Hasta la Vista!

April 26, 2012 - Panamá, Panama

 

Alleen. Elise is gevlogen, ik ben alleen. Of nou ja, alleen... om me heen zitten overal backpackers en ook de lokale bevolking is erg vriendelijk en altijd bereid voor een praatje of wat behulpzaamheid. Dus echt alleen ben ik niet. Ik voel me soms wel een beetje alleen. Maar dat is een verschil.

 

Vroeg in de ochtend vertrok ik na het afscheid van Elise naar San Blas. Een eilandengroep in het noorden van Panama. In het gebied leven de Kuna Yula indianen, de oorspronkelijke bewoners van Panama met een geheel eigen cultuur en hun eigenaardigheden. Samen met een Jamaicaan en een paar andere mensen zat ik in de auto. De weg leek op een achtbaan en ging dwars door het oerwoud. Toen we bij de boot aankwamen was iedereen misselijk van alle bochten en heuvels waar de chauffeur als een malle overheen reed. De boot bracht ons naar Toni's island. Een piepklein eilandje met wit zand, palmbomen en blauwe zee met zeesterren. Het zag eruit als een foto. Ik sliep met vijf anderen in een hutje gemaakt van palmbladeren, waar in het holst van de nacht grote spinnen en gekko's uit te voorschijn kwamen. Er werd wat af gegild door mijn medebewoners en het gevolg was dat ik gezelschap had van een Duitser die bij mij in bed kwam liggen, omdat hij niet meer in zijn eigen bed durfde te slapen. Ik ben twee nachten op het eiland gebleven, dat was meer dan genoeg. Na een hele dag regen en vijf keer het eilandje om gewandeld te hebben, had ik het wel gezien. We hebben nog een bezoek gebracht aan een Indianendorp, waarna we weer terug naar de vaste wal keerden.

 

In het paasweekend vertrok de hele City naar het platte land en naar de kust om familie te bezoeken en vakantie te vieren. De stad was zo goed als uitgestorven, geen winkel was meer open. Samen met een Portugees ging ik laat op de avond op zoek naar een plek om wat voedsel te krijgen. Een opgave die bijna onmogelijk leek, maar wat uiteindelijk wel een gevulde maag opleverde. Onderweg werden we tegen gehouden door de grootste processietocht ooit. Mensen zaten op hun stoeltjes langs de kant van de weg toe te kijken en kruisjes te slaan. Blijkbaar waren er toch nog een paar Panamezen in de stad. Het hele oude en nieuwe testament liep mee en het lijdensverhaal van Jezus werd uitgebeeld in een anderhalf uur durende tocht. Prachtig om te zien! Een klein engeltje werd door één of andere Maria opgetild om stiekem achter een auto een plasje te doen, waarna ze weer vrolijk de stoet in huppelde.

 

Op stille zaterdag bracht de bus me in 7.5 uur naar David, waar ik overstapte op de bus naar Boquete. Een prachtig stadje middenin de bergen. Tijdens de busreis kwam een vrouw naast me zitten die een gesprek met me begon. Ik kon haar Spaans niet volgen en zij mijn Engels niet. Met behulp van een woordenboekje, handen en voeten en door het maken van tekeningetjes hebben we een uur lang gecommuniceerd. Erg interessant. In Boquete waren veel leuke mensen. Een paar Oostenrijkers, een Nederlands meisje, een handje vol Australiërs en de Duitser van San Blas. Het was een gezellige boel. Twee dagen heb ik hier doorgebracht en ik heb me vermaakt met goed voedsel, mooie wandelingetjes, slapen, kletsen, een hotspring bezoeken die echt gloeiend heet was en het beklimmen van de meest bizarre rotsen ooit. Daarna ben ik terug gekeerd naar Panama City om zeer vroeg de volgende ochtend het vliegtuig naar Curacao te pakken.

Curacao is een eiland voor mensen die een rijbewijs hebben, het geld hebben om een auto te huren, veeeeeel geld hebben om de overnachtingen te betalen, houden van zon en een blauwe zee en houden van zeer veel luxe. Voor menig Nederlander een ideale vakantiebestemming. Voor mij niet. Ik heb me er kapot verveeld. Nergens waren andere backpackers, er was niemand die in hetzelfde schuitje zat als ik. Maar ik heb dingen ondernomen: ik heb Willemstad met de gekleurde huizen bewandeld, ik heb een strand gezien en ben erachter gekomen dat de lokale mensen links en rechts verwisselen. Heel handig als je de weg aan het vragen bent. Ook heb ik een rondleiding gehad in een museum over slavernij. Na tien minuten deed ik mijn eerste vluchtpoging, na 20 minuten mijn tweede. Elke keer werd ik terug geroepen door de gids: ‘Meisje, we zijn hier aan het kijken en niet daar!’ Twee uur later had de gids zoveel mensen om zich heen verzameld dat ik er vandoor kon zonder opgemerkt te worden. Ik besloot wat te eten en ging naar een tentje waar ze alleen maar gerechten uit Curacao verkochten. Ik raakte aan de praat met de dame achter de balie en vroeg haar wat zij het allerlekkerst vond. Ze noemde iets met een moeilijke naam. Dat klonk leuk, dus nam ik het. Even later kreeg ik een klef broodje in mijn handen gedrukt. Op het broodje lagen drie plakken.... kaas!

Ik schrijf dit verhaal met een dikke trui aan vanaf een bank in Nijmegen. Ik ben aan het wennen aan het land waar ik me tot zes maanden geleden thuis voelde. Alles is hetzelfde, maar ook anders. Het is met name wennen aan de cultuur en de kou. De afspraken die hier nagekomen worden, het gestructureerde leven. Het is daarnaast leuk om iedereen hier weer te zien, de mensen die ik gemist heb. De herinneringen van de afgelopen maanden neem ik mee, ik heb een fantastische tijd gehad!

 

 

 

 


Pictures

.
Panamese korjaal
Kuna Yula dorp
Toni's Island
 
 

4 Comments

Marita:
April 26, 2012
En nu geld sparen voor de volgende lange vakantie! :-)
Ilona:
April 26, 2012
zeker sparen, want nu moeten we al die bijzondere verhalen en prachtige foto's missen. Want hier is het vast SAAII!!!!!!
Elise:
April 26, 2012
In het kader van nog-veel-meer-werk-ontwijkend-gedrag heb ik meteen maar je blog gelezen. En ik kan niet anders zeggen dan: vind ik leuk!!

:) Succes met wennen, komt vanzelf weer, heb geduld!
May 1, 2012
Anke!! Ik heb je laatste blog ook eindelijk gelezen en man.. Je schrijft zo herkenbaar en aanstekelijk, ik heb weer zo'n zin om weg te gaan uit dit gekke Nederland. Hopelijk kun je een beetje wennen.. En anders maar niet! Dan ga je gewoon weer verder want nu heb je leren leven tussen mensen vanuit alle hoeken van de wereld! Hoe gaaf is dat :D Dat neem je voor altijd mee.
Biiiiiiiigi brasa van de chica die toch altijd een beetje als je homie voelt!!!
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login