Met een grote grijns op mijn gezicht en een halve fles wodka achter de kiezen (cadeautje van Klim,de rus die me naar het station heeft gebracht) zit ik in de slaaptrein van Aarhus naar Rotterdam. Of eigenlijk lig ik in het gangpad want mijn hele coupe slaapt al en daar is het dus donker. Een coupe verder zit een groep Nederlanders te luidruchtig te praten over de voor- en nadelen van werken bij de marechaussee. Misschien is het de wodka, maar ik erger me voor de verandering niet aan luidruchtige Hollanders in het buitenland. Of misschien is het omdat ik de afgelopen vier maanden welgeteld drie Nederlanders ben tegengekomen waarmee ik niet meer dan vijf minuten gepraat heb.
Na vier maanden ben ik best wel een beetje van mijn nieuwe Aarhuus gaan houden. Ondanks de kou, die grotendeels mijn eigen schuld was omdat ik maar geen leuke winterjas kon vinden. En ondanks de duisternis, die de laatste maand vanaf drie uur onverbiddelijk inzette en mij een chronisch ochtendhumeur bezorgde. En ondanks de enorme berg die ik moest opfietsen om thuis te komen, wat vooral om drie uur ’s nachts geen fijne exercitie was.
Ik kan niet zeggen dat ik binnen vier maanden volledig geïntegreerd ben in de Deense samenleving: als erasmusstudent leg je toch makkelijker contact met je mede-uitwisselingsstudenten. Maar ondanks mijn gebrek aan Deense vrienden was mijn Mundus-klas een wereld op zich. Mijn klasgenoten zijn stuk voor stuk schatten, vooral toen ze op mijn verjaardag een surpriseparty hadden georganiseerd en in 28 talen happy birthday zongen.
En hoewel mijn betonnen bunker er van buiten niet uitzag zorgden ook mijn huisgenoten ervoor dat ik me thuisvoelde. Dankzij Karl rook het bijna altijd naar koekjes als ik binnenkwam. Simon en zijn onuitputtelijke verzameling sitcoms zorgden voor veel melige tv-avondjes. Naiara heeft me bijgepraat tover de geschiedenis van Baskenland, en al het Spaanse eten dat haar ouders opstuurden met me gedeeld. Peter leerde me minstens tien nieuwe recepten met tonijn uit blik (tuna melt sanwich met gesmolten chocola!). Danzij Timofej ben ik tectonic serieus gaan waarderen.
En oja.Ik heb hier natuurlijk ook nog gestudeerd. En mijn tentamens gelukkig gehaald. Maar het meeste misschien wel geleerd van mijn klasgenoten, en niet alleen in de klas. Gelukkig gaan ze allemaal mee naar Amsterdam om daar vanaf februari verder te studeren. Ik heb er nu alweer zin in. Misschien ga ik wel gewoon door met deze blog, ook al ben ik dan ‘thuis’. Uitgereisd ben ik in ieder geval nog niet. Bedankt voor alle reacties en een hele fijne kerst iedereen!
Liefs van Hieke
