Er zit alweer 8 dagen op! Het was me het weekje wel!
Allereerst was ik dinsdagavond getuige van 2 bomaanslagen. De aanslagen zijn gepleegd door de Terai Partij, die aandacht wilde voor hun afwezigheid in de huidige regering. Vier mannen op motors hebben twee bommen op de belangrijkste kruispunten in Pokhara gegooid. Beide kruispunten waren 100-150m bij het huis van mijn gastgezin vandaan. Bij de eerste klap dacht ik dat het onweer was. Zonder flits wel te verstaan. Volgens mijn gezin is het volkomen normaal. Twee jaar geleden was het bijvoorbeeld normaal dat er wel elke dag een bomaanslag gepleegd werd. MIjn gezin keek niet echt op dat er nu (met de onrust in het Nepaleze politieke veld) weer bommen gevallen zijn. Juist 
Na deze woeste dinsdagavond heb ik woensdag met Jackey een heerlijke laatste werkdag in het tehuis gehad. De kinderen waren bijzonder lief. We moesten ze ALLEMAAL helpen met hun Engelse huiswerk. Zelf kregen we Nepali les. Schijnbaar spreken we bepaalde woorden erg grappig uit. 
Donderdag was het voor ons dan echt tijd om afscheid te nemen. Het viel me zwaarder dan ik had gedacht. HEel bijzonder hoe je je in zo'n korte tijd zo enorm gaat hechten aan mensen en in dit geval kinderen. Ik ben heel blij met mij werk daar. Het ging daar om het behalen van kleine succesjes, toch hebben de kinderen mijn tijd in Pokhara tot een groot succes gemaakt!
Het afscheid bestond uit een ceremonie waarbij ik eerst van 'the commitee' een certificaat ontving voor mijn goede werk en het ontvangen van een bloemenkrans en witte sjaal. Deze sjaal wordt gegeven wanneer men wil tonen dat ze respect voor je hebben. Van de kinderen kreeg ik niet alleen heel veel tekeningen en knuffels, maar ook een zeer grote tikka (stip op je voorhoofd). De tikka is eigenlijk een duimafdruk met roodpoeper. Althans een conventionele tikka. De tikka die ik van de kinderen kreeg was zo groot als mijn gezicht. Ik zat helemaal onder het rode poeder (mede dankzij Jackey die het nodig vond om me nog eens extra in te poederen, letterlijk).
Toen ik naar huis liep, met rood gezicht, sjaal en bloemenkrans en al, kreeg ik van de voorbijgangers een andere reactie dan ik in eerste instantie had verwacht. Ik had verwacht dat ik zwaar uitgelachen zou worden. Ik kreeg echter meer 'thank you's' te horen. De mensen herkende mij als vrijwilliger en bedankten me voor mijn werk. Bijzondere ervaring!
Na een laatste sightseeing dit weekend in het bergdorpje Sarangkot, was het zondag tijd voor me om richting Kathmandu te vertrekken. Ook bij mij gezin kreeg ik een hele ceremonie: van mijn gastmoeder kreeg ik een rijst-tikka en een bloemenkrans. Een paar minuten voor vertrek moest ik mijn kamer nog zegenen door middel van het gooien van rode rijst. Ik heb me echt (ook doordat ik 'eigen klusjes' kreeg) deel gevoeld van het gezin. Ook door hen is mijn tijd in Pokhara ondanks het verdriet erg mooi geweest.
Nu zit ik, sinds zondag, weer in het drukke, vieze en lawaaierige Kathmandu. Wat een wereld van verschil met Pokhara! Ik moest weer enorm wennen aan alle drukte. In het hotel kwam ik tot de grote teleurstelling dat er geen werkende douche was... Zucht, na meer dan een maand niet douchen, is warm water over me heen me nog steeds niet gegund
Ik zal vanuit hier nog een week gaan reizen. Zo ben ik vandaag met Jackey naar Bhaktapur geweest, een van de oudste en nog meest traditionele steden van Nepal (behalve dan dat je ook daar voor elke foto die je maakt, moet betalen). Het was ontzettend mooi om alle tempels, shrines en Newari huizen te zien! Even weer lekker toeristisch cultuur opsnuiven!
Tot donderdag vergezelt Jackey me nog, dan vliegt zij terug. Morgen gaat ze bungee jumpen en een canyonswing doen. Als ik voor extreme sporten verzekerd was geweest, had ik het ook gedaan. Maar ach, ik kom hier toch echt nog wel weer een keer . In mijn laatste 4 dagen ga ik een beetje uitrusten, verdwalen in Kathmandu en de laatste sightseeings doen...
Nog 6 dagen!!
PS: mam, pap, hebben jullie brood met hagelslag in huis dinsdag???
TOT MAANDAG, LIEFS