'Daktari Uncle!'

April 23, 2015 - Moshi, Tanzania

Toeterend, remmend en voetgangers ontwijkend rij ik door de binnenstad van Moshi. Overal mensen, overal verkeer, nergens verkeersregels. Iedereen doet maar wat en ik dus ook! Het recht van de snelste en de sterkste geldt hier. Ik ben er weer. Terug van weg geweest.

Het voelt alsof ik twee levens heb. Mijn ene leven is in Nederland en het andere leven is hier in Tanzania. Na een lange vlucht stapte ik van het ene leven in het andere leven. Tanzania verbaast me niet meer zoals de eerste keer toen ik hier aankwam. Het is vreemd om te zeggen, maar het voelt best wel gewoon. Toen het vliegtuig in het holst van de nacht landde op Kilimanjaro Airport en ik een paar zeer slome mannen naar het vliegtuig zag sjokken, voelde dat bijna vertrouwd. De 'haast' is achter gebleven in Europa. Zo lijkt het.

Merijn en ik hebben de eerste twee weken de kwaliteiten van het niksen opgehaald en getraind. De dagen op Zanzibar bestonden uit: veel slapen, luieren, lezen, kletsen, zwemmen, genieten, goed eten en drinken. Heerlijk! Terug in Moshi voerden we ook geen klap uit, maar na een mooi weekend olifanten en giraffen kijken in Tarangire National Park werd het tijd om weer in actie te komen.

Vorige week stapte ik op mijn fiets naar KCMC. Niemand wist dat ik zou komen. Het was heel grappig om de grote ogen van de ergotherapeuten te zien toen ik hun behandelruimte binnen wandelde. Even later had ik een aantal collegae om mijn nek hangen, ik werd uitvoerig omhelst en geknuffeld. Mijn moeder had me een paar kleine Nederlandse souvenirtjes meegegeven, die werden met veel vreugde ontvangen. Een schoonmaakster had me gevraagd of ik een horloge voor haar kon kopen in Nederland. Toen ik het horloge uit mijn tas haalde en het haar gaf, had ze de tranen in haar ogen staan. Ze deed hem omgekeerd om haar pols, bang om het horloge te beschadigen. Op weg naar mijn naaste collega Mama Mallya (speech and language pathologist) hoorde ik ergens op de gang iemand vrolijk roepen: 'Daktari Uncle, je bent weer terug!' Een verpleegkundige dacht mijn naam te kennen...

Mama Mallya (speech and language pathologist) vond het ook fijn om me weer te zien, ze vertelde dat ze me gemist had. Afgelopen halve jaar hebben er een paar veranderingen in KCMC plaats gevonden waar ze niet blij mee is. Ergens in de afgelopen maanden meldde een dame zich bij KCMC die beweerde een logopedist te zijn. Ze had net een opleiding 'special need education' afgerond, waarbij ze blijkbaar ook een module over spraakproblemen had gehad. Ze bleek goede vriendjes met het management van KCMC te zijn en had binnen een week een eigen kantoortje met een goed bureau op de KNO-afdeling. Dit terwijl Mama Mallya hier al jaren om vraagt. Een week later had ze haar sollicitatiegesprek, waarbij alleen mensen van het management aanwezig waren. De deskundige in het vakgebied werd 'even' buiten beschouwing gelaten. Nu heeft ze een betaalde baan, denkt dat ze een ontzettend goede logopedist is, neemt geen adviezen aan en maakt grove fouten. Daarbij komt ze weinig sympathiek over. Mama Mallya vertelde me dat ze helemaal klaar is met haar werk bij KCMC, ze doet het nu met veel tegenzin. In december gaat ze met pensioen en wil ze vakinhoudelijk niks meer met het ziekenhuis te maken hebben. Ik snap haar frustratie enorm goed.

De komende weken wil ik kijken of ik het scholen van verpleegkundigen op slikgebied verder kan oppakken en een plan kan opzetten. Daarnaast ben ik vaste bezoeker bij de volwassen- en kinderpoli van de neurologen. Heel interessant, vooral wanneer het om uitzonderlijke casu├»stiek gaat! Vanaf de poli's sleep ik pati├źnten binnen die ik samen met de ergotherapeuten behandel. Het is als vanouds.

Ook de tuinman en Mama Akundasia waren blij me te zien. Allebei gaven ze met een brede glimlach aan dat ik dik geworden ben. Fijn die eerlijkheid! De komende weken zal ik verder aan mijn omvang werken en Afrikaanse billen kweken. Het fruit, de mishkaki, de vis en alle samosa's zijn te lekker om te laten liggen!


Pictures

Het boek is uit! @ Zanzibar
lezen, luieren, lezen...
Jambiani beach
Stone town
 
 

1 Comment

Elise:
April 24, 2015
Wat een mooi en beeldend verhaal weer, leuk om te lezen!
Eigenlijk zou je vaker met die Afrikaanse billen van je achter de computer moeten kruipen om een verhaal te typen voor ons ;-)
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login