Victoria Walls

September 30, 2009 - Lilongwe, Malawi

Donderdagochtend was het zover: 2 dagen in een bus en 1300 kilometer rijden om een welbekend natuurfenomeen te zien. De reis begon al goed. Opgelucht over het feit dat we op aanraden van de huisarts toch een gelekoortsvaccinatie hadden laten zetten en dus de grens over mochten, was het nog maar de vraag of de auto de grens over mocht: er was iets mis met de computer/de autopapieren. Ach ja, 2 uur wachten op de grenspost is geen probleem natuurlijk...

In Chipata, de eerste stad in Zambia kwam de rest van onze groep de bus in. Zij hadden net leeuwen gespot in South Luangwa, dus we weten al een beetje wat we kunnen verwachten als wij daar naartoe gaan. Enkele luttele uren en vele kilometers later kwamen we aan in Bridge Camp, aan de Luangwa, waar we de eerste nacht zouden doorbrengen. In een tent, welteverstaan. Tom, die nog nooit een tent had opgezet en Anne, die natuurlijk ontzettend veel kampeerervaring heeft, waren van de groep wel de mastertentopzetters. Dit komt natuurlijk door Toms bouwkundige ervaring... Na een duik in het zwembad (of in ons geval een koude douche, want het water in het zwembad zag er iets te groen uit) en een koud biertje, was het tijd voor het diner. Onze chefkok had een heerlijke curry gekookt. Na het diner gingen we vroeg naar bed (ook Tom zit al in het Afrikaanse ritme), want de volgende ochtend werden we om 5 uur gewekt. Snel aankleden, tas inpakken, bagage naar de bus brengen en ontbijten. De tent werd door onze chauffeur en chefkok neergehaald en ingepakt :). Om 6 uur vertrokken we richting Lusaka. Wat een stad! We zijn langs zeker 3 Subways gereden: zelfs in Belgie heb je er niet zoveel. Even een uurtje pauze in de shopping mall, waar we eindelijk Malawische kwacha's voor Zambiaanse kwacha's konden ruilen. Nog meer nullen op een bankbiljet...12 uur later kwamen we aan in Livingstone, waar we 3 nachten zouden blijven. Snel de tent opgezet, gegeten en weer naar bed; zo'n busreis is echt slopend.

De volgende ochtend werden we wakker van de geur van gebakken eieren en toast. Onze chefkok is echt een held. Na het ontbijt gingen we naar de Falls. Eerst even naar de waaghalzen kijken die het leuk vinden om met hun leven de spelen door van een 111 meter hoge brug te springen, met aan hun voeten een elastiek dat al enigzins begint te rafelen. Na daar te hebben gekeken, en even en stapje in Zimbabwe te hebben gezet (sorry, moeders), gingen we terug naar de Falls. Nou ja, wat daar nog van over was. We hadden al van een paar mensen het advies gekregen om naar Zimbabwe te gaan omdat de falls daar veel mooier waren. En dat klopte. Van de de hoeveelheid water die normaal in het natte seizoen naar beneden stort, was nu nog maar een fractie over. Heel frustrerend als je wel een hoop opspattend water aan de andere kant van de grens ziet, maar net niet ver genoeg kan kijken om een mooi uitzicht te hebben. Wat wel weer een voordeel was: we konden nu door de Zambezi lopen. In een poging iets meer van de falls te zien, liepen we richting Zimbabwe. Helaas werden we tegengehouden door een 'restricted area-bordje', waardoor we weer terugkonden zonder echt iets gezien te hebben. Onder de schaduw van een boom gingen we dan maar van onze lunch genieten. Dachten we. Tom: 'Oh kijk, daar komt een aap aan.' Tom blijft vervolgens rustig zitten, Anne gooit in paniek haar sandwich terug in haar tas. En de baviaan, brutaal beest als hij is, berooft Anne van haar lunch. Bijna rabies opgelopen... Terug op de camping wachtte ons een verfrissende duik in het zwembad, een heerlijk diner, en een gezellig avondje in de bar.

De volgende ochtend probeerden we niet te verdrinken in de Zambezi. Een van de activiteiten die je kon doen was raften, en waterratten als wij zijn, wilden we dat natuurlijk doen. Om 8 uur wachtte ons een full english breakfast en een safetybriefing. Niet geheel onbelangrijk. In een jeep gingen we vervolgens terug naar de falls, waar we eerst 100 meter moesten afdalen naar het punt waar de falls eindigen. Daar, in de boiling pot, moesten we instappen. Na een paar instructies over wat te doen bij, en hoe te peddelen als, konden we beginnen. Rapid nr 1 to 10, here we come! Na een paar minuten kwam de primeur: onze eerste krokodil. Anne, die 9 weken in Afrika is, had nog geen krokodil gezien... Rapid nr 8, met een draaikolk aan het eind. ' Try not to fall out, otherwise it will be a terrible swim.' 'What if you fall out?' ' Just don't fall out!' Fijn, zo'n gids. Na verschillende categorie 3-5 rapids, meerdere malen uit de boot gegooid te zijn door de gids, en een stukje klunen langs een categorie 6 rapid, waren we bij het eindpunt. Dezelfde 100 meter die we eerder op de dag omhoog hadden geklommen, moest nu terug omhoog. Verschrikkelijk. Dat was nog het zwaarste gedeelte van de hele activiteit. Boven gekomen stonden er koude drankjes klaar, en dat was wel nodig ook! Net niet verdronken in de Zambezi, zou je bijna uitdrogen...

Aan het eind van de middag gingen we met de hele groep, inclusief chauffeur en chefkok, op booze cruise. Een paar uur varen op de Zambezi, met gratis drank en eten. Wederom een primeur: de eerste olifant en nijlpaard werden gespot! 3 uur en een heleboel drank later waren we weer terug op de camping, waar we ons feestje in de bar voortzetten. De outcome van een booze cruise is dus dat je om kwart over 7 al met een hoeveelheid drank op staat te dansen alsof het kwart over 1 is, en om half 9 knock out aan de rand van het zwembad ligt (en in ons geval net niet in het zwembad eindigen).

De voglende ochtend 6 uur vertrok de bus weer. Even een tussenstop in Lusaka, waar we nu niet de verleiding van de Subway konden weerstaan (nog geen 2 euro voor een broodje). Daarna reden we door naar Pioneer Camp, waar we de laatste nacht zouden doorbrengen. De volgende ochtend weer vroeg opgestaan (we worden nog eens echte ochtendmensen), om weer 12 uur in de bus te zitten. In Lilongwe aangekomen vonden we al snel een plek om te slapen, met een echt bed! Heerlijk zacht!

Morgen vertrekken we weer naar Zambia, maar dit keer stoppen we in South Luangwa. Gelukkig niet zo ver als de Vic Falls!


Pictures

IMG_0941
IMG_0943
IMG_0957
IMG_0967
 
 

3 Comments

Gwenn:
September 30, 2009
Klinkt verleidelijk allemaal anne! Geniet!
Renske:
September 30, 2009
Hey Anne en Tom!

(weer) Een super leuk verhaal! Mijn mede co's van de radiologie vroegen zich al af welke CT scan zo grappig was ;).
Echt super leuk dat jullie zo veel dieren hebt gezien zeg!!
Veel plezier nog! En kijk uit voor de wilde dieren! (vind het baviaan verhaal toch wel een btj eng)

Kus Renske
Geert:
September 30, 2009
Het klinkt allemaal geweldig leuk, maar ik geloof er geen snars van. Tom die vroeg opstaat? Komaan zeg. Dat is pas een broodje aap. ;-p

Geniet ervan. En van mekaar.
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login