Horen, zien en... spreken!

January 29, 2012 - Nieuw Nickerie, Suriname

  • Wat zijn de verschillende ordeningen in de communicatie?
  • Hoe ga je om met een kind dat in de associatieve ordening zit?
  • Wat doe je met een autistisch kind dat af en toe een klein beetje oogcontact maakt?
  • Met welke uitingen in de communicatie mag je al tevreden zijn?
  • Hoe klein zijn deze stapjes?
  • Welke activiteiten geef je een kind dat in de  lichaamsgebonden ordening zit?
  • Waarom is het inzetten van alle zintuigen zo belangrijk?
  • Hoe geef je een zeer spastisch kind eten terwijl het zich bijna altijd verslikt in zijn eten?
  • Hoe geef je een kind met een verstandelijke beperking eten die niet wil eten?
  • Wat is de oorzaak van het niet willen eten?
  • Hoe pak je dit gedragsprobleem aan?
  • Hoe behandel je een kind met de beperkte mogelijkheden die er hier zijn?

Met deze vragen en nog veel meer heb ik me de afgelopen drie weken bezig gehouden. Ik heb geleerd over kinderen met een beperking en ervaren wat er allemaal mogelijk is bij deze kinderen. In een paar weken tijd ben ik een klein beetje wijzer geworden, want er valt nog zo veel meer te leren over deze doelgroep. En het is interessant, dat zeker! Dankzij Ilona (een logopedist die al 25 jaar met deze doelgroep werkt) mocht dit alles plaatsvinden. Zij is in een spontane bui zo gek geweest om een ticket te boeken en me een paar weken te ondersteunen. Voor mij voelde het als een leerzame mini-stage en ik denk voor de medewerkers van het Zr. Dankerscentrum ook. Ilona is bij aankomst gelijk tot actie over gegaan en heeft veel aangepakt. Zo ontdekte ze dat er een tillift is op het centrum, maar was deze heel ver weg geschoven waardoor niemand het bestaan ervan wist. Ook heeft ze een opruimactie gehouden, scholing gegeven aan de medewerkers en stagiaires, nieuw speelgoed meegebracht en nog veel meer. Volgens mij wil niemand dat ze weg gaat, ik ook niet. Ik zou mijn ‘stage’ best nog een tijdje uit willen breiden.

De periode was niet alleen leerzaam, maar ook heel leuk. Als ‘moeder en dochter’ (blijkbaar denken de Surinamers dit wanneer ze ons samen zien) gingen Ilona en ik naar Bigi Pan. We hebben vissen gevangen, (dode) rode Ibissen gezien, lekker gegeten en lui in de hangmat gekletst over werk gerelateerde zaken en andere dingen. Met een bruine kont van de modder kwamen we aan het eind van de dag weer terug in Nickerie.

Ook zijn we als ‘moeder en dochter’ naar Brownsberg gegaan. Dat was een glibberige tocht, het regende en het bleef regenen. Het regenwoud deed zijn naam eer aan. De auto kwam maar matig omhoog over de weg. Bovenop Brownsberg schijn je van een heel mooi uitzicht te kunnen genieten over het Brokopondomeer. Bij ons was er regen, mist en waren er laag hangende wolken te zien. Maar niet getreurd, we zijn naar een prachtige waterval afgedaald. Onderweg hebben we 10 (gif)kikkers en een hele dikke worm gezien en heb ik aan een echte slingerliaan heen-en-weer gezwiept!! Bij de waterval aangekomen, waren we totaal doorweekt door de regen. En omdat we toch al nat waren kon een lekker kletterende massage douche  er ook nog wel bij! Dat was heerlijk. Terug op de berg verlangde ik voor het eerst tijdens mijn reis naar een warm bad.

Tijdens datzelfde weekend hebben we afscheid genomen van een aantal stagiaires (waaronder mijn huisgenoten). Zij vertrokken naar Nederland. Ook hebben we grote inkopen gedaan. Bij een speelgoedwinkel liep dit uit op een grandioos verkleedpartijtje. Samen met Carolin heb ik een nachtelijk bezoek gebracht aan het Casino, daar kun je gratis eten, drinken en genieten van valse life muziek.

Op dit moment woon ik alleen in huis. Dat is leeg, kaal en tegelijkertijd is het ook best aangenaam. Binnenkort komt Stefanie hier logeren, omdat ze ook alleen woont.  We zijn tot de conclusie gekomen dat het samen toch gezelliger en veiliger wonen is. Volgend weekend komen mijn ouders mij opzoeken en van het lekkere kleffe weer in Suriname genieten. Het lijkt me leuk om hen rond te leiden en bij hen verbazing/verwondering/afgrijzen/enthousiasme  te zien.

 

 


Pictures

dode rode Ibissen
Rode Ibissen, levend en wel!
Op het strand bij het wad
Roti eten met Mirte en Annamaria!!
 
 

9 Comments

Lotte:
January 29, 2012
Hee Anke!
Superleuk verhaal weer! Wat maak je veel mee daar, zowel in het werk als daarbuiten. Klinkt erg interessant en leuk allemaal! En jullie belevenissen in het oerwoud zijn lekker levendig beschreven :) die vogelspin, brr!
Geniet nog en veel plezier met Jan en Ina, hoop je snel weer een keer op skype te spreken!
Liefs Lotte
Ilona:
January 29, 2012
Ha Anke, ik ben net terug in Nederland na een goede vlucht en nu sneeuwt het al. Hoe groot kan het verschil zijn (en niet alleen met het weer). Bedankt voor je lieve woorden in je blog. Ik heb genoten van de tijd in Nickerie en ik hoop dat er na ons nog veel meer mensen een tijdje gek gaan doen en de mensen daar helpen om het leven een klein beetje aangenamer te maken. Bigi Brasa Ilona
Esther:
January 30, 2012
Hey Anke,
wat een geweldig verhaal weer, ik geniet er elke keer van!
Wat ik ook even wilde vermelden: vandaag is er sneeuw gevallen (voor mij de eerste sneeuw deze winter). Koud, maar ook wel weer mooi, hoewel ik een tripje naar t warme Suriname op dit moment ook niet af zou slaan ;)
Liefs, Esther
January 30, 2012
Anke!
Ik vindh et sneu voor je dat je alleen moet wonen.. Maar gelukkig hebben Stefanie en jij er al een oplossing voor :) Ik hoorde al dat Carolin Tetje ook regelmatig over de vloer heeft, dus zo vinden jullie elkaar toch wel weer!
Ik zit inmiddels voor 't eerst op school om mijn lessen in te plannen en te kijken wat er ookalweer precies van me wordt verwacht hier op school. 't Is tenslotte het laatste stukje van mijn opleiding waarbij ik docenten om me heen heb om vragen te stellen..! Maar zoals jij schrijft kunje gelukkig blijven leren, door bijvoorbeeld je ministage :)
Succes in de regen.. Hier vriest het overdag.. Gister sneeuw op mijn zadel.. :( Ik mis Suriname!
Veel plezier met je ouders!!
Bigi brasa, mirte
Minke:
January 30, 2012
Wat fijn, zo'n gezellige medestander waar je ook nog veel van kunt leren! Lijkt me ook fijn, even niet zelf de touwtjes in handen. Jammer dat je huisgenoten vertrokken zijn, zijn er al nieuwe op komst? Heel veel plezier met je ouders!
evertjan:
February 1, 2012
Meeslepend verhaal!
Verbazing en verwondering volgende week? En aan zo nu en dan afgrijzen valt ook niet te ontkomen? Ben benieuwd hoe enthousiast wij terugkomen.
maartje:
February 4, 2012
Ja leuk! Wat super ook dat je zoveel mensen hebt die langskomen;) en blijf je verbazen ga je nog naar die waterval waar gijs en ik toen zijn geweest? Xx
Nicole:
February 4, 2012
Klinkt heel leerzaam en interessant allemaal! De antwoorden op bovenstaande vragen mag je me nog geven zodra je terug bent :) Hier is het inmiddels bar koud, dus ik denk vaak even jaloers aan je in het warme Suriname. Maar eigenlijk mag ik niet klagen..
Jos en ik zijn net terug van een weekje Schotland en dat was ook erg mooi (en droog!).

Veel plezier alvast met je ouders!

Liefs, Nicole
Dick & Ada:
February 11, 2012
Beste Anke,
Prima toch; blijven leren en je verwonderen....
Fijne tijd met je ouders en hun onze groeten doen!
Hartelijke groeten,
Ada & Dick
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login