Het doen van de 5 daagse trekking door de Himalayas is denk ik een van de zwaarste en tegelijkertijd leukste dingen die ik in mijn leven gedaan heb.
De eerste dag van de trekking vertrok ik nog met een frisse geest (en met frisse kleren) met MIchiel en Jackey naar Nayapul, om vanuit daar 'maar' 5 uurtjes te lopen richting Ulleri. Meteen de eerste dag moesten we ongeveer 1500 meter stijgen. En hoe stijg je het snelst? Juist, door het beklimmen van trappen. Veel trappen. Hierdoor stijgt je hartslag lichtelijk. Maar de trappen zijn ook smal en zeer hoog. Hierdoor stijgt je hartslag nog iets meer. Soms kijk je even achterom en naar beneden, om te kijken hoeveel trappen je nou gelopen hebt. Hierdoor stijgt je hartslag tot een punt waarop je denkt dat hij niet nog harder kan kloppen. Maar dan vermindert stukje bij beetje ook nog de zuurstof in de lucht. Hierdoor gaat je hart zo hart te keer, dat je je hart in elk lichaamsdeel voelt kloppen. Zo voelt dus het beklimmen van trappen in de Himalaya 
De rest van de trekking verliep veel soepeler. De eerste dag was gewoon het zwaarst. Want na de eindeloze hoeveelheid trappen (vergelijkbaar met de lange trap uit LOTR) kwam de JUNGLE 
Daar liep Dorijntje dan te midden van mistige bomen, mysterieuze geluiden en vooral ... bloedzuigers De jungle was echt fantastisch, ik heb nog nooit zoveel mooie, ruige natuur gezien!! Echt ongelofelijk mooi. En omdat we ons in de jungle bevonden, zag ik natuurlijk de noodzaak om even in een boom te klimmen voor een stoere Indiana Jane foto. Op zijn dorijns viel ik natuurlijk uit de boom. De foto was gelukkig wel geslaagd
Het enige minpuntje aan de jungle waren de vele bloedzuigers. Sommige klein (en in het begin 'schattig'), anderen dik en groot. Een beestje van dit laatste type had zich in mijn nek weten te nestelen. Wat heeft geleid tot een zeer bebloed t-shirt. Toen voelde ik me echt wel heel stoer
Na het stijgen door de jungle kwam het dalen door de jungle. Dat ging me wat minder goed af. Op de kortste dag (2 uur lopen) ben ik 7 keer onderuit gegaan . Noemt het maar op: achteruit, voorover, zijlings, met een gil, met een zucht, volkomen geluidloos, steunzoekend, vloekend, jammerend. Ik ben op die manier wel gevallen. Ik geef de schuld aan mijn korte beentjes en de zeer grote zeer glibberige traptreden. (Je moet wat )
De hele trek was bedoeld om een aantal bergtoppen van de Himalaya te zien. Tot de laatste avond, hadden we ze alleen zien sluimeren achter een dik pak wolken. De laatste avond echter, zagen we de bergen in volle glorie. Eindelijk konden we de besneeuwde bergtoppen bewonderen. In het prachtige schemerlicht. Echt fantastisch mooi! Een aanrader voor elke (stoere) bergliefhebber.
De laatste loodjes waren ook nog erg zwaar. Door een landslide moesten we een omweggetje maken... Een omweggetje door rijst/maisvelden. Ook erg idyllisch We waren op een gegeven moment ook getuige van een landslide. Met een afgrijselijk luid krakend geluid kwam een stuk berg naar beneden. Het viel in de woest kolkende rivier, die van een lief kabbelend beekje was omgetoverd tot een ruige modderstroom.
Weer terug in Nayapul aangekomen zagen we dat een stel Zweedse dames (die we onderweg al meerdere malen waren tegengekomen) bovenop de public bus geladen werden. Dat leek ons echt een fantastisch avontuurlijk eind van de trekking. Voor ons eindigde de tocht in een taxi zonder gordels. Dat was voor ons avontuurlijk genoeg (toen het eenmaal regende en het wegdek gehavend bleek te zijn waren we wel dankbaar voor de taxi )
De trekking was echt geweldig! Ik heb me nog nooit zo vies, zo stoer, zo vermoeid, zo voldaan, zo verblijd, zo verwonderd en zo 'flabbergasted' van natuurschoon gevoeld. Het is echt een aanrader .
Klinkt allemaal erg avontuurlijk! Ik zou het niet durven. Maar wel leuk om je verhalen te lezen.
Veel plezier nog