak- en taaltesten in Oost-Afrika. Ik heb verschillende suggesties en mogelijkheden gegeven (gericht op nul-metingen), waar men heel blij mee was.

Daarnaast heb ik verteld over kauw- en slikproblemen bij kinderen. Ik had stroopwafels, water en pap meegenomen. In de gekste houdingen heb ik de deelnemers ervaringen laten opdoen, waarbij gehoest en geproest een gevolg was. Daar kon ik heel serieus op inspelen met mijn theoretische verhaal en dat werkte goed. Aan het einde van de dag kwam de Duitse professor naar me toe en zei: 'Super super super... more than super!' De Zuid-Afrikaanse professor vroeg: 'May I give you a hug?' Waarna ze me ook nog een kus op mijn wang gaf. Die avond waren Dana en ik uitgenodigd voor een diner bij de professoren. Er werden allerlei opties voor toekomstige projecten besproken, dat was interessant en ik wist niet zo goed meer waar ik zweefde. Ergens boven de grond leek het wel.

De dagen erna waren gevuld met bezoekjes aan verschillende instellingen, uitgebreide lezingen van de Zuid-Afrikaanse professor en een vrolijke nacht in een dansclub in het centrum. Ook heb ik met de Duitsers een trip gemaakt. We hebben gezwommen in de Nijl en de bron van de Nijl bewonderd. Die avond vertrokken zij weer naar Duitsland en was ik alleen. Ik had een Safari geboekt en ontdekte de volgende ochtend dat mijn reisgezelschap bestond uit: een Duits meisje, een Taiwanese vrouw en een Canadese vrouw. Voordat we bij de “Murchison falls” kwamen zaten we 6 uur in een busje. Een prachtig groen landschap trok voorbij, waarbij ik veel overeenkomsten zag met Tanzania. De watervallen waren heel indrukwekkend. Over acht meter breedte stort de Nijl zich naar beneden in een kloof, wat zorgt voor een groots natuurgeweld.

De nachten brachten we door in tenten, waarbij een mollige nijlpaard ons gezelschap gaf door wandelend tussen de tenten te grazen. We hebben veel beesten gezien, eerst in het busje en daarna met een boot op de Nijl. Na wat geflirt met de kapitein heb ik zelfs een half uur de boot mogen besturen. Dat voelde wel stoer!

De laatste dagen heb ik samen met de Canadese vrouw doorgebracht op Banda-eiland. In een piepklein bootje over reusachtige golven kwamen we compleet nat en misselijk aan op een paradijselijke plek, waar ik twee dagen heb geluierd. Het enige minpunt was een knagende muis die ons wakker hield 's nachts. Maar je kunt natuurlijk niet alles hebben..!

 


Pictures

Banda eiland
Rolex eten met Vivian
Congres groep
gastsprekers
 
 
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login