Awimbawe Awimbawe...

May 9, 2014 - Moshi, Tanzania

‘I’m full of very happiness!’ liet onze nachtwaker weten toen hij hoorde dat mijn broer(tje) en moeder in aantocht waren.

Bernd-Jan kwam eerst en als echte vogelaar stond hij de eerste dagen om de vijf passen stil om met zijn verrekijker een vogeltje te bewonderen. Hij keek zijn ogen uit. Ik had voor hem geregeld dat hij op pad kon met een oudere Ierse man, die hier al jaren woont en alle vogels op zijn duimpje kent. Samen zijn ze een week lang met lokaal vervoer het land (of nouja, een klein stukje) door gereisd op zoek naar de fladderende beestjes. Mijn moeder kwam langs toen ik me verschrikkelijk ziek voelde. Ik had een flinke koorts te pakken die achtervolgd werd door een keelontsteking. Met al moeders aandacht en de nodige antibioticakuur was ik al snel weer de oude en konden we met z’n allen op avontuur. Kamperen bij lake Chala, een duik nemen in het helder blauwe water van Maji Moto, de stad in en de markt op.

Vlak voordat ik met mijn moeder en Bernd-Jan op safari zou gaan, kreeg Merijn het verdrietige bericht te horen dat zijn oma op sterven lag. Halsoverkop heeft hij het vliegtuig naar Nederland gepakt en daar heeft hij gelukkig nog net op tijd afscheid van zijn oma kunnen nemen. Op het moment dat zijn oma overleed zaten wij in een safari-auto in de meest prachtige omgeving olifanten te bewonderen die rond de auto sjokten. Een heel dubbel gevoel en een vreemde gewaarwording: ik was heel verdrietig, maar ondertussen was ik ook aan het genieten van al het moois om me heen... De safari was prachtig! We zaten in een speciaal voertuig waar het dak van open kon, waardoor we de hele dag lekker met onze kop boven de auto uitstaken. De eerste dag bezochten we Tarangire National Park, dat bekend staat om de grote olifantenpopulatie en de gemene tse tse vliegen. Ze waren beiden in grote getalen aanwezig. Daarnaast hebben we ook een grote groep giraffen gezien en een hele bult bavianen. Aan het eind van de middag werden we afgeleverd bij een zogenoemd ‘tented camp’. Tenten waren nergens te zien, wel een heel luxe restaurant, een zwembad, een stel deftige huizen en dat allemaal terwijl de zebra’s, gnoes en wrattenzwijnen voor onze neus aan het grazen waren. We kwamen er al snel achter dat de deftige huizen de ‘tenten’ bleken te zijn, waarbij enkel het zeil aan de buitenkant ergens iets van een tent weg had. Na een prinsheerlijke nacht in donszachte hemelbedden, reden we de volgende dag verder naar Lake Manyara, een zoutwater meer van 330m2. Er zouden ergens in de bossen aan de rand van het meer boomklimmende leeuwen moeten zitten. Die hebben we niet gezien, wel een heleboel andere vierpotige dieren en ook veel dieren met snavels (jaja, Bernd-Jan kon weer soorten scoren!). Op de derde dag regende het, over een zeer glibberig modderpad (5 km. lang, waar we ongeveer een uur over deden) slakkerde onze auto richting de hoofdweg die ons naar de kraterrand van Ngorongorocrater bracht die op een hoogte van 2200 meter ligt. Eenmaal boven was het nog steeds mistig, maar de regen hield op en even later reden we in de zon naar beneden de adembenemend groene krater in. Alle grote dieren zijn in de Ngorongorocrater te vinden, behalve de giraffe. Vanwege zijn lange nek en lange poten is het voor de giraffe een onmogelijke kluif om de stijle kraterrand in te rollen, springen of glijden. Volgens mij hebben we het geluk gehad dat we alle grote dieren mochten zien. Zelfs de zwarte neushoorn hebben we in het gras zien zonnebaden. De krater is zo ongelofelijk prachtig dat we elkaar af en toe even in de arm moesten knijpen om te controleren of we niet in een poezelig,  fraai, verrukkelijk, volmaakt droompje waren beland. Dat bleek niet het geval, we hebben zeven uur lang mogen genieten van het ‘achtste wereldwonder’.

Tijd is een interessant fenomeen. Het gaat altijd door, niemand heeft er grip op en het lijkt soms voorbij te vliegen. Zo ook de weken met mijn moeder en Bernd-Jan. Inmiddels is het alweer drie weken geleden dat ze hier in Tanzania waren. Het lijkt veel langer geleden. Merijn en ik zijn weer gewoon aan het werk, alles gaat z’n gangetje. In KCMC (het ziekenhuis) zie ik veel bijzonder interessante casuïstiek en vliegen de ingewikkelde medische termen me om de oren. Vaak ben ik na mijn werkdag collegae in Nederland aan het mailen of speur ik op internet naar uitleg over de unieke ziektebeelden die ik gezien heb. Ik richt me steeds meer op het lesgeven. Er loopt altijd een ergotherapiestudent met me mee, die mijn tolk is, maar ondertussen geef ik de student ook inhoudelijke uitleg over wat ik doe. Verder ben ik colleges aan het voorbereiden voor studenten ergotherapie en fysiotherapie. Zowel  artsen als  paramedici weten mij steeds beter te vinden, waardoor ik mijn handen vol heb. Ik krijg veel waardering voor wat ik doe en mensen laten merken dat ze heel blij met me zijn. Dat is fijn. Ik ben nu aan het kijken of er op één of andere manier een mogelijkheid bestaat om iets betaald te krijgen, want mijn spaargeld is langzaam aan het op raken...

Vandaag werd ik gebeld door een fysiotherapeut voor hulp bij een vrouw met een globale afasie en verbale apraxie. Terwijl ik bezig was met de vrouw, nam het aantal studenten en fysiotherapeuten om me heen toe. Men was druk bezig aantekeningen te maken bij alles wat ik vertelde en deed. Heel erg leuk is dat! Ook ben ik vandaag ten huwelijk gevraagd door een oude tuinman die werkt bij KCMC, hij komt regelmatig naar me toe om een praatje te maken. Vandaag zei hij tegen me: ‘Je bent zo leuk, hoe oud ben je eigenlijk?’ Waarop ik antwoord gaf. Hij: ‘Oh dat vind ik mooi, wil je met me trouwen?’ Waarna we allebei in de lach schoten.


Pictures

aapjes kijken
Ngorongorocrater
Clubje giraffen in Tarangire
Sjok sjok sjok
 
 

4 Comments

Nicole Driessen:
May 9, 2014
Wat kan jij toch mooie verhalen schrijven Anke! Ik lees ze met veel plezier en heb dan het gevoel alsof ik er een beetje bij ben :) Gaaf dat je steeds meer waardering krijgt voor je werk, dat moet een goed gevoel geven! En binnenkort hopelijk tegen een vergoeding..

Liefs, Nicole
Elise:
May 10, 2014
Eens met Nicole Schepens! :)
Superleuke verhalen en fijn om te horen dat je zoveel bekijks trekt met je logopedische kunsten, lijkt me mooi om dat daar zo op de kaart te kunnen zetten.
En die safari wil ik ooooooook!
May 11, 2014
Hoi Anke!
Je hebt weer heerlijk geschreven, het leest als een trein. Zo gaaaaf dat jullie daar samen goede dingen kunnen doen. Hopelijk houd je het nog een tijdje vol, al dan niet met vergoeding. En heerlijk dat je je handen vol hebt, zie dat als een soort vergoeding, jij kunt anderen helpen bij wat zij nodig hebben! Ga je hierna mee terug naar Suriname? :)
Liefs en brasa, Mirte
sabine:
May 28, 2014
Geweldig, keep up the good work...wat een ervaringen!
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login