De Kuang Si Chinezen en Ban Xieng Man

March 30, 2018 - Luang Prabang, Laos

Vrijdag 30 maart

Gisterennamiddag zijn we op uitstap geweest naar de Kuang Si waterval. Zo'n uitstap kan je best  arrangeren via je eigen guesthouse. Het bespaart je een hoop geregel, en het komt goedkoper uit dan je op eigen houtje een tuktuk chartert. Plus dat je opgehaald en nadien afgezet wordt aan je guesthouse, en dit meestal met een vrij comfortabele minibus.

Een nadeel is wel dat je de organisatie ervan niet in eigen handen hebt… en zo ondervonden we dat we eigenlijk over te weinig tijd beschikten dan we eigenlijk hadden gewild: bijna een uur heen en bijna een uur terug en amper 2 uur ter plaatse. Geen tijd om te zwemmen dus in het turkoois water van de waterval . Maar het krioelde er van de Chinezen en dat is ook niet onmiddellijk een verrijking.

Om van de rust te kunnen genieten hebben we wel de klim gedaan tot aan de top van de waterval (iets wat je de Chinezen helemaal niet ziet doen!). Het was precies weer een beetje jungletocht maar dan over iets veiliger paden dan in Luang  Namtha. Wel een hele klim, langzaam zigzaggend naar omhoog… puffen dus… maar erg de moeite! Nagenoeg geen toeristen, en daarbij nog getrakteerd worden op bijzonder mooie panorama's! De benedentocht was heel wat steiler, maar een bamboe leuning hielp ons de afdaling vrij vlot te doen. We dachten eraan de Kuang Si eens opnieuw te doen met de scooter, maar we zijn  intussen al van gedacht veranderd.

Vandaag hebben we het op ons gemakje genomen. Als je zo elke dag je aandeel trappen in de kuiten hebt, dan kan het, op onze leeftijd, soms eens leuk zijn een beetje ‘gelijkvloerse’ wandelingen te doen. We gingen mee met een lokaal ferrybootje (maak je geen illusies, dat is een sampam -of heet dat hier zo niet?- een klein plat motorbootje dat goed en wel 10 personen kan vervoeren met een hoop ‘marchandise’ en dat is ‘t). Zo zijn we, samen met de lokale bevolking, de Mekong overgevaren (2 minuten duurt dat) om een bezoek te brengen aan Ban Xieng Man, een dorp dat eigenlijk enkel een paar tempels te bezichtigen biedt, maar dat vooral de charme heeft van helemaal niet toeristisch te zíjn en je dan ook een mooi beeld biedt van het echte leven in Laos op de buiten. Hier merk je ook dat niemand Engels spreekt, maar enkel Laotiaans. Enkel de vrouwen, meisjes die de ingangsticketjes verkopen voor de tempels, kennen de vier-vijf standaardwoordjes om hun tickets aan de man te brengen, maar daar blijft het dan ook bij. Maar dat wil niet zeggen dat ze niet vriendelijk blijven… . We hebben er ook een monnik bezig gezien met de was… in de Mekong uiteraard… En dat is nu precies het leuke of zelfs grappige aan deze monniken, nl. dat ze veel gewone dingen doen die elk ander mens ook doet, iets wat we van onze priesters en paters nooit te zien krijgen.

Zo zagen we er ook al die samen met een stuk of 6 boven op een stelling de dakgoten van een tempel in het knal-donkerrood aan het schilderen waren. Aan de omvang gaan het hele tempelcomplex te zien, zullen ze verdorie wel nog een eindje zoet zijn, maar het resultaat zal wel mogen gezien worden. Of met zijn allen een schutting in elkaar aan het timmeren…

Morgen trekken we voor een dagje met de scooter het binnenland in… alhoewel, binnenland… eerder de oever van de Nam Khan langs en daarna langs de Mekong… gewoon op goed geluk af, en we zien wel wat we op onze tocht tegenkomen.

Zo passeren we ook aan het vliegveld van Luang Prabang; wie weet zien we daar ook nog eens iets… Tijdens onze scootertocht in Luang Namtha hebben we zo, zonder het eigenlijk te horen aankomen een landend vliegtuig boven ons hoofd weten vliegen, misschien op een 50tal meter… toch efkens schrikken zulle, en daarna pas: “waw…!”

 


1 Comment

Carole:
March 31, 2018
Bernard, nog geen zin om zelf monnik te worden?
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login