'Holaholaholaaaaaaaa!'

March 30, 2012 - Panamá, Panama

We kijken achterom. Achter ons rijdt een groentewagen. Via een megafoon worden we door een lachende en knipogende Panamees begroet. En dat terwijl we er rood, vies en bezweet uitzien na een stevige wandeling.

Ook hier geven de mannen meer dan voldoende aandacht, net als in Suriname. Voor Elise is dit nog wel wennen: toeterende auto's, smakgeluiden, mannen die uit raampjes hangen, knipogen, onderzoekende blikken... Blond he! Dat kunnen ze hier tenminste nog waarderen. Maar nu zijn we twee weken verder en zijn we al helemaal ingeburgerd. Anke communiceert erop los met handen, voeten en vijf woordjes Spaans en Elise vindt een airco die op 27 graden staat al meer dan koud genoeg. Brrr!

 

Onze reis zijn we gestart in Panama City, dat modern, groot en druk is en stinkt naar uitlaatgassen. Gelukkig konden we de drukte ontvluchten door naar Casco Viejo te lopen, het oude stadsgedeelte. Daar zagen we mooie gebouwen vol geschiedenis, allerlei bewapende politie agenten en een heerlijk terras waar we ons op het heetst van de dag hebben verstopt voor de zon. De wijk schijnt vrij crimineel te zijn (geweest), maar wij vonden dat meevallen, want het fototoestel van Elise heeft een paar uur alleen op het toilet gelegen en werd door Anke weer veilig terug gebracht. Aanstellers, niets crimineels te vinden!

Na drie nachten heerlijk geslapen te hebben in een slaapzaal waar alle meisjes braaf voor 23 uur op een oor gingen liggen, vonden we de superdeluxe bus naar Sona, om op weg te gaan naar een rustig surfersdorpje. In Sona moesten we overstappen op een klein busje voor 30 personen. Zo'n busje dat je alleen in films ziet, vol met locals en kuikens, waar onze tassen boven op het dak werden vastgebonden en waarin we twee uur over asfalt en zand hebben gehobbeld tot we zomaar ineens in het paradijs belandden. Na in totaal 7 uur gereisd te hebben kwamen we aan in Santa Catalina, het surfersdorpje dat bestond uit kleurige huisjes, vriendelijke mensen, een handjevol backpackers, tropische hitte, zwart strand, palmbomen en beukende golven. Prachtig! Na een klein stukje door de zee gewaad te hebben, kwamen we aan bij ons fantastisch idyllische hostel. WAUW!! En daar kregen we zowaar een tweepersoonskamer. Helemaal voor onszelf alleen! Met muren die niet tot aan het plafond reikten! Waardoor het heel gehorig was! En er lag een stelletje naast ons! AAAH! (Daarover later meer) Helaas was het toilet wat minder fijn. Die mocht alleen maar doorgespoeld worden als er iets 'substantieels'  in dreef. Daar hing dus een niet al te fris geurtje. En het was helemaal feest toen we een halve dag zonder water zaten en zelfs het bruine substantiele er in bleef drijven, dat al in een redelijk ver stadium van ontbinding verkeerde. Bah.

In Santa Catalina hebben we heerlijk geluierd, een aantal surfpogingen gedaan en hebben we ontdekt dat zand kruipt waar het niet gaan kan. Waarschijnlijk vinden we volgende week nog steeds zandkorrels in onze sokken, achter onze oren en in onze linker broekzak.

 

Na een dag of vijf bracht de bus ons terug naar Sona, waar onze tassen gelijk naar een volgend busje gesleept werden, terwijl we zelf nog niet goed wisten welke bussen we moesten nemen om in El Valle te komen, onze volgende bestemming. Maar stress past niet hier, dus zijn we maar gewoon ingestapt. Bij de volgende overstap wisten we eindelijk hoe we El Valle moesten uitspreken en herhaalden drie kerels om ons heen een stuk of 6 keer keihard ' El Valle?? El Valle!' en werden onze tassen weer zonder pardon naar de volgende bus gesleept. Onderweg waaide de wind loeihard door de bus heen (gelukkig), schrok een klein jongetje zich naar omdat er zomaar twee blanken in de bus zaten (wij maar denken dat we bruin waren) en hebben we de top 40 van Panamese smartlappen gehoord. Afzien...Uiteindelijk zijn we langs de snelweg bij een bushalte eruit gezet en reed er een paar minuten later een klein busje langs die ons verder bracht. Best goed geregeld, dat openbaar vervoer hier.

Toen we na een reis van 6 uur uit de bus waren gezet (wij wisten niet waar we uit moesten stappen, dus werden onze rugzakken er zomaar in het centrum uit gegooid en zijn we er maar achteraan gegaan) konden we het hostel niet vinden en was er niemand op straat die ons kon helpen. Uiteindelijk kwam Anke op het geniale idee om de eigenaar van het hostel te bellen, die na 3 minuten in het Spaans gerateld te hebben in het Engels zei dat hij ons op zou komen pikken. Wij verwachtten een mooie grote auto, maar na een paar minuutjes kwam er een man op een quad aanrijden, die ons doodleuk twee veel te grote helmen gaf en ons vertelde dat we allebei aan een zijkant moesten gaan zitten. Met grote backpacks! Hoe onhandig! En hoe gaaf!

 

 

 

Ons hostel ziet er wonderlijk uit: een grote woonkamer met pooltafel, twee tv's, een aantal tafels en fietsen... dit allemaal onder een afdak van golfkarton. En de keuken is vieeeeees! Met kakkerlakken! Maar ook hier hebben we een tweepersoonskamer, deze keer zelfs met prive toilet, die zo vaak als we willen doorgespoeld mag worden. Substantie of niet. Dus we klagen niet! El Valle is een dorpje in de krater van een vulkaan die 300 jaar geleden uitgestorven is. Het is hier groen, de mensen zijn ontzettend aardig en ze praten zowaar Engels! We noemen het zelf een motregenwoud, omdat het wel heel mooi is, maar net-niet-helemaal-regenwoud. Aapjes leven alleen in de dierentuin, tussen de kippen, eenden en kikkers (dus niet echt de moeite van een bezoekje waard, maar dat wisten we niet van tevoren. Helaas pindakaas.)

 

We vermaken ons hier dus prima, het is moeilijk om dit verhaal niet al te lang te maken. Naast het vele kletsen en sightseeing dat we hier doen, voeden we ook nog onze mede-backpackers op. Zes keer in een nacht in een kraakbed seksen en daarbij ook nog geluid maken terwijl het hostel enorm gehorig is kan ECHT niet. Daar hebben we dan ook wat van gezegd, waarna het meteen doodstil werd. Vonden we leuk :) En vanochtend stond er een kerel in de douche naast onze kamer ontzettend vies te rochelen en te snuiven, zodat we even hardop moesten laten horen wat we daarvan vonden. Blijkt dus dat 'BAH!!'  ook door Spaanstaligen goed wordt begrepen, want het was wederom doodstil daarna.

 

 

De komende dagen gaan we nog een echt regenwoud bezoeken, naar een skatefestival en verhuizen we weer terug naar de grote stad. Vanaf maandag gaat Anke alleen reizen en vliegt Elise weer terug naar Nederland. De afgelopen week hebben we geconcludeerd dat je hier als meisje prima alleen kunt reizen, dus dat gaat goed komen, geen zorgen!

Ciao allemaal! Tot snel! Foto's komen volgende week online...

Anke en Elise

 

 

 

 


6 Comments

Tetje:
March 31, 2012
Lieve Anke en Elise,

Wat een supercool verhaal!
Jullie mogen me uitdeuken, ik lig helemaal in een deuk.
En voedt ze maar wat op daar! Wat een manieren. Seksende en rochelende mensen nog aan toe...
Heel veel plezier nog!!

Toedelsss!
x Tet
Ilona:
April 1, 2012
gadver wat een smerigheid! maar ik ben benieuwd naar de paradijselijke foto's (van de buren??). Heel veel plezier nog daar als je zo dadelijk alleen verder reist, buenas dias! ILona
Minke:
April 2, 2012
Haha, jullie leveren los van elkaar al zeer inspirerende avonturen op, maar samen is het nog beter! Ik geniet hier een beetje mee op afstand. :)
April 2, 2012
Haaa wat een cool verhaal! Ik mail het even door naar mijn vriendinnetje haha :)
Top geschreven, lekker levendig, ik zie het voor me! Mooi ook dat het goed te reizen is daar, ook als meisje alleen. Disfruta (geniet) en hasta luego (tot later) !
Brasa,
Mirte
Ellen:
April 3, 2012
het leest als een boek, heerlijk. ik wil de rest eigenlijk ook nog lezen! geweldige belevenissen, maar stiekem blij dat ik dit niet hoef te doen, maar wel kan genieten van jullie verhalen!
Jos:
April 5, 2012
Haha, je zou er bijna medelijden mee krijgen ;) Maar klinkt zeker heel gaaf en goed om er achter te komen dat het nooit te laat is om op te voeden! Geniet er nog van!

x Jos
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login