Nog één week te gaan

 Hallo lieve mensen,

Vandaag over een week vlieg ik om half elf 's ochtends vanaf Düsseldorf naar Manchester en dan zal mijn Welsh avontuur beginnen!
Ik heb al een afscheidsfeest in Groningen gehad, mijn laatste werkdag gehad en afscheid genomen van vriendinnen van thuis en mijn collega's, en de komende week zal ik nog afscheid moeten nemen van mijn lieve studiegenootjes, mijn ouders, broers, schoonzussen en, helaas, mijn hondje.
Gelukkig heb ik Ingrid nog altijd!
Het bovenstaande klinkt wellicht een peu dramatisch, maar ik vind het wel raar, afscheid nemen van mensen die ik graag en veel zie. Msn, email en kaartjes zullen de afstand Bangor-Zutphen en Bangor-Groningen gelukkig klein houden!
Nu het nog maar een week duurt denk ik veel over wat ik van het komende jaar hoop en verwacht. Ik hoop het natuurlijk heel leuk te hebben daar, en dat verwacht ik ook wel. Ik hoop echt dat de colleges in creative writing inspirerend en motiverend zijn, ik hoop dat de lessen Nederlands die Ingrid en ik samen gaan geven leuk en uitdagend zullen zijn, ik hoop dat ik terug kom met een kick-ass Engelse uitspraak, ik hoop plannen te kunnen maken om naar Engeland terug te keren, ik hoop, ik hoop...
Ik ga dit jaar weg omdat ik eigenlijk bijna mijn hele leven het idee van 'in Engeland wonen en studeren' al heb, dus het feit dat ik het al ga doen, moet al een goede stap zijn in de richting om de dingen die ik hoop waar te maken.
Dit allemaal gezegd te hebben, wil ik nog twee dingen meedelen:
Ten eerste: ik heb echt zin om te gaan! Ondanks het afscheid moeten nemen, ondanks de zenuwen die er nog steeds zijn, heb ik echt ontzettend veel zin!
Ten tweede wil ik het volgende gedicht/liedje met jullie delen. Tijdens het vak 'Pleasures of the Text' moesten we allemaal een gedicht voordragen en ik had toen voor een walking-song uit 'Lord of the Rings' van Tolkien gekozen. Toen Mrs Robillard mij vroeg waarom ik juist voor deze tekst gekozen had, antwoordde ik dat ik me goed kon inleven met het gevoel van op reis gaan en weer thuis komen. Dus daarom, als afsluiting van het laatste berichtje van deze blog die ik nog vanuit Nederland zal schrijven, is hier het titelloze walking-song van Tolkien:

Upon the hearth the fire is red,
Beneath the roof there is a bed;
But not yet weary are our feet,
Still round the corner we may meet
A sudden tree or standing stone
That none have seen but we alone.
Tree and flower and leaf and grass,
Let them pass! Let them pass!
Hill and water under sky,
Pass them by! Pass them by!

Still round the corner there may wait
A new road or a secret gate,
And though we pass them by today,
Tomorrow we may come this way
And take the hidden paths that run
Towards the Moon or to the Sun.
Apple, thorn, and nut and sloe,
Let them go! Let them go!
Sand and stone and pool and dell,
Fare you well! Fare you well!

Home is behind, the world ahead,
And there are many paths to tread
Through shadows to the edge of night,
Until the stars are all alight.
Then world behind and home ahead,
We’ll wander back to home and bed.
Mist and twilight, cloud and shade,
Away shall fade! Away shall fade!
Fire and lamp, and meat and bread,
And then to bed! And then to bed!

Fare you well,
Henrike