Het is alweer enige tiijd geleden dat ik wat van me liet weten. Allereerst wil ik iedereen bedanken voor hun lieve berichten, mails en telefoontjes. HEel fijn om te weten dat iedereen aan me denkt. De afgelopen had zijn pieken en dalen. Op rustige momenten blijf ik maar denken aan alles wat er gebeurd is. Gelukkig ken ik hier ook nog veel mooie en fijne momenten. Ik geniet misschien wel des te meer van alles, omdat ik besef dat sommige dingen heel anders zouden kunnen lopen.
OM mezelf bezig te houden heb ik me de afgelopen week gestort in het sight seeen in Pokhara. Zo heb ik de World Peace Pagoda, 2 musea, de bazaar, het meer en de winkels bezocht. Ik heb mezelf goed bezig gehouden (met Jackey en Michiel).
Er zijn deze week ook een aantal 'spannende' dingen gebeurd. Zo zaten Jackey en ik donderdag onbedoeld vast in een staking. Hier in Pokhara is de benzine erg schaars. Daarom staken dikwijls de taxi- en buschauffeurs. Omdat de schoolbuschauffeurs hun prijzen door de hogere benzine moeten verhogen, staken ook de studenten dikwijls. Bovendien zijn er voortdurend ruzies tussen de chauffeurs en de studenten.
Donderdag was er ook weer een staking van de studenten. Jackey en ik zouden s middags naar het tehuis gaan, omdat het grootste deel van de kinderen naar school was. Voordat we naar het tehuis gingen, zouden we nog even wat gaan eten. De keuze voor het restaurant was snel gemaakt: ik wist nog wel een leuk plekje. OP weg kwamen we langs de 2 kernkruispunten in Pokhara. Bij beide kruispunten waren roadblocks, door dwars geparkeerde vrachtwagens en brandende stapels hout. ZOver niets aan de hand.
Tijdens de lunch in het restaurant op een eerste verdieping,aan een van de kruispunten, zagen we een zeer grote meute studenten het plateau van het kruispunt op komen. Toen zagen we ook dat in een mum van tijd alle winkels in paniek gesloten werden: de studenten raakten slaags met de politie... Wij zaten toen nog veilig in het restaurant.
Toen alles wat rustiger leek te worden, verlieten we het restaurant. We werden immers bij het tehuis verwacht. Op advies van een zeer aardige dame bleven we echter eerst nog maar even wachten.. Dat was het eerste teken dat het niet helemaal veilig was. Toen sloot ook het restaurant haar luiken; signaal 2. Wij moesten de straat in die weg liep van de staking. Het enige 'riskante' wat we moesten doen, was dus oversteken. Dat ging nog prima. Toen we echter aan de overkant van de weg waren, begonnen de mensen om ons heen te rennen; hmmm een zeer duidelijk signaal 3... En wat doen je dan in zo'n geval; je gaat ook maar rennen. Waarom weet je niet. Je doet het gewoon. Kudde-gedrag.. Uiteindelijk bleek er niets aan de hand te zijn: er kwam alleen een politiebarricade aan...
Met nog wat schrik in ons lijf liepen we naar het tehuis toe. ZOwel Jackey en ik waren wat bang geweest tijdens het ren-moment. Toen we eenmaal bij het tehuis aankwamen en met de kinderen trakteerden op ijs en chips, waren we alles alweer vergeten...
In het weekend heb ik met Jackey en Michiel Chitwan National Park bezocht. Hier zouden we neushoorns, tijgers, olifanten en apen kunnen zien. Dat zou kunnen. Het is niet gebeurd. Het enige wat we gespot hebben zijn herten en krokodillen. Toch beleefde ik nog even een kort spannend moment tijdens onze jungle walk.
Doordat zwaar begon te regen, een half uur nadat we gestart waren, waren Jackey en MIchiel even aan het overleggen met de gids of het wel verstandig was om door te lopen. Ik had wat moeite om met mijn maatje 36 over/langs de struiken, bomen en grassen te lopen, dus ik lag wat achter. Opeens komt uit het niets een wild everzwijn voorbij rennen. Op nog geen 10 cm afstand... Juist, even het hart in de keel..
Ook tijdens onze olifantsafari (die erg leuk, maar zeer hobbelig was) was er even een slikmoment.. De olifant weigerde op een gegeven moment dienst. Ze helde zeer ver naar voren om even een versnapering te nuttigen. Voor de mensen die erop zitten niet erg comfortabel: Jackey viel bijna uit het zitje..
De trip naar Chitwan was verder wel erg leuk. Ik heb vooral genoten van de etnische dans show van het volk uit de jungle. De mannelijke dansers sloegen met stokken tegen elkaars stok aan. IN zeer spectaculaire groepsformaties. Voor een dansliefhebber als ik een waar genot om te zien!
Tijdens onze terugreis werden Jackey en ik (Michiel vertrok naar Kathmandu, zijn reis zit er bijna op) ook tot iets spectaculairs 'gedwongen': onze toeristenbus werd niet alleen volgepropt met toeristen, maar ook met locals. DIt hield in dat op bijna elk centimetertje bus iemand staan/zit. De locals bestonden vooral uit mannen. Die ontzettend lang naar je gaan staren en knipogen (en meer), zodat je je zo ongemakkelijk voelt dat je niet meer weet hoe je je moet gedragen. Tijdens een onofficiele tussenstop in de bergen, zag ik dat de 2 andere Nederlanders (2 jongens uit Den Bosch) de bus uit gingen. Ik vroeg ze of ze er hier uit gingen: nee ze vonden het zo druk en ongemakkelijk in de bus dat ze liever op de bus gingen zitten. Dat vonden Jackey en ik een goed idee. Toen we de bus uitliepen bevestigden de Nepaleze lijfen die hard tegen me aangedrukt werden, dat we beter bovenop konden gaan zitten. ZO gezegd, zo gedaan. Ik vond het fantastisch: ik heb nog meer genoten van alle uitzichten over de rijstvelden. Ik hoop alleen deze week een rustigere week te hebben 
.
Erg veel sterkte met jullie verlies en desalniettemin hoop ik dat je nog een mooie tijd hebt in Nepal.
Kus, Jacob