10u: vertrek thuis. In auto speelden melige liedjes af waar ik het een beetje moeilijk van kreeg, werd er wat lastig van.
11u: Aankomst Zaventem. Wat rondgelopen en gewacht tot ik bagage in kon checken (11u30). Ik had 20,5 kilo bagage bij en het mocht 20 zijn. Perfect ingeladen dus.
11u50: Iets gaan drinken in cafetaria boven. we konden alle vliegtuigen zien. Smsjes gekregen van Anne-Marie, Kim en Jonas. Onderweg ook van Michèle! Superlief!! Papa & mama hadden het moeilijk, en papa vooral.
12u50 doorgegaan. Ik heb me expres sterk gehouden tot 't afscheid aan de check-in. Ik was trouwens eerst aan de verkeerde gate! Ik was juist op tijd bij het boarden. Het was even lopen voor je aan security was, en die security zelf duurde ook een tijdje!! Die bruine laarzen van me gaven weeer een probleem. Altijd die rits, elke keer opnieuw. Het geluk was dat het een knappe agent was! Ik moest op een machine gaan staan om m'n schoenen te testen. Het ding piepte natuurlijk weer: agent lachend: 'Ja; da's prijs, he'. Ze uit moeten doen en weer door detector moeten lopen. In orde! Terug aandoen en dan lopen naar boarding gate!!Instappen in vliegtuig, 't was een cityhopper van KLM = Klote vliegtuig!!! Enorm krap. Ik zat gelukkig naast een vriendelijke zakenman die onderweg was naar Bejing. M'n handbagage kon nergens meer in een cabine dus moest de rugzak bij m'n benen staan (WAAR GEEN PLAATS MEER WAS, zat al met m'n knieen tegen de leuning van de stoel voor me!!) M'n zak kon er simpelweg niet in omdat alle andere mensen hun zak in MIJN ruimte hadden gepropt! Aaaargh! Ik kon trouwens eerst m'n plaats ook al niet vinden, was echt slecht aangeduid. Man man man, het liefste van al had ik het vliegtuig gewoon terug uitgerend. De vlucht zelf zou gelukkig maar 25 min duren MAAR bleek dat we nog eens 20 min in lucht zouden moeten taxieën!!!
14u40: Kwam in Schiphol aan terwijl 15u10 volgende KLM vlucht naar Glasgow vertrok!!! IK HEB SNEL MOETEN ZIJN!! Schiphol is ENORM groot. De gate waar ik buitenkwam en de gate waar ik naartoe moest lag 16 min uit elkaar en dan moest ik eerst nog door check-in en security!!! Om 14u40 stond zelfs al op 't schermpje dat ze mijn gate aan het sluiten waren!! Wist ff niet wat doen, maar besloot dat ik geen keus had: heb gerend en gerend met 13 kilo op m'n rug, onderweg checkend bij stewardessen of ik op juiste weg was. Ik kwam bij gate aan en gelukkig stond er nog een kleine rij bij de security. Weer van hetzelfde natuurlijk: schoenen en riem uit, laptop uitladen, schoenen en riem terug aan en laptop terug inpakken. Weer een vriendelijke agent gelukkig die vroeg wat ik ging doen in Glasgow. Ik zei: werken, en hij verstond het als 'werkvakantie'. Na twee keer herhalen begreep hij 't eindelijk. Hij vond werkvakantie al zo raar, en ik vond 't raar dat een Hollander het woord 'werken' niet begrijpt... Bij het instappen was er gedoe met een man en de security. Hij had blijkbaar een mes bij zich. Pas na een ongeruste vlucht wist ik waarover het ging. De man was een Schot, gekleed in zijn traditionele kilt, en daarbij hoort een mes. Hij wilde dat mes mee aan boord nemen maar dat mocht uiteraard niet. Als oplossing hadden ze het mes bij de piloot gelegd zodat de passagier het na de vlucht terug kon vragen. 't Vliegtuig was veeeel groter, had zelfs een belachelijke eerste klasse ruimte. Het was een perfecte vlucht zonder turbulentie of enig eng gedoe zoals dat. Heb ondertussen de brochure van IBM gelezen. Ik zat aan de nooduitgang en had superveel beenruimte. Maar weeer kon m'n handbagage niet weg door belachelijke egoistische mensen en toen heeft een stewardess ervoor gezorgd dat 't ergens weggestopt kon worden.Naast mij en aan de andere kant van de rij zaten 2 zuurkijkende vrouwen. Echt trutten van vrouwen. Een van de stewards had de twee bijna uit het vliegtuig gegooid omdat ze zo frank waren! Wat een dag om te vertrekken... Tijdens de vlucht was het drinken blijkbaar gratis: ik wist dat natuurlijk niet en nam dan ook niks omdat ik niet aan m'n geld aan kon. Eindelijk aangekomen! Zitten kijken of er nog mensen waren die mogelijk naar IBM moesten. M'n bagage had ik vrij snel. Dan naar buiten gelopen en zitten zoeken naar het busje dat me zou komen oppikken, en ik vond het maar niet!! Manpower had zeer slecht uitgelegd waar ik moest gaan staan en heb dus een kwartier zitten zoeken. Dacht dat het busje ondertussen waarschijnlijk al weg was!! Uiteindelijk zat ik juist, en ik was helemaal zeker toen een andere Zuid-Amerikaanse kerel (Gianni) me vroeg of ik ook voor IBM ging werken. Die wist ook niet of hij juist zat. Wij wachten en ineens zagen we nog 2 mensen staan: 2 hollanders, Angela (nu mijn flatgenote) en JP (jans peter). Zichzelf aan elkaar voorstellen en 5 min later kwam 't busje eraan! Er zat al een Belg op, Didier, en na ons stapten nog een Kees, Daniel, Jorgen, twee walen, een fransman, duitser Frank en frans meisje Sophie op. Zat naast Gianni en die kon de hele rit naar Largs zijn mond niet houden





