Pakezel

September 29, 2015 - Moshi, Tanzania

Bepakt en bezakt ben ik weer terug in Moshi. Dit keer met heel veel spullen voor het ziekenhuis. Van al het geld dat gesponsord is door familie en vrienden heb ik een communicatiesoftware programma gekocht, maar ook nog veel andere nuttige materialen: lepeltjes, tandenborstels, klei, sensorische therapiematerialen, time-timer, praatknoppen, bellenblaas, spelletjes, ballen, tafeltennisrackets, speciale drinkbekers etc. etc.

Zeulend met een koffer kwam ik mijn eerste werkdag bij de afdeling ergotherapie aan. Met grote ogen werd er naar de koffer gekeken, men was erg blij. Een paar dagen later werd er een officieel moment georganiseerd waarbij alle spullen in ontvangst werden genomen. Na een toespraak volgde een lang gebed met vele bedankbetuigingen. Hierna werden de spullen in een kast geplaatst met de deur op slot. Toen ik vroeg waarom dit was, werd er gezegd: 'de cliënten hier hebben weinig en nemen wel eens wat mee.' Gelukkig zie ik dat de spullen heel regelmatig ingezet worden voor de therapie.

Inmiddels is mijn zoektocht naar een lamineerapparaat en een printer ook geslaagd. Ik ben de hele stad af gereden en heb allerlei kleine computerzaakjes bezocht waar ik mij liet informeren over de opties. Vandaag is alles geïnstalleerd en zijn de eerste communicatieborden met veel enthousiasme gemaakt. Ik heb het hoofd van de afdeling en twee ergotherapeuten instructies gegeven hoe ze het programma kunnen gebruiken. Vele creatieve ideeën en plannen wat ermee gedaan kan worden voor cliënten borrelden op en worden nu uitgewerkt. Heel leuk om te zien! Verder wordt er morgen een eerste tafeltennistoernooi gehouden voor de dwarsleasiepatiënten, vlakbij onder de grote boom.

Ons huis, de vrije tijd, het weer en de weekenden zijn om van te genieten! Scheuren met de auto door de onherbergzame Tanzaniaanse vlaktes zijn een waar genoegen. Ik ben weer aangenaam verrast door de schoonheid van het landschap. Merijn en ik zijn het eerste weekend na mijn aankomst gaan kamperen op een mooie plek. Rembo, de hond, is ook mee geweest. Dat was leuk. We hebben een lange wandeling gemaakt, waarbij Rembo aangelijnd achter ons aan hobbelde. De Tanzanianen die we tegen kwamen keken hun ogen uit. Een hond aan de lijn, dat hadden ze nog nooit gezien! 's Nachts sliep Rembo in de voortent, waar hij de wacht hield.


Pictures

Blauw
officiële uitreiking
eerste proefjes
 
 

1 Comment

Paul Lobbrecht:
November 22, 2015
Dag Anke
Een late reactie vawege de drukte hier. Maar ik blijf je met veel plezier lezen en volgen. Een hartelijke groet
Paul Lobbrecht
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login