Korfbal?!

Hoe het kwam weet ik niet meer, maar in Melbourne vond ik ineens de website van Korfball South Australia. Wat blijkt: ze hebben hier daadwerkelijk korfbal. Het staat ondertussen al dertig jaar in de kinderschoenen, maar er zijn wel vijf teams in Adelaide. Na wat mailtjes rond te hebben gestuurd met vragen over wedstrijden en trainingstijden, kreeg ik twee berichten: eentje in het Engels en, jawel, eentje in het Nederlands. Die laatste had natuurlijk voorrang en zo kwam ik aan de lijn met Dennis, een korfballende Australier van Nederlandse afkomst. Zijn Nederlands is beter dan mijn Engels - hij heeft in Nl gestudeerd. En wat heeft hij gedaan? De lerarenopleiding Engels. Iets te veel overeenkomsten om het nog puur toeval te kunnen noemen...

Maar goed, gisteravond zou North Adelaide KC een oefenwedstrijd spelen en ik was van harte welkom. Eerst wat met Dennis gegeten en daarna in zijn auto (stuur rechts!) naar een gymzaaltje gereden. De korven werden opgezet (ook hier hebben ze die vreselijke gele plastic Playmobil-dingen), alsmede de zachte bescherming om de palen (mietjes!) en na een warming-up begon de wedstrijd. Ik moet eerlijk zeggen: korfbal is een van de saaiste sporten om te zien als je geen van beide teams kent. Maar het was wel heel leuk om te zien hoe ze hier korfballen. Namelijk: hetzelfde als bij Ons Clubje. Precies gelijk! Alle systemen die ik in de laatste jaren van mijn korfbalcarriere heb geleerd kwamen terug, inclusief de fouten die wij maakten. Een wedstrijd tussen het winnende team en Ons Clubje 1 zou nog erg spannend worden. In de eerste rust (ze speelden 3x20 minuten omdat het een oefenwedstrijd was) even geschoten - ik ben het nog niet verleerd. Alles kwam meteen weer terug, inclusief het willen spelen. Argh. Maar nu weet ik wel dat ik, weer terug in Nederland, een korfbalvereniging op ga zoeken. Ik wil weer korfballen, damnit!

De tweede helft (derde?) verliep als de eerste. Maar in de tweede rust werd er naar me geschreeuwd 'oi, Eric! Catch!' En toen had ik een klein glimmend zilveren fluitje in de handen. Er was me al gevraagd of ik wou fluiten, maar door gebrek aan ervaring heb ik nee gezegd. Nu had ik kennelijk geen keus en ik probeerde me te herinneren hoe dat alles ook alweer ging. En dat was moeilijker dan het terughalen van het schieten en gooien - dat heb ik 15 jaar lang mogen oefenen. 'Captain Red ready...? Captain Yellow ready...?' En fluit. Ik kan niet zeggen dat het lastiger is dan het lijkt, want een wedstrijd fluiten leek me al moeilijk. En dat was het ook. Maar omdat ik had besloten zo min mogelijk te fluiten, ging het prima. Grappig wel, zo in Australie ineens een korfbalwedstrijd fluiten. Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze dat hebben gedaan? Na de wedstrijd nog de Derde Helft gedaan in een bar om de hoek (ook hier is dat minstens net zo belangrijk als de wedstrijd zelf) en toen ben ik afgezet op Light Square. Dennis en ik gaan vrijdag een biertje doen.

En vanavond ga ik naar Flogging Molly. *grijns* Ik heb er zin in!