Zo, ik zit nu een week in Nepal. Het voelt alsof het een maand is, zoveel heb ik hier al beleefd.. Bij het gastgezin leer ik steeds meer nieuwe hindu-gebruiken en tradities. Binnenkort zal ik mijn eerste ritueel ondergaan. Dan zal ik gereinigd worden; pas dan mag ik ook alle delen van het huis betreden. Bovendien krijg ik dan wat meer 'privileges'.
Ik heb het leventje hier al 100 % overgenomen en heb zelfs al een beetje een ritme ontwikkeld. 6 uur word ik wakker van de familie; 7 sta ik dan ook zelf maar op want ja ik ben dan toch al wakker; dan ga ik naar het douchhok om met een emmertje en schep mezelf te wassen; dan om 9 uur krijg ik dal bhat (rijst met groenten..); en om half tien loop ik een half uur naar het tehuis. Daar werk ik dan een aantal uur, en vervolgens lopen we met de andere vrijwilligers naar Lake Side om lekker te ontspannen. Ik moet voor het donker thuis zijn, want het is hier heel gevaarlijk in het donker. Mijn gastgezin wil het echt niet hebben dat ik alleen over straat loop na half 8.
Er is hier maar een ding waar ik niet helemaal aan kan wennen en dat is de kakkerlakterror in het douche/wc-hok. Dat blijf ik niet heel prettig vinden.
In het tehuis is al veel meer te doen. Dat draaien en gewoon maar zitten begon me na 1 dag al de keel uit te hangen dus ik heb het mijn missie gemaakt om de kleintjes te leren lezen. IN het tehuis draait het om het behalen van dergelijke kleine succesjes.
De kinderen zijn nu inmiddels ook aan mij gewend, en ik word elke ochtend dus met heel veel knuffels en kusjes begroet. Niet verkeerd 
Stiekem begin ik ook al een beetje favorieten te krijgen in de groep. Er zijn twee kleine meisjes met wie ik nauwelijks kan communiceren, maar met wie ik de grootste lol heb. Een van de meisjes (Bhisaka) heeft een leerprobleem; de andere kinderen doen haar huiswerk voor haar. Ik probeer haar nu te leren lezen. HEt gaat aardig; het alfabet zit er bijna in!
Met het andere meisje, Dipa, kan ik echt niet communiceren. Zij is 3 en spreekt echt alleen maar Nepali. Toch kan ik me wel een hele ochtend met haar bezig houden en haar gebrabbel aanhoren. Het is zo'n dotje Tot slot is en nog een jongetje, Sagar, wat mijn hart echt gestolen heeft. HEt is de clown van de club; hij heeft een verschrikkelijk aanstekelijke lach. Michiel en Jackey (de andere vrijwilligers) en ik hebben gister een kwartier met tranen op onze wangen om hem geluisterd.
Met Michiel en Jackey heb ik voor volgende week een 5 daagse trekking gepland. Dan gaan we het Annapur gebergte beklimmen. Heb er enorm zin!
De reden dat ik 'zoveel' van me heb kunnen laten horen is omdat ik echt vlak bij een internetcafe werk. Erg makkelijk om na een hard days work even op internet te gaan. (Vandaar babke ).
Tot snel!!