In Brufut hebben we een prachtig huis, waar de tuin met veelpassie wordt verzorgd door Jerra. De omheining is gelukkig overwoekert metgroen, bananen en papaya bomen en prachtige bloemen. De luxe van deze uitvalsbasis staat in schril contrast met de leefomgeving bij ons project. Gambia is eenland waar de tegenstellingen groots zijn. Na een week van voorbereidingen voorhet project zijn we vorige week aan de slag gegaan. Met een geleende auto; eenNissan hardbody, met 4 wheel drive, vertokken we naar de North Bank. Nadat we tweevoormannen hadden opgehaald vertrokken we richting boot. De overtocht met eenlevensgevaarlijk overbeladen schip is een avontuur op zich. Nadat we eenvoorman bij het kleine project hadden afgezet en hem alles duidelijk haddengemaakt, gingen we het binnenland weer in. Terwijl we weg rijden van de kustzien we de begroeing vervagen. De lucht wordt droger en heter. Bosbranden in deverte. De lucht die door de auto waait bereikt een temperatuur als van eenverblazer. En het is nog het koude seizoen. De droge lucht zorgt ervoor datalle transpiratie vervliegt, totdat je de benen over elkaar legt en eenstroompje van vocht voelt lopen.
Bij deafslag van ons dorpje, Jallow Kunda, begint het avontuur. Zodra de zand wegbegint eindigd de 21e eeuw en rijden we enkele eeuwen terug in de tijd. Hetover geromantiseerde beeld van Afrika wordt bevestigd. Vrouwen die poederstampen in een eindeloos ritme. Huizen die opgaan in het landschap, gemaakt vandezelfde rode aarde, met daken van palmbladeren. De enige tegenliggers zijnvolgeladen karren die worden getrokken door ezels, ossen en paarden. Iedergroepje huizen haar eigen water put. Een social gebeuren; vrouwen die waterhalen, de was doen en lekker kwebbelen. Kleine kinderen met grote stapelsbrandhoud op hun hoofdjes.
Na de startvan de jongens die de nieuwe “bore hole” gaan maken, gingen we ons toekomstigehuisje bekijken. Een lemen hutje, krakende golfplaten voordeur, hagedissen opde muur en gaten in het dak. Dieren die in en uit lopen; ganzen, eenden, kippenmet kuikens. Okay…. Thuis.
Na de eerste nacht slecht te hebben geslapen wordt ik wakkervan de haan die krait. Ik draai me nog eens om en spring bijna uit bed als deezel gaat balken. De achterbuur heft zijn ezel enkele meters van ons huisjestaan. Als de ezel het niet doet s ochtens dan hebben we nog wel anderewekkers. Om half zeven begon het gestamp vanhet malen. De buurvrouw ging even couscous maken, waardoor er de angst ontstonddat het dak in elkaar ging storten door de trillingen. De mensen zijn heelvriendelijk en ondanks de armoede bieden z eons altijd eten aan. Ze waarderenenorm onze inzet om die school te realiseren.
Het project gaat al seen trein, na een week is een gebouwhelemaal uitgegraven. We hebben 14man in dienst die keihard werken in debrandende zon. Met pikhouwelen wordt de grond los gemaakt en vervolgens weggeschepd. Om 2 uur hebben we lunch; grotebakken met rijst waar iedereen omheen gaan zitten en met de handjes naar binnenwerken. Dit in een moordend tempo. VErvolgens even rust en antuurlijk hetgebed. Tijdens het gebed is het gekwek van de school opgehouden. Een heerlijkmoment. Een van onze werknemers gaat de kinderen voor in het gebed.
Na eenzware week is het dan ook een verademing om terug te komen in de bewoondewereld. Lekker koude biertjes drinken en een goed stuk steak. Je begrijpt dathet huisje in Brufut een verademing is….
Aangezien internet heel traag is is het mij nog niet geluktfotos en filmpjes up te loaden. Jelte lukt dat wel, via zijn laptop. Dus ikverwijs voor beeldmaterial naar zijn site: www.fuzzytravel.com/jelte
leuk om te lezen en waow ja, ik zie de tegenstellingen ook aan de foto's: hier hutje met golfplaten deur, daar strand met bier en band.
Wat een prachtige boom ook, helemaal op in te leunen. Het proces daar klinkt verrassend vlekkeloos! I'm impressed.
Houd ons op de hoogte, hé.