Vrijdagmiddag bereikte mij het verschrikkelijke nieuws uit Nederland dat mijn oom, 2 nichtjes en neefjes zijn verongelukt tijdens een klimtocht in Italie. Jullie zullen het misschien wel in het nieuws gehoord hebben.
Het hele gebeuren blijft voor mij nog steeds onwerkelijk. Bevatten doe ik alles nog steeds niet. Ik heb besloten, met de zegen van mijn familie om te blijven. Hoe zwaar het ook is, ik kan niet op tijd terug zijn voor de begravenis. Dat vind ik nog wel het allerzwaarst. Dat ik oom Piet, Els, Mark en Karin niet kan vergezellen tot hun laatste rustplek.
Op advies van mijn oma, zal ik toch proberen verder te gaan. Ik zie wel af van mijn extra reisplannen hier. Ik blijf nu tot het eind in Pokhara. Het klinkt misschien gek, maar zo lang ik bij een familie kan blijven, wil ik dat ook doen. Helemaal alleen nog andere steden bekijken zie ik niet meer zitten. Het is weer de bedoeling dat ik morgen aan de slag ga in het kindertehuis. Ik hoop dat ik van hen wat extra knuffels krijg.
Ten eerste gecondoleerd. Verder hoop dat je het een beetje red daar.. In ieder geval heel veel sterkte de komende tijd en hoop dat je toch nog een klein beetje kan genieten.
Gecondoleerd met dit zware verlies, echt verschikkelijk! Ik had het inderdaad in de krant gelezen en had het er al met mijn moeder over. Het moet verschikkelijk zijn voor de familie en de grootste angst van elke moeder. Ik hoop dat je het daar een beetje een plekje kunt geven, ondanks dat je niet bij de begravenis kunt zijn. Mijn oma zou zeggen: brand een kaarsje op dat moment.. Misschien heb je er wat aan. Ik wil je heel veel sterkte wensen en ondanks dit nog een hele fijne reis (ik lees je verhalen trouwens met veel plezier)
Sterkte meisie!!
Liefs Maaike