't Is niet mogelijk...!

May 17, 2011 - Livingstone, Zambia

Zoals we in ons vorig "opstelletje" al lieten weten trokken we naar het Zuiden van Zambia, naar Livingstone (voormalige hoofdstad), nabij het drielandenpunt met Botswana en Zimbabwe, waar zelfs Namibië een poging doet om dichtbij te geraken.

We installeerden ons op Jollyboys Backpackers, een vrolijke plaats waar veel buitenlanders (meestal kampeerders, of toch low budget toeristen) elkaar terugvinden. Gezien onze ellenlange rit van Kazembe naar het Zuiden, reserveerden we onze eerste dag ter plaatse om te luieren, wat van een koele Mosi-beer pint te genieten, wat te lezen, een swobbeltje te doen in 't zwembad, en ons verder rustig te houden, in afwachting van ons bezoek aan Victoria Falls 's anderendaags.

's Avonds rustig ons pastagerechtje klaargemaakt, toen een madamke (blond en blank!) ons benaderde, eventjes luisterde naar ons taalgebruik en me toen vroeg: "Werk jij soms niet in az groeninge? Ik ook!". Waarop Hilde meteen lachend replikeerde: "'t Is nie mogelijk! Ik mag toch nérgens met hem naartoe trekken, of we komen iemand van zijn werk tegen!" Griet bleek inderdaad diëtiste te zijn in az groeninge, had ons artikeltje in Klavier gelezen, en tegen Bert, haar man, gezegd: "Allez, die gasten gaan precies dezelfde periode als wij naar ginder... 't Zou moeten wél passen dat we ze tegenkomen, zeker?". Maar jawel, hoor! Dit om nog maar eens te benadrukken dat "de wereld toch wel klein is", nietwaar?

Enfin, 's anderendaags brengt een gratis pendelbusje ons in een goeie 20 minuten vanuit Livingstone naar de "Vic Falls", zoals ze hier genoemd worden. Wat ons betreft, het tweede wereldwonder, na de Taj Mahal in 2009. Hoewel dit zowat dé toeristische trekpleister van Zambia is, valt de drukte hier héél goed mee. Het toeristisch seizoen is nu eenmaal nog niet volop op gang gekomen.

Het moet gezegd... Victoria Falls mag van ons zeker de titel van wereldwonder toebedeeld krijgen! Een waterval van 1680 m breed en 100 meter diep laat je mond behoorlijk openzakken bij een eerste zicht! Daarbij worden je oren nog eens geconfronteerd met het enorme gedonder waarmee de waterval zich in de diepte stort. Vóór de ontdekkingsreiziger, David Livingstone, ze "ontdekte" in 1855 kende de plaatselijke bevolking dit fenomeen enkel als "the cloud that thunders"! De neerstortende waterval creëert door zijn kracht zo'n enorme opspattende massa, dat deze mistwolken vormt die tot hoog boven de waterval uit torenen! Geen wonder dat de plaatselijke primitieve bevolking, omwille van het lawaai en de mist, het fenomeen zelfs niet eens durfde te benaderen!

De volle breedte van de Falls is enkel te zien naar het einde van het droog seizoen toe, vanwege de verminderde hoeveelheid water die zich neerstort: de mistwolken zijn dan zo hoog niet en je krijgt een meer overzichtelijke kijk op het geheel. Bij ons was dit dus niet het geval, aangezien het nu ongeveer het einde van het regenseizoen is, waardoor de Zambezi die de waterval vormt rijkelijk met water is gevuld. Van de 1680 meter krijg je dus misschien amper een 300 meter te zien (en dan nog); de rest wordt in dichte mist gehuld.

Alleen al de naam Boiling Pot kan je niet onverschillig laten! Het is voor ons té aanlokkelijk om te negeren. Dus dalen we de 100 meter naar beneden, doorheen een vrij dichte jungle, tot we aankomen bij deze kokende pot koud water! Hét verzamelbekken waar deze gigantische waterval in terecht komt vooraleer verder te stromen richting Zimbabwe: een kolkende massa water, waarvan één blik voldoende is om te bedenken: "Hier wil ik niet pootjebaden!"

Op het scherp van de snede wandelen kan je als je het weggetje volgt richting Knife Edge Bridge: een klein smal bruggetje gemaakt om twee punten dicht bij de waterval, over een kloof heen, met elkaar te verbinden. Wat in ons geval betekende dat we dwars door die "mist" moesten... "'t Zal nat worden, zeker?" Ge moogt gerust zijn! Neem een volle kracht douche en vermenigvuldig dit met drie of vier, en dan ben je er zo ongeveer! Onze K-Ways zijn er niet tegen bestand: we worden doorweekt tot op bot! En door die mist, zie je dan nog geen steek ook. Waarom doet een mens zoiets toch! Voor de kick? Een ferme natte kick dan toch!

Gelukkig schijnt het zonnetje volop (het was toen toch al iets óver de middag, en dus toch wel rond de 30°C warm), kunnen we onze kleren te drogen hangen, en onze picknick nuttigen met uitzicht over de Zambezi rivier. (Neen, we zaten toen niet in ons blootje, want we hadden ons badpak/zwembroek voorzien! Zo slim zijn we nu ook wel!)

Eens we deze prachtige natuursite voor bekeken hielden trokken we rond 16u00 terug naar de grote weg. Nabij het Victoria Falls natuurdomein situeren zich twee poepsjieke hotels: de Zambezi Sun en de Royal Livingstone (dit laatste waren we voorbij gereden in het dóórgaan en wat stond er naast de wachter aan de ingangspoort: een giraf!). Een goeie tip van Griet en Bert bracht ons op zoektocht doorheen de tuinen van de Sun tot aan de Royal Livingstone (een 5 ***** hotel, vermoedelijk het sjiekste en prachtigste hotel van heel Zambia!), waar we ons installeerden op een uitgebreid houten terras, zich uitstrekkend over de boorden van de Zambezi... effenaf een toplocatie om de zonsondergang te bewonderen! Oké, de pinten waren er dubbel zo duur als bij onze Backpackers, maar het was het zeker waard!

Je moet het voor je zien... wij twee in kampeertenue (waarmee ik maar wil zeggen... niet direct sjiek uitgedost, toch min of meer in stof en niet àl te proper meer, met ons rugzakje bij ons), half en half weggezakt in de kussens van het tuinmeubilair van de Royal Livingstone en op ons tafeltje twee ordinaire pinten (toch in glazen uitgeschonken deze keer), genietend van de ondergaande zon: zàlig! En ter plaatse bediend worden door blinkend zwarte obers, opgedoft als plechtige communiekantjes uit de betere kringen, kraakwit hemd met lange mouwen, gilet en strikje incluis! Sunset Boulevard, zeg maar!

En dan wachten tot rond 17u30 de zon begint te zakken, en het water nadert... "'k Heb de zon zien zakken in de zee...!" hebben we niet luidop gezongen, maar de feiten konden we niet ontkennen. De ondergaande zon recht voor ons zien wegdeinen tussen enkele schaarse wolkjes over die enorm brede rivier die de Zambezi daar vormt, en een schuine lichtinval geven op die hoge wolken/mistmassa boven de Falls... effenaf PRACHTIG! 17u50... zon weg... 18u10 donker... zo snel gaat het hier wel.

Vrijdag 13 mei: terug naar Lusaka, en zaterdag 14 mei: afscheid genomen van Janet en haar Mam en Dad, die ons trakteerden op een "escort to the airport", om dan rond 15u30 in het vliegtuig te stappen richting "den Belgiek"...

We arriveren zondagmorgen moe maar heelhuids op Zaventem, onze bagage niét (!), spoor en bus brengen ons naar Zonnebeke, waar Liesa, Jemme en Robbe ons opwachtten met een lekkere sangria en een heerlijke quiche...! Voelden we ons welkom bij Janet en haar familie... hiér dan nog véél meer! En we genieten ervan!

Folks, bedankt voor jullie vele reacties op onze blog! ('t was altijd 't eerste dat we deden op 't moment dat we op internet geraakten: eens kijken naar het "nieuws" van 't thuisfront!). En hopelijk zien we elkaar binnenkort terug voor de mondelinge verhalen en (binnen afzienbare tijd) voor het bekijken van onze foto's, waarvan we hopen dat ze een mooi beeld zullen scheppen van deze mooie, boeiende en vooral leerijke tijd die we in Zambia doorbrachten!

 


Pictures

Lokaal busstation
Jumbo
Vervet monkeys (campingbezoekers)
Marktkraampje?
 
 

2 Comments

André Decock:
May 18, 2011
awel, jullie terug thuis op het moment dat ik voor mijn zestigste verjaardag een verrassingsweekend kreeg van Mie-Jeanne...
we hebben beiden veel stof om over na te praten...jullie hebben ongetwijfeld veel meer formidabele herinneringen meegemaakt waar ik enkel kan van dromen...welkom terug thuis en tot ergens een moment om jullie life te horen vertellen...
André "n Mie-Jeane
Benedicte:
May 18, 2011
Adembenemende foto's van Victoria Falls !!!
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login