Ik wil een aap zijn!

January 12, 2012 - Nieuw Nickerie, Suriname

Gewoon een leuk aapje, ergens in het regenwoud. Slingerend van liaan naar liaan, springend van tak naar tak, verstopt tussen het bladerdak van de ongeveer 40 meter hoge bomen. Dat lijkt me leuk, dat is mijn nieuwste ambitie!

Het Amazone regenwoud is prachtig! Samen met Merijn heb ik twee trips gemaakt. De eerste trip bracht ons met bus en boot naar Fungu eiland. Met een grote groep stagiaires uit Nieuw-Nickerie sliepen we daar in hangmatten bovenin een huis met een heel mooi uitzicht. We hebben de Voltzberg beklommen en de Raleighvallen gezien. De tocht naar de Voltzberg was pittig: 7 km wandelen door een ondoordringbaar woud en daarna een 240 meter hoge berg op. Het zweet gutste en de dorst hield aan, maar het was fantastisch! De geur, de geluiden, de planten en de bomen. Alles leeft. Van het hoogste blaadje aan de boom tot diep onder de grond. En we hebben veel beesten gezien die paar dagen. Rivierotters, kaaijmannen, toekans, ara’s, doodskopsaapjes, bospolitie, reuze mieren (echt waar!), spider monkeys, vogelspinnen, vlinders, sidderalen en vast nog wel meer. ’s Nachts stond de hemel vol met fel fonkelende sterren, werden er kampvuurtjes op de rotsen bij de rivier gestookt en werd er veel borgoe cola gedronken. Ergens ontstond het idee om op Back-to-Basic toer te gaan met onze gids Elton. Dat idee werd in het nieuwe jaar verder uitgewerkt. Vanuit Nickerie zouden we samen met Claire en Jolijn op 2 januari met de boot naar het indianendorp Apoera gaan, een tocht van ongeveer 3 uur. Maar we hoorden niets van Elton. Tot we opeens ‘s ochtends gebeld werden en een half uur later ergens bij een houtzagerij in de polder moesten zijn. Het was racen tegen de klok in, onze taxi reed 140 km. per uur over de landweggetjes. Elke hobbel was voelbaar, want de vering was stuk. Precies op tijd kwamen we aan bij de aanlegsteiger. Alleen bleek dat de boot was afgehuurd door een stelletje rijke Surinamers en een paar Bakra’s. Men stond erop dat het een privéboot was en wij niet mee mochten. We konden stampen en roepen wat we wilden, maar het hielp niets. De bootsman vaarde gewoon weg en liet ons staan. Achterop een truck zijn we uiteindelijk weer terug naar Nieuw-Nickerie gebracht. De volgende dag heel vroeg vertrokken we naar Paramaribo, vanuit daar zouden we in een naburig oerwoud gaan kamperen. Elton had alleen zijn plannen aangepast en vond het toch beter om naar Apoera te rijden. 9 uur lang hobbelden we over een bauxietweg. De middag daarna ging onze Back-to-Basic trip dan eindelijk beginnen, ergens middenin het Bakhuisgebergte aan een riviertje. De omgeving was prachtig. We sliepen in hangmatten onder een zeil en werden in slaap gebracht door luid kwakende kikkers. De volgende dag gingen we vissen, in de nacht was er al gejaagd maar niets gevangen. Ook het vissen lukte maar matig. We hebben één grote spartelende vis gevangen, die vervolgens weer terug sprong in het water. Een halve dag later hebben we het vissen opgegeven. Gelukkig had Elton wat vis meegenomen en die hebben we op een vuurtje gerookt, heel smakelijk! We hebben die dag nog wel een enorme vogelspin gezien, een goudhaas met haar jongen en een paar apen. In de avond regende het ongelofelijk hard. Het zeil hield het maar op het nippertje vol. Tijdens de terugtocht de volgende dag hield de regen aan. Het goot. De weg werd onzichtbaar en de hobbels leken steeds groter te worden. Voor de helft van de reis begaf een band het, hij was helemaal aan flarden gereden. Gelukkig hadden we één reserveband bij ons. In een dorpje halverwege heeft Elton wat benzine geregeld en hebben wij tafelvoetbal gespeeld met de lokale kinderen. Het was helaas niet genoeg benzine. Op 20 minuten rijden van de bewoonde wereld stonden we stil. Elton besloot om te gaan lopen en beloofde ons dat hij binnen tien minuten terug zou zijn. Anderhalf uur later kwam hij met een taxi aan rijden. Uiteindelijk hebben we om 5 uur in de nacht nog ergens een bagger hostel weten te regelen. Dat was de laatste nacht van Merijn in Suriname. Achteraf gezien kan het of één grote rampzalige autorit genoemd worden of één groot avontuur... Back to Basic!

De feestdagen waren goed. Met kerst was het heel rustig in Paramaribo. De hosteleigenaar heeft voor ons gekookt. Oudjaar was een groot feest. Om 12 uur ’s middags werden er meters lange matten van rotjes (bombels worden ze hier genoemd) afgestoken in de hoofdstraat, vlak naast het publiek. Ook was er heel veel illigaal siervuurwerk. Mooi om te zien.

De dag na Merijn zijn vertrek is Ilona hier gekomen. Een logopedist die zeer veel ervaring heeft in het werken met kinderen met een meervoudige beperking. Ik kan veel van haar leren en het is erg interessant om te zien wat zij allemaal doet. Ze blijft hier drie weken om de medewerkers van het Zr. Dankerscentrum bij te scholen en mij tevens ook. Heel leuk!


Pictures

'Hier veilig parkeren'
Tsja...
Met de bus op weg naar Fungu eiland
Bauxietweg
 
 

8 Comments

Elise:
January 12, 2012
Wauw... zucht.. hoei! :)
Anne:
January 12, 2012
He lieve Anke,

wat een tof verhaal! Wat een prachtige avonturen maak je toch mee! Geniet ervan!
Ben je trouwens dezelfde mieren tegen gekomen die mijn hak hebben aangevreten in Indonesië? ;)
We moeten maar snel weer een keertje skypen.

xxxAnne
Marita:
January 13, 2012
Hey Anke!
Ik heb je blog ook ontdekt hoor, Elise had het helemaal niet verteld... Maar wat een leuk verhalen en avonturen! Heb je niet inmiddels een zere rug van al die hangmatten? :)

Veel plezier nog!

Marita
evertjan:
January 13, 2012
Er zijn levensvisies waarbij je in een volgende leven als aap terug kunt komen. Dan moet je het er in dit leven wel naar maken.... Maar overdrijf niet want dan loop je het risico als mug, wesp of reuzenmier terug te komen.

Overigens - wel knap om 7km door een ondoordringbaar oerwoud te wandelen. Gingen jullie er om heen of boven of onderlangs? Binnenkort komen we wel kijken waar je aan het overdrijven was.
Dick & Ada:
January 15, 2012
Beste Anke,
Wat een beschrijving van de natuur, prachtig.
Dat in zo'n overweldige natuur een aapje wilt zijn, vinden wij wel dapper. En ook slim, want je komt waarschijnlijk sneller vooruit.
Doorgaan met genieten en succes met het werk.
Hartelijke groeten,
Ada & Dick
Jos en Nicole:
January 18, 2012
Hey Anke!

We waren er nog niet aan toegekomen om het te lezen, maar zeker weer een mooi verhaal! En superleuk natuurlijk om de avonturen met Merijn te lezen :) Zo moet je het ook blijven zien he, als een spannend avontuur. Geniet er nog van en we zorgen dat we snel weer eens op Skype komen!

Liefs,
Nicole en Jos
Ciel:
January 29, 2012
Wat een mooi verhaal weer.
En fijn dat je zo'n mooie tijd gehad hebt met Merijn.
Goeds en groeten van Ciel
Minke:
January 30, 2012
Eindelijk de tijd gevonden om je blog weer te lezen. Wat een avontuur! Hopelijk kan Merijn nu weer lekker uitrusten in Nederland. :)
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login