21-22 September

 Hello dear ladies and gents,

Ik heb even een beetje tijd achter een computer, dus ga ik maar eens beginnen jullie te vertellen wat er de afgelopen dagen allemaal gebeurd is.

Zondag:
6.oo uur: mijn wekker ging. Tijd om op te staan en te gaan. Het was zo raar om in de wetenschap dat ik pas in december weer terug zou komen weg te gaan uit Zutphen. Ik vond het echt heel zwaar, zeker toen ik afscheid nam van mijn hondje en mijn vader en 2 uurtjes later van mijn moeder, die zo lief was mij naar Dusseldorf te brengen. We troffen Ingrid al vrij snel en na een kopje koffie bij de Starbucks was het toch echt tijd om in te checken en afscheid van mijn moeder te nemen. Gelukkig kon ik 'tot volgende week' zeggen, want een week later zouden mijn ouders naar Bangor komen om nog wat spulletjes te brengen. De vlucht ging prima, en eenmaal op Manchester Airport zagen we al snel de vrolijke gezichten (lees: leeg voor zich uitstarende) van het ophaalscommittee van Bangor University.
Nadat we 3 uur hebben gewacht zaten we dan eindelijk in een bus die ons naar Bangor zou brengen. We werden onder de hoede van een gezellige dikkerd uit Zuid London genomen, want hij kende de jongen die naast ons in Bangor woont. Eenmaal aangekomen op Orme Road nam de huisbaas zijn telefoon niet op, wat voor een klein paniekje zorgde. Gelukkig mochten we onze tassen bij de zeer behulpzamen buurjongens neerzetten en na een 2e poging nam de huisbaas wel op en zei dat hij eraan kwam. In het huis kwam de volgende paniekaanval: er was geen Internet! We hebben meneer Shultan echt heel erg moeten benadrukken dat we toch wel echt Internet nodig hebben, voor de studie maar ook voor het onderhouden van contact met het thuisfront. Hij zei het zo snel mogelijk te regelen en vandaag, maandag 30 september, schijnt de modem al binnen te zijn.
Ingrid en ik hadden ons al voorgenomen om de eerste avond eerst naar de pier te gaan en om dan vervolgens ergens te gaan eten, en dit hebben we dan ook gedaan. Het uitzicht vanaf de pier is echt supermooi en maakte mij ook echt realiseren dat ik toch echt in Wales was om hier een jaar te gaan wonen en studeren. Maar het voelde nog wel raar. Nadat we de High Street afgelopen hadden, kwamen we uit bij een leuk Indisch restaurant waar we uiteraard Butter Chicken hebben gegeten. Omdat we maandag weer een lange dag voor de boeg hadden zijn we vroeg naar bed gegaan.

Maandag:
Na een beetje onrustige nacht gingen Ingrid en ik op weg naar de universiteit. Tijdens het lopen leerden we echt goed waarom de heuvel waarop de Uni ligt 'Bitch Hill' genoemd wordt, want het was echt een zware klim. Nu, een week later, begint t wel wat te wennen, maar toch weer niet echt.
We hadden eerst een welkomspraatje van de rector en nog wat andere leidinggevenden. Tijdens dit praatje moesten we het kunstje 'praat met degenen naast je over wie je bent, waar je vandaan komt en wat je gaat studeren' doen, en dit was ook een van de vele tekens dat dit praatje meer voor freshers (eerstejaars) bedoeld was dan voor ons. We werden namelijk herhaaldelijk gefeliciteerd met het behalen van ons diploma, maar voor mij is dat alweer 3 jaar geleden.
Hierna hadden we een welkomspraatje voor internationale studenten. Ook hier moesten we weer een leuk kunstje doen, namelijk allemaal een voor een opstaan en vertellen hoe je heet, waar je vandaan komt en wat je lievelingskleur/eten/vakantiebestemming is. Na een uur van dit kregen we nog wat praktische informatie (nadruk op praktisch, want ik hoef niet echt te weten dat elke Duitse uitwisselingsstudent van chocola en elke Amerikaanse uitwisselingsstudent van MEAT!!! houdt) als: hoe moet je je voor vakken registreren, bij wie kan je terecht voor van alles en nog wat etc. Na dit alles hadden Ingrid en ik een uurtje niks te doen, dus gingen we, samen met Karmen uit China, naar de bibliotheek voor een Internet-shot!
Na deze fix hadden we weer een praatje, namelijk een welkomspraatje voor the School of English. Kennelijk was dit niet verplicht voor internationale studenten, want we waren ook de enige daar, maar doordat we wel zijn gegaan hebben we Meg leren kennen, een heel aardig meisje die naar Bangor is gekomen om haar studie Engels hier voort te zetten en dus een beetje in hetzelfde schuitje zit als wij. Ook hoorden we dat die avond een social event van Engels zou zijn, en toen Meg aanbood om ons met haar auto op te halen, hadden we onze eerste sociale afspraak hier in Bangor gemaakt.
Boodschappen moesten er natuurlijk gedaan worden, dus gingen Ingrid en ik eens op zoek naar de winkels in Bangor. Vlakbij ons huisje is een grote Aldi, en daarnaast staat een M & S. Om het ons wat makkelijk te maken haalden we alletwee een wrap bij de Subway. Meg haalde ons op in haar coole autootje rond half 8 en om 8 uur stonden we buiten het lokaal waar de social event zou zijn.
Daar troffen we ineens Kees de Vries, die ook Engels heeft gestudeerd in Groningen. Na even wat bijgepraat te hebben moesten we ons gaan indelen in groepjes, want: de quiz zou gaan beginnen. Twee britse meisjes, Ellie en Charlie, hadden ook een team nodig en alzo kwamen we bij elkaar. Algauw bleek dat we de antwoorden gewoon niet wisten, waardoor we juist extra veel lol hadden. Zo hadden we bij de ronde: Noem het boek naar aanleiding van de eerste zin bij een zinnetje als 'Farmer Smith woke with a smile upon his face' het boek 'Babe: the novel' opgeschreven! Nadat we spectaculair verloren hadden en nog even een praatje met oud-RUG docent Helen Wilcox, die nu in Bangor les geeft, hebben gehad, nodigden Ellie en Charlie ons uit om mee te gaan naar de pub. Hier hebben we nog tot in de late uurtjes van maandag avond gezeten, Welsh geleerd, Nederlands geprobeerd te leren aan Ellie en Charlie en gewoon gezellig gepraat.
Die avond ben ik gaan slapen met een gevoel van dat ik mijn plekje hier wel zou vinden!

De rest volgt snel!
Liefs,
Henrike