Al het goeds voor in 2014!

January 1, 2014 - Moshi, Tanzania

Voor het eerst in mijn leven ben ik het nieuwe jaar gestart met een nieuwjaarsduik: in een zwembad met een glas champagne in de hand onder een fonkelende sterrenhemel. Het enige gemis was een oliebol in mijn andere hand.

De afgelopen weken lijken maanden, ik doe zoveel verschillende indrukken op dat ik soms het gevoel heb dat er drie dagen in één dag zijn gepropt. Aan het eind van de dag besef ik  pas dat er slechts één dag voorbij is. Een draaikolk waarbij ik nog aan het bijkomen ben van de ene verbazing en alweer met mijn neus in de volgende verbazing beland. Ik ga proberen een bondig beeld te schetsen van de afgelopen tijd.

Ik ben begonnen met mijn werk in KCMC, het ziekenhuis. Ik werk daar nu twee dagen per week samen met de enige andere logopedist hier in de wijde omtrek: Joyse, een erg vriendelijke, 64-jarige Keniaanse vrouw. Zij heeft haar opleiding destijds in de VS gedaan en kan dus goed Engels spreken. We werken op de KNO-afdeling en krijgen veel volwassenen en kinderen te zien met gehoorproblemen. Een aantal jaar geleden is er vanuit een Noors ziekenhuis een audiometer en een serie gebruikte gehoorapparaten gedoneerd, waardoor we mensen redelijk goed kunnen helpen. Daarnaast stuurt Marieke (neuroloog) veel kinderen en volwassenen met slikproblemen naar ons toe en komen er ook kinderen binnen met taal-en spraakproblemen. Het beeld heerst hier onder de lokale bevolking dat wanneer een kind (om welke reden dan ook) niet goed kan spreken, het tongriempje geknipt moet worden of de huig verwijderd moet worden. Men denkt dat dit de oplossing is voor het probleem. Sommige artsen gaan over tot deze operatieve handeling, om maar van het gezeur van ouders af te zijn. Een wonderlijk denkbeeld dat maar moeilijk uit de hoofden van deze mensen te praten is. Weinig cliënten spreken Engels en ik spreek nog maar een ‘kidogo sana’ Swahili, dus Joyse moet met grote regelmaat voor mij tolken. Ik vind dat heel lastig, met name omdat het in mijn vak draait om communicatie. Ik hoop snel een goede Swahili-leraar te vinden. Via Marieke ben ik in contact gekomen met de ergotherapeuten in het ziekenhuis. De KNO-afdeling zit ver weg van alle andere paramedici, ik mis de samenwerking en wil me hier de komende tijd op gaan richten. De ergotherapeuten zijn zeer enthousiast en willen graag meer over logopedie leren. Eigenlijk is iedereen enthousiast met mijn komst, men ziet duidelijk de meerwaarde van logopedie in, wat heel fijn is. Joyse komt in haar eentje handen tekort en ik kan haar daarin bijspringen. Met Marieke ben ik de afdelingen op geweest, de kinderafdeling en de volwassenafdeling. Wat ik daar zag was schokkend. Het ruikt onhygienisch en zo ziet het er ook uit. Op de volwassenafdeling ligt het zo vol dat er zelfs mensen op een veldbed op de gang liggen. Toen ik daar liep werd er iemand op de gang gereanimeerd. Op de kinderafdeling is nergens speelgoed te vinden, kinderen liggen op hun bed en hun moeders zitten ernaast. Zij hebben de volledige zorg voor hun kind: eten, drinken en schone kleren is de verantwoordelijkheid van de familie. Op de kinderafdeling was er een jongetje overleden, hij lag een paar uur met een wit laken over zijn lichaam op het bed tussen alle andere kinderen, voordat hij opgehaald werd. Premature baby’s liggen niet in een couveuse, maar in een houten kistje in rijen naast elkaar. Het is goed om deze kant van Tanzania te zien en te beseffen hoe goed we het in Nederland hebben.

In de week voor kerst ben ik naar een bejaardenhuis aan de andere kant van de stad geweest. Daar werd kerst gevierd voor de bewoners. Door de gemeenschap was er een uitgebreide lunch bereid, er werd gebeden en heel veel gedanst en gelachen. Ook een paar oudjes stonden op uit hun stoel en begonnen mee te swingen. Iedereen kreeg kerstcadeautjes: een tandenborstel, tandpasta, zeep en een pot vasaline.

Op 21 december kwam Sjoerd, een goede vriend van Merijn uit Nairobi samen met zijn vriendin en nog twee vrienden van hem naar ons toe. Met hen zijn we een week lang op roadtrip geweest, hobbelend over de weg in een groene Landrover. Eerst zijn we de bergen in gereden naar een plek met een fantastisch uitzicht: Mambo view point. Een Nederlands echtpaar met een hippie-achtige uitstraling heeft op deze unieke plek lodges gebouwd. Ver weg van het massatoerisme. We hebben gekampeerd en een prachtige wandeling gemaakt door het regenwoud en de bergdorpjes. Vanuit de verte werd onze komst al aangekondigd door roepende kinderen. Zo gauw we dichterbij kwamen en hen een hand wilden geven deinsden ze angstig terug. Na de koele bergen reden we op eerste kerstdag door naar het hete strand. We stonden met onze tent op vijf meter lopen van het strand. Daar zijn we twee dagen geweest. We hebben gesnorkeld, zelf gevangen vis gegeten en veel gelezen. Op de terugweg naar Moshi zijn we afgeslagen, opnieuw de bergen in. De lodge waar we heen wilden konden we telefonisch niet bereiken, ook stond er nergens op de weg aangegeven welke kant we op moesten. Over een zeer moeilijk begaanbare weg kwamen we na twee uur rijden aan bij de vergane glorie, Tona’s lodge. De eigenaar was zo blij met onze komst dat hij ons de hele avond gezelschap heeft gehouden en zelf constant aan het woord was. De lodge is gevestigd in een oud missionaris huis waarbij de wc niet doorspoelde, de douche het niet deed en de kussens en de matrassen gemaakt waren van schuimrubber. Onze laatste locatie van de vakantie was Mkomazi National Park. We hebben in het park gekampeerd en zijn zowel ’s middags als ’s ochtends heel vroeg het hele park doorgetuft in de hoop wat wilde beesten te spotten. Helaas bleef het bij prachtige vergezichten, heel veel vogels en een enkele schichtige zebra...

 


Pictures

Kerstcadeaus voor de bejaarden
Mambo view point
Wandeling door de bergdorpjes
Mzungu!!!
 
 

5 Comments

Lidy:
January 1, 2014
Hoi Anke
Wij wensen jou/ jullie een voorspoedig en goed en gezond 2014
Leuk om weer je verhalen te lezen, wat een andere wereld!!
Met het volgen van boer zoekt vrouw (boer Wim) zien we ook een klein stukje van Tanzania aan de voet van de Kilimanjaro.
Waardoor je een kleine voorstelling kunt maken hoe het er uit ziet.

Groeten van
Bennie en Lidy
Lean en Sander
Malou
Coline en Joris
Nicole:
January 4, 2014
Ha Anke,

Erg leuk om te lezen over jullie roadtrip, klinkt als een hele goede invulling van de kerstdagen! Hier waren de kerstdagen wat minder avontuurlijk, met familie en lekker eten, maar daardoor niet minder gezellig ;) Jouw versie van de nieuwjaarsduik lijkt me trouwens ook wel wat... moet ik nog eens uitproberen :)
Sterkte met alle heftige momenten in het ziekenhuis en veel plezier met alle mooie dingen die Tanzania te bieden heeft! xxx
johanna:
January 5, 2014
lieve anke.
happy nieuw year!!
ik denk vaak aan je. ik wil je snel schrijven.
...en weer helemaal van je foto's genoten!
veel liefs
johanna
Elise:
January 7, 2014
Ooooh wauwie wat een mooie pics!
En erg fijn om een lekker uitgebreid verhaal van je te lezen.
Wat een andere wereld daar zeg.... Tegenstrijdig lijkt me.
Veel sterkte, maar ook oneindig veel plezier, geluk en liefde daar!
XX
Paul Lobbrecht:
January 7, 2014
Dag Anke. Wat een geweldig avontuurlijk leven als je het allemaal tot je door laat dringen. Op het ludger lijkt het zo saai.....
Ik gun het je van harte. Fijn te lezen dat het je goed gaat! Een heel goed 2014 en een hele fijne tijd in Tanania.
Hartelijke groet Paul Lobbrecht
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login