De laatste week

October 14, 2009 - Alkmaar, Netherlands

Na alle actie van de afgelopen weken, was het tijd voor ontspanning! En dat betekent: om 6 uur 's ochtends met de bus mee. Uiteraard is 6 uur 's ochtends relatief en vertrok de bus een uur later. Via een enigszins toeristische route langs het meer, belandden we 8 uur later uiteindelijk 400 kilometer noordelijker in Nkhata Bay, waar we onze relaxweek zouden beginnen. En relaxen zou het worden. 8 uur bus met een omgevingstemperatuur van 30 graden en een relatieve luchtvochtigheid van zo'n 70% is vrij uitputtend. We sliepen in een bamboehutje, met terras en zicht op het meer. De volgende dagen zagen er ongeveer als volgt uit: rustig ontbijten op het terras met een glaasje ORS, want na bijna 11 weken was Anne dan eindelijk geveld door de grote vriend van elke reiziger; bikini/zwembroek aantrekken; insmeren, want de zon brandde ongenadig; snorkels en/of kano halen bij de receptie en het meer op; lunchen op het terras; boekje lezen (we zijn grote fan van Jill Mansel en Jennifer Crusie); dineren; slapen. Wat een leven! Hier in Nkhata Bay kon Anne alvast even oefenen met haar post-pensioenwens, namelijk een hond. De eerste nacht werden we opgeschrikt door een geluid op ons terras. Tom, de held op sokken, probeerde door de kier van de gesloten deur te kijken wat er aan de hand was. Op aandringen van Anne, die lekker onder de klamboe was blijven liggen, deed Tom toch maar de deur open, om tot de conclusie te komen dat we bezoek hadden van een hond. De volgende ochtend lag de hond er nog steeds, en bleef ook tijdens het ontbijt op ons terras liggen. Toen we 's middags even naar het stadje liepen om wat boodschappen te halen, liep de hond mee. We probeerden nog om hem binnen het hek te houden - het was tenslotte een van de honden van de accomodatie. Tot aan de winkel heeft hij ons gevolgd, en het is dat Anne buiten bleef wachten, anders was hij mee de winkel in gegaan. Op de terugweg volgde hij ons weer en zodra we weer binnen waren, stoof hij meteen naar ons terras om daar weer onder een stoel te gaan liggen. Ach ja, allemaal heel gezellig, ware het niet dat de hond steeds meer begon te stinken. Op een gegeven moment was het zo erg, dat het niet meer uit te houden was: als je door je neus ademde werd je bedwelmd, maar als je door je mond ademde was het alsof je het proefde. Scenario een paar uur later in het restaurant: 3 honden komen langsrennen, en de bewaker rent er achteraan. 'Did you see the dogs?' 'I think they went that way.' 'Ok, because one of them is not ours, and he smells!' Tell me, hij ligt al de hele dag op ons terras...

Na twee hondvrije nachten vonden we het mooi geweest, en zakten we af naar het zuiden. De week was immers bijna voorbij en om nou de laatste dag nog een hele dag in de bus naar Lilongwe te zitten... 9 uur vertrokken we met als doel een minibusje naar Salima. Helaas is dat nogal een grote afstand en werden we door de lokale bevolking geadviseerd om te wachten op de grote bus. Hoe laat komt die? Half 10. Gelukkig wisten we dat reizen in Afrika vooral bestaat uit wachten, en inderdaad, om half 11 was de bus er. 6 uur later stapten we uit in Salima. Als je als blanke uit een bus stapt, ben je gemeenschappelijk handelswaar. Onmiddellijk stappen er minibusdrivers op je af die je overal naar toe willen brengen. Binnen een halve minuut hadden we dus een lift via de pinautomaat naar Carolina's, onze volgende verblijfplaats in Senga Bay. Ook hier hadden we huisdieren en deze keer in de vorm van kakkerlakken. Anne was dit keer de held op sokken en durfde niet te gaan slapen uit angst dat er een kakkie in bed zat. Toen we de volgende ochtend op het strand lagen, werden we direct al aangesproken door de zo gevreesde beach boys, die je van alles proberen aan te smeren, waaronder 'zelfgemaakte' paintings. Heel veel werk, kost 5 dagen om het te maken en ja, we maken het allemaal zelf. Deze beach boy had wel een hele mooie aanbieding, namelijk met een bootje naar Lizard Island, een eilandje voor de kust, en daar snorkelen en eten. Zij zouden voor ons een heerlijke maaltijd in elkaar zetten. Dat leek ons wel wat. Samen met twee Duitse meisjes die ook in Carolina's verbleven en duidelijk te veel hadden betaald voor dit uitstapje, stapten we een uurtje later in het bootje. Aangekomen op het eiland gingen de mannen aan de slag: hout zoeken voor het vuur en koken. Want ja, mannen in Malawi doen dan wel niet zoveel, koken kunnen ze wel. En hoe! Toen wij in het water de vissen aan het bewonderen waren, hadden de mannen een heerlijke maaltijd voor ons gemaakt. Rijst met groenten, tomatensaus en vis. Heel simpel, maar ontzettend lekker! Na het eten zijn we nog een paar keer het water ingedoken en ook de vissen hadden honger, want die deden zich tegoed aan onze tenen. Maar wat een prachtig gebied om te snorkelen! Zulk helder water en zulke mooie vissen! Je zou bijna vergeten dat er bilharzia in het water zit...

De volgende ochtend (8 uur en ondertussen al zeker 30 graden; alsof je in een oven loopt) gingen we terug naar Lilongwe. De 'grote' weg waar de minibusjes vertrokken lag een eindje lopen van Carolina's af, dus dat was onze eerste activiteit van de dag. Dwars door het dorp, langs hutjes en 'azungu'-roepende kinderen, onder de brandende zon met een backpack van 15 kilo op je rug. We hebben in 20 minuten nog nooit zoveel gezweet! Bij de grote weg kwam er algauw een matola aan: een pick-up die mensen vervoert. Heerlijk om 15 kilometer lang in een open laadbak te staan! Je wordt helemaal drooggeblazen! Helaas moet je daarna weer 2 uur in een minibus naar Lilongwe zitten, maar het was even een aangename verkoeling. We hadden besloten de laatste avond in Lilongwe door te brengen in een iets duurder hotel, in de hoop daar geen kakkies tegen te komen. De kamer was zeker zijn geld waard, alleen al vanwege het feit dat we een klamboe met een deur hadden. Jaja, eindelijk een nacht geen ruzie met de klamboe. En na een week elke ochtend full english breakfast, konden we ook eindelijk iets anders eten. En wat nog het meest geweldig was: er was echte koffie!

Zondag, tijd om te vertrekken. Uitchecken, voor het laatst in een taxi stappen, en voor de laatste keer door het Malawische landschap rijden. Beetje sentimenteel, dat wel. Keurig op tijd, 2,5 uur van tevoren, waren we op het vliegveld. Daar bleek de vlucht naar Addis 2 uur later te vertrekken. Behalve dat we nu wel heel erg lang moesten wachten op het vliegveld, zouden we ook in Addis moeite hebben om onze overstap naar Brussel te halen. Zeker omdat het vliegtuig nog even een tussenlanding in Zambia zou maken, en pas landde op het tijdstip dat het eigenlijk zou moeten vertrekken. Wij bereidden ons mentaal voor op een nachtje Ethiopiƫ. Gelukkig bleken we in een keer naar Addis te vliegen, waardoor we ruim de tijd hadden om over te stappen. En 16 uur nadat we in Lilongwe in het vliegtuig stapten, zetten we voet op Belgisch bodem. Annes vader en zusje waren inmiddels ook al enige tijd onderweg: respectievelijk kwart over 3 en half 5 opgestaan. Hulde! Anne moest nog 3 uur in de auto zitten, maar na 11 weken aan de andere kant van de wereld, voelde het als thuis.

Het was echt een onvergetelijke ervaring. De 8 weken co-schap begonnen niet helemaal zoals verwacht, maar de laatste weken in Zomba hebben het ruimschoots goed gemaakt. Het reizen met z'n tweeen was ook geweldig. Na soms onmenselijke temperaturen is het tijd om weer te wennen aan het Hollandse/Belgische weer, en om te genieten van Hollands/Belgisch eten. Kaas! Hagelslag! Nu lekker acclimatiseren en dan wie weet, nog een co-schap in het buitenland?


Pictures

IMG_2156
IMG_2169
IMG_2174
IMG_2178
 
 

1 Comment

Yvonne:
October 14, 2009
An! Wat heb je een super tijd gehad! Geweldige ervaringen.
Tot snel.
X
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login