Wat een nare dag eigenlijk....

Ik loop vanmorgen naar de tram met het idee van afscheid in mijn hoofd. Vlak voor de school koop ik bij een winkeltje chocola voor in de staff room en op onze eigen afdeling. Natuurlijk schrijf ik het ook even op het bord: Vandaag is mijn laatste dag in dit land, en op de school.

De eerste les is Spaans en daar kijk ik een beetje toe. Op een bepaald moment pakt Sean zijn stoel op en wil er iemand met de poten mee steken. Ik ben er net op tijd bij, pak de stoel en zet deze heel kalm weer neer. Daarop werd hij weer rustig. De docent kan geen les geven en had dit incident niet in de gaten. Later wordt me gevraagd om een 'incident report form' in te vullen, want dit wordt allemaal vastgelegd. In Nederland heb ik dit nog nooit gezien. Deze jongen is dezelfde die in de boom was geklommen. De rest van de dag vul ik met kleine taken. Zo vul ik opnieuw mijn CRB aanvraag in (een verklaring van goed gedrag) wat me zeker een uur werk kost. Ook loop ik naar de afdeling muziek en benader de docenten kritisch dat ik helemaal geen hulp heb gehad en dat ik elke week langs ben geweest. Daarop wordt mijn USB stick volgegooid met handige documenten voor mijn onderzoek en krijg ik zo'n 50 survey's terug.

Vlak voor de middag breekt er een gevecht uit op onze afdeling tussen een leerling en een Teacher Assistent. De meubels vlogen serieus door de ruimte heen, maar ik ben er inmiddels een beetje immuun voor en zit in het kantoortje gewoon door te werken. Voor school doe ik mijn laatste interview, en wel met Ros Walker. Halverwege de dag spreek ik met Greg Brown. Hij verteld me dat hij me graag zou aannemen en vind het jammer dat ik weg ga. Dat is mooi om te horen, want wie weet wil ik daar nog wel eens gebruik van maken. Plotseling komt Sean naar mij toe, hij zegt: Sir, we've created a card for you because we are sorry that you're leaving. Ik was helemaal verrast en vond dat zo vreselijk aardig dat ik beide jongens een 'merit' heb gegeven. Het is bijzonder om te merken hoe een ontspoorde jongen zo gemotiveerd kan worden.

Het afscheid vind ik helemaal niet leuk. Veel mensen schudden mij de hand, maar de headteacher is een beetje kortaf. Hij heeft het erg druk. De meeste vragen wanneer ik weer terug kom. Ros brengt mij met de auto naar huis en daar bekijk ik even mijn e-mail. Dan doe ik iets doms...

Ik heb een cheque liggen dus besluit ik nog een keer met de tram naar Croydon te gaan. Maar helaas de banken zijn dicht. Gelukkig was dit een goed excuus om nog een keer met de tram te gaan en om nog een keer Croydon in te kunnen. Ik moet zeggen dat ik het erg ga missen. Een ding is zeker, Jurgen ik heb een pot pindakaas voor je gekocht!! Nu kun je testen of die beter is. Ik wandel het hele eind nog een keer naar huis. Rond 7 uur loop ik naar de locale Fish & Chips shop, wat gewoon de snackbar is. Binnen 30 seconden sta ik weer buiten (5 pond armer) met een enorm stuk vis en veel patat, alles in papier gewikkeld. Dit is beter voor het milieu dan de plastic bakjes in Nederland, maar van het vet wat er vanaf komt kun je een jaar je huis stoken. Fijn, dit eet ik op en het was niet eens heel erg lekker. Wat een teleurstelling. Vanavond pak ik al mijn spullen bij elkaar en kom ik er helaas achter dat mijn koffer 26 kilo is. Ik mag maar 20 meenemen. Wat wil je ook na 3 maanden en ik heb al veel met mijn ouders meegegeven.

Als je me vraagt hoe ik me voel? Ik voel mij heel raar want ik weet niet of ik nu verdrietig of blij moet zijn. Als ik erover na ga denken dan vind ik het echt vreselijk om te vertrekken. Ik zal de stad erg missen, en vooral ook de mensen die ik hier ontmoet heb. Ik voel me hier prima thuis en wil zeker terug komen. Het is vooral raar om na 3 maanden alles weer achter je te moeten laten. Het is serieus voorbij gevlogen alsof het een weekje was. Ik kan me niet voorstellen dat ik hier al zo lang ben. Vanavond heb ik nog even met Marieke gebeld, die voelt zich net zo. Ik ben erg blij dat we samen naar Nederland gaan en zullen er het beste van maken. Dit is gewoon een rottig moment. Trouwens de kinderen van John en Pippa zijn hier vanavond.

De volgende keer dat je weer van mij hoort zit ik in Nederland. Ik zal vertellen over de reis daarheen. Vergeet ook niet nog even naar de foto's te kijken. Dat is erg interessant.