Pokhara!

Jajaj, en iedereen maar denken dat het bij de busreis mis zou gaan. Nou nee hoor. Wederom verliep de hele reis vlekkeloos (zelfs ik had dit niet verwacht!) De busreis, die door de bergen naar Pokhara loopt, was wat hobbelig en zeker niet bestemd voor mensen met hoogtevrees, maar desalniettemin heb ik er enorm van genoten.

De reis ging zelfs zo snel dat Dambar nog niet helemaal klaar voor me was. Eenmaal in Pokhara aangekomen stond niemand me namelijk op te wachten. Nadat ik ongeveer 60 taxichauffeurs had uitgelegd dat ik echt geen taxi nodig had, kwam na 60 minuten een mannetje op een motor me vragen of ik Dhorlijn was (of iets dergelijks ) Hop koffer en ik in een taxi gepropt en we moesten het mannetje op de motor maar volgen.

Na een kort ritje kwamen we aan bij het kantoor van Dambar. Daar legde hij mij uit dat op dit moment alle scholen dicht zijn wegens zomervakantie, dus dat ik daar pas over 2 weken les zou kunnen geven. Hij stelde voor dat ik zolang eerst aan de slag zou gaan in het weeshuis. Na mijn instemming stapte Dambar op de motor en scheurde ik wederom in een autootje erachteraan. Naar mijn gastgezin.

MIjn gezin (want ik ben echt een deel van het gezin) bestaan uit ahma (de moeder), haar kinderen (dai, grote broer en zijn vrouw, bhaiyu) en didi (grote zus) en hun kinderen (3 meisjes en 1 jongen). MIjn grote zus en de vrouw van mijn grote broer spreken allebei aardig Engels. Vooral mijn oudere zus. Zij neemt me overal mee op sleeptouw. Het huis waar ik verblijf is een boerderijtje midden in de stad. Bij het huis staat een stal met 3 waterbuffels en achter het wooncomplex (want dat is het haast) ligt een heus maisveld. Het is een prachtig gezicht!

OMdat ik hier nog geen hele dag ben, weet ik nog niet precies wat het leefritme is. Wel weet ik dat om 6 uur iedereen op staat en aan het werk gaat. Van mij word niets verwacht. Ik moet allleen om 10 uur in het kindertehuis zijn. Verder weet ik dat Nepalezen mensen niet zoveel doen. Ze vermaken ze met busy-nothings.. Hmm..

Vandaag werd ik  in het tehuis geintroduceerd, liever gezegd gedropt. Er is vrij weinig aan de gang. De kinderen hebben ook vakantie. Wij zijn er om ze bezig te houden. Er zijn een aantal vrijwilligers die in het tehuis helpen; de eigenaars liggen de hele dag op een bankje computerspelletjes te doen . Er is een andere vrijwilligster van dezelfde organisatie; Jacky. Het is fijn om een klein beetje Holland hier te ervaren.

Ik moet helaas weer ophouden; Didi heeft mijn naar dit idyllische cybercafe geescorteerd en wordt ongeduldig. Ze wil naar huis en haar baby

Tot snel!