Lekker zwieren door Nieuw-Nickerie!

November 4, 2011 - Nieuw Nickerie, Suriname

‘Subh Divali’, roepend door de straten van Nieuw-Nickerie begeven we ons. Met een sari aan en een flikkerend lampje in de hand. De optocht is begonnen!

Elk jaar wordt er hier in Nieuw-Nickerie een optocht gehouden op de vooravond van Divali, het lichtjesfeest van de Hindoestanen. Het feest staat in het teken van licht, de oogst en de vrouw. De hele middag is gebruikt om iedereen er zo mooi mogelijk uit te laten zien en veel te eten. Surinamers en eten gaan samen. Er is geen gelegenheid waarbij er geen eten op tafel komt, je wordt ermee vol gestouwd. Overigens bevalt me dat goed, ik hou wel van lekker eten. En ik hoef niet sip te kijken om de hoeveelheid eten. Zelfs ik laat nu regelmatig eten staan, hoe verbazend is dat?

Veel van de optocht heb ik niet gezien omdat ik mee liep, maar wel dat tractors, auto’s en huizen behangen worden met gekleurde, flikkerende kerstlichtjes. Na afloop worden er zoveel prijzen uitgedeeld dat niemand teleurgesteld naar huis hoeft te gaan. De volgende dag zijn we op tv te zien en staat er in de krant: Het was groots en overweldigend zoals verwacht en de opkomst was buitenverwachting. Er waren veel deelnemers uit alle geledingen van de samenleving. Tijdens de optocht was duidelijk de multi culturele samenstelling te zien van de Surinaamse bevolking, zoals de stagiaires uit Nederland die mee liepen.

Hoe gaat het met me? Ik merk dat ik moet wennen. Wennen aan het land, de natuur, de (Hindoestaanse) cultuur, het dorp, het allerdaagse leven, de mensen met hun gebruiken en eigen normen en waarden. Dat heeft tijd nodig denk ik. Daarnaast blijft het weer me verbazen: de ene keer zweet ik me een ongeluk en de andere keer komt de regen met bakken uit de hemel. Ik denk dan: kan het nog harder? En ja hoor, het kan altijd nog harder. Laatst zat ik op de fiets en belandde ik per ongeluk in een stortbui, ik moest afstappen omdat mijn lenzen bijna uit vlogen.

De pionier uithangen op logopedisch gebied is interessant. Ik ben nu in bijna alle zorginstellingen geweest (van verstandelijk gehandicapten tot scholen tot bejaardenhuizen tot het ziekenhuis). Erg leuk om te zien hoe dingen hier te werk gaan en hoe enthousiast mensen zijn dat er nu eindelijk een logopedist in het dorp is. Er kunnen hier met gemak vijf logopedisten aan het werk zonder dat ze uit hun neus hoeven te (vr)eten. Ik heb de afgelopen weken overal presentaties gegeven over: wat is logopedie? Mensen hebben daar weinig kennis van, ze hebben een laag opleidingsniveau, waardoor ik de presentaties erg eenvoudig probeer te houden. Een hele goede uitdaging. Na afloop van de presentaties komen er veel vragen, die ik zo goed mogelijk probeer te beantwoorden. Bijna iedereen kent ook nog wel een neefje/kleinkind/oma/dochter die een logopedische behandeling nodig heeft. Ik zal echt mijn grenzen moeten gaan stellen: wie ga ik zien en waarom? Dat vind ik lastig. Daarnaast zal ik een manier moeten vinden om zoveel mogelijk mensen te bereiken en te helpen in de relatief korte periode dat ik hier ben. Laatst was ik in een bejaardenhuis aan het presenteren. Tijdens de presentatie zaten de medewerkers allemaal driftig te schrijven. Het leek net alsof ik een college aan het geven was, heel leuk! Na afloop van de presentatie was iedereen zo blij, dat ik heel veel eten aangeboden kreeg en niet kon weigeren. Ik heb nog meer dan een uur zitten babbelen met de mensen daar.

Komend weekend ga ik waarschijnlijk boomkip (leguaan) eten bij een paar zaalartsen thuis. Ik wacht vol spanning af!

Anke



Pictures

spannende dolfijnentoer
gerookte makreel
alle stagiaires in Sari
sari
 
 

7 Comments

Bianca:
November 5, 2011
Hey Anke,
Het is kei leuk om je blog te lezen. Het lijkt wel een film verhaal. Je geeft een presentatie en krijgt eten omdat men dankbaar is dat jij er bent. Wow een sari gaaf hoor maar je had geen lichtje hoeven dragen je straalt zelf al, het lichtje ben jij. Boomkip eten ben benieuwd hoe je dat vindt? Er staan verschillende recepten op internet veel wordt er een soepje van gemaakt. Eet smakelijk!
Groet, Bianca
BJ:
November 5, 2011
Wat een mooie beschrijving van al je belevenissen. Wennen duurt soms even. Je bent heel goed bezig. Ik ben trots op je. Ina.
Minke:
November 6, 2011
O jee, als je nog maar wel thuis komt na dit avontuur! Het klinkt echt heel erg leuk allemaal en wat fijn dat ze eigenlijk al die tijd op een logopedist aan het wachten waren, je hoeft je niet te vervelen!
Liefs!
Jos en Nicole:
November 6, 2011
Hey Anke!

Klinkt als een goed 'fietsje', dat lichtjesfeest! Wel vreemd dat jij het eten laat staan, ik dacht dat juist ik (Jos) de dikzak was en af moest vallen ;) Mooie foto's ook, leuk om te zien wat je daar allemaal beleeft, maar probeer je ons nu jaloers te maken met foto's van regen? Dat hebben we hier ook ;)

Geniet er nog van en we wachten weer op je volgende verhaal!

x
Elise:
November 8, 2011
Ankeeeeeee!!

Je schrijft alle recepten die je daar tegenkomt wel op he? Ik wil best meedoen aan het vele eten :)

Als je je nou ooit verveelt daar mag je best vaker bloggen hoor. Dat kunnen we best aan.

Liefs!
Sabine:
November 8, 2011
Ha die Anke,
boomkip is wel een bedreigde diersoort he! Op Curacao is het verboden ze te eten.......je kunt het maar weten, dadelijk word je nog bekend op dat politiebureau daar :-)
Groetjes en geniet ervan/ smakelijk.
Dick & Ada:
November 12, 2011
Beste Anke,
De beschrijving van je belevenissen lezen als een avonturenboek.
Wij genieten met jou mee.
Erg afwisselend: nu weer veel lichtjes en dan weer geen licht (en wel een boete!). Het is oppassen geblazen.
De logopedie, dat wordt kiezen. Dat komt vaker voor; niet gemakkelijk, maar dat gaat jou zeker lukken.
Succes + hartelijke groeten,
Ada & Dick
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login