Blij met bubbels!

May 10, 2015 - Moshi, Tanzania

Elke woensdagmorgen worden een kinderarts, Marieke en ik bij KCMC opgepikt door een klein autootje dat ons naar de andere kant van de stad brengt. Bij CCBRT, het kinderrevalidatiecentrum van Moshi, worden we gedropt. Bij CCBRT doen ze prachtig werk! Sociale werkers gaan de dorpen in om kinderen met handicaps te zoeken in de huizen. Een kind met een handicap is nog steeds een groot taboe hier en ze worden vaak weggestopt ergens in de huizen/schuurtjes. Wanneer de kinderen gevonden zijn, worden moeder en kind uitgenodigd om een week naar CCBRT te komen. Daar krijgen ze onderdak en gratis eten. CCBRT is grotendeels zelfvoorzienend, ze hebben een grote moestuin, geiten en zonnepanelen voor de electriciteit. Een week lang worden moeder en kind begeleid. Ergotherapeuten en fysiotherapeuten werken met de kinderen en geven adviezen. Er is een rolstoelwerkplaats, waar rolstoelen en looprekjes gemaakt worden. Ook ontmoeten moeders andere moeders en zien ze dat ze niet de enige zijn met een gehandicapt kind. Er wordt veel aandacht besteed aan informatievoorziening over het ziektebeeld. Na een intensieve week gaan ze weer naar huis en worden ze drie maanden later weer uitgenodigd voor een zelfde soort week. Er zijn CP-weken, spini bifida weken, dove weken en gemengde weken.

Afgelopen week kwam Steven bij ons langs. Een jongen van 12 jaar oud met CP en meervoudig fors beperkt. Afgelopen januari is hij voor het eerst naar CCBRT gekomen met zijn vader (vaders gaan zelden met kinderen mee). Steven woonde eerst bij zijn moeder, maar zij had hem op een kamertje gelegd en wilde weinig/niks met hem te maken hebben. Daglicht had Steven nog nooit gezien. Vader en moeder woonden niet meer bij elkaar en vader kwam er vorig jaar achter in wat voor een verschrikkelijke situatie Steven verkeerde. Hij heeft toen de zorg voor Steven op zich genomen. Pas geleden heeft Steven een goede rolstoel gekregen van CCBRT. Tijdens de therapie bij mij heb ik vader informatie gegeven over het slikproces en adviezen gegeven hoe het eten en drinken beter en veiliger kan verlopen. Toen ik vader vroeg wat hij Steven te eten gaf, zei hij dat Steven zowel zachte als harde consistenties eet. Het harde voedsel kauwt hij wel eerst even voor, zodat Steven het makkelijker weg kan slikken. Een ontzettend liefdevolle en betrokken vader. Heel bijzonder om te zien.
Bellenblaas kennen ze hier niet, dus dat gebruik ik vaak als contactmiddel. Toen Steven de bellen zag begon hij eerst te glimlachen, wat al snel overging in schaterlachen. Hij was ontzettend blij met de bubbels! (zie foto)

Pictures

Steven
 
 

1 Comment

Marita:
May 11, 2015
Mooi verhaal Anke! Wat doe je toch goed werk daar :)
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login