Grote en kleine actualiteiten

February 6, 2014 - Moshi, Tanzania

Boer Wim heeft zijn vrouw gevonden! Dat is niet alleen in Nederland groot nieuws, ook hier gaat dat als een lopend vuurtje rond. Veel Nederlanders hier hebben een tv en zitten aan de buis gekluisterd, ik hoor regelmatig: ‘wie is het nou geworden?’ En al eerder: ‘mijn zoon is met zijn klas naar Simba-farm geweest, hij weet meer maar hij mag nog niks zeggen.’ Mijn neus heeft geen oog voor dit wereldnieuws, zonder tv en met slechts een klein beetje internet blijf je dichtbij huis. Nu moet ik zeggen dat hier ook genoeg te beleven valt.

Sinds we twee honden hebben, worden we goed bezig gehouden. Toen we ze net gekocht hadden leek het ons leuk om er echte huishonden van te maken. Binnen de kortste keren was ons hele huis veranderd in een groot hondenhok: het stonk, geen kussen was meer veilig, stoelen en tafels werden kapot gebeten en tot onze grote spijt waren de hondjes nog niet zindelijk. Elke dag vonden we drollen en vijvertjes van pies in alle hoeken van het huis. Een smerige bedoening, ik was het al snel spuugzat. Gelukkig kwam Merijn met het briljante idee om onze ongebruikte garage om te bouwen tot een hondenhok. Dat was snel gedaan, alleen minder briljant was het toen we tot de ontdekking kwamen dat honden heel hard kunnen janken. Met name in de nacht bleken ze deze behoefte te hebben. Merijn werd gek, met als gevolg dat ik als een echte mama in het holst van de nacht de garage in ben gekropen en de hondjes verhaaltjes heb verteld net zo lang tot ze sliepen. Deze moederige eigenschap hield ik niet zo lang vol, de honden slapen inmiddels buiten op een matje vlak voor de deur. We willen voorkomen dat ze onder het hek doorpiepen en met alle straathonden meelopen. Vanmiddag is dit voor het eerst gebeurd. Rembo, onze grote rakker, vertoont puberachtig gedrag. Hij is oost-Indisch doof en was ontsnapt. Achter een hele mooie, witte teef aan die op de weg liep. Met geen mogelijkheid was het beest terug te krijgen. Brokjes, lieve woordjes en duidelijke taal: niets hielp. Een uur later liep hij weer parmantig door onze tuin. Het wordt tijd dat deze jongen een operatie ondergaat... De namen van de honden: Rembo en Purno (vernoemd naar: Rembo&Rembo en PurnodePurno, Villa Achterwerk).

Ook op weg naar het werk maak ik van alles mee. Zo kwam er vanmorgen een hinkende en zwaar dysartrische man naast me lopen. Ik kon hem nog net verstaan. Hij vertelde me dat hij geld voor een operatie bij elkaar spaart en liet me een lijst met namen en handtekeningen zien van mensen die hem allemaal geld hadden geschonken. Daarna liet hij (natuurlijk) de plek zien waar de operatie plaats moest gaan vinden. Hij tilde zijn shirt op en daar was een enorme uitpuilende bult te zien middenop zijn buik. Hij vertelde uitgebreid hoe hij dacht dat ze het gingen opereren. Informatie die ik liever niet had willen weten. Ik heb hem wat geld gegeven, waarop hij enthousiast reageerde: ‘Wil je mijn huis zien? Kom toch mee naar mijn huis! Karibu sana!’

Veruit de meeste avonturen beleef ik echter op mijn werk, in het ziekenhuis. Ik werk nu veel samen met de ergotherapeuten, hele enthousiaste en gemotiveerde mensen die graag veel willen leren. En ik wil veel van hen leren, dus dat komt mooi uit. Naast een hele bult patiënten die we samen zien, is er ook tijd voor sport en spel. Laatst hebben we spontaan een volleybalwedstrijd gehouden in de ergotherapieruimte. Onze patiënten zaten ons lachend aan te moedigen. Dat zijn de mooie dingen. Minder mooie dingen zijn te zien op de kinderafdeling. Daar liggen hele zieke kinderen, ik word altijd een beetje duizelig als ik daar rondloop. Ik denk dat ik het stiekem toch allemaal wel erg heftig vind wat ik daar zie en ruik. Vandaag kwam ik daar voor een tweede afspraak bij een jongetje. Volgende week wordt hij 1 jaar. Hij heeft CP en sinds zijn zesde maand heeft hij verschillende longontstekingen gehad. Nu ook weer. Het jongetje zag zo bleek als een mzungu en was heel zwak en maar matig alert. Afgelopen dinsdag was mijn advies sondevoeding en niets per os. Toen ik vandaag terugkwam bleek hij geen sondevoeding te hebben en nog steeds kleine beetjes pap te eten. Hij oogde nog zwakker. Hoe het kan dat er geen actie plaats gevonden heeft is voor mij een raadsel, morgenvroeg ga ik samen met de ergotherapeuten de verantwoordelijke arts opzoeken om verhaal te halen. Ik hoop dat het arme kind dan nog leeft...


3 Comments

Marita:
February 6, 2014
Respect voor mensen die in ziekenhuizen werken, ik zou het niet kunnen vanwege die heftige dingen, brrrr... Succes daarmee! En met je hondjes (hihi, gelijk 2 jonge honden, leuk als beginner ;-) ) Een gehoorzame hond training hebben jullie daar niet zeker? Is wel aan te raden :)

Groetjes!
Nicole:
February 6, 2014
Weer hele heftige verhalen, knap dat je dit doet. Toch maar vasthouden aan de kleine dingen die je daar kan bereiken en leren. Heel veel succes (ook met de honden ;))! Enne, wil je nog weten welke boerin het geworden is? Want ik heb de info! :P

Liefs, Nicole
Elise:
February 7, 2014
Mijn neus heeft ook geen oog! :-)
En ik vind het ook knap dat je nog steeds rondloopt in het ziekenhuis en doet wat in je macht ligt om de situatie voor een aantal mensen te verbeteren. Het blijft stoer!
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login