Nieuwe avonturen

Bijna 3 weken zijn we in Malawi en we zijn al aardig ingeburgerd! Naast alle heftige indrukken maken we natuurlijk ook een heleboel mooie en leuke dingen mee en ontmoeten we veel aardige mensen!

Vorig weekend zijn we naar Zomba plateau geweest, een berggebied 2 uur van Blantyre. Het was erg avontuurlijk en idylisch; we sliepen in een stenen huisje zonder water en electriciteit op de top van de berg, sprokkelden hout en kookten op een vuurtje. Tijdens het wandelen dronken we water uit bergstroompjes en plukten we frambozen als lunch. Meer back to nature kan het haast niet!

Afgelopen zaterdag zijn we naar Nyala Park geweest, een klein wildlife park hier in de buurt. Al na enkele minuten lopen stonden we oog in oog met een giraf, die ook wel erg nieuwsgierig naar ons was. Verder hebben we onder andere zebra's, impala's, apen, gnoe's en heartbeasts gezien. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze in de gnoepoep hebben gestaan! Op de terugweg kregen we een lift van een pick up truck, waar we in de open laadruimte mochten zitten en dus een heel mooi uitzicht hadden vanaf de bergweggetjes! Bij alle dorpjes waar we langskwamen lachten en zwaaiden de mensen naar ons, ze vonden het erg grappig om twee blonde blanke meisjes met het lokale vervoer te zien reizen!

Zondag zijn we door Laurence, een van onze bewakers, meegenomen naar zijn dorpje. Daar hebben we een kerkdienst bijgewoond, wat er vrolijk aan toeging met veel afrikaanse muziek, zang en dans. We kregen afrikaanse doeken om aan te doen en de preek die ons gevraagd werd te geven werd zowaar met gejuig ontvangen!  Na afloop kregen we te eten bij de familie van Laurence en zijn we nog naar een verlovinsgfeest geweest.

Gisteren hebben we voor het eerst meegejogd met de Blantyre Hashers, een groep van zo'n 40 blanken die elke week een soort van speurtocht achtige tocht rennen langs kleine dorpjes en bergweggetjes. Heel grappig voor alle Malawianen om ons allemaal in o zo charmante sport kledij voorbij te zien zwoegen!

Ook in het ziekenhuis voelen we ons steeds meer thuis, afgelopen week hebben we foto's genomen op de kinderafdeling, wat een groot succes was; bij elke flits dansten de kindjes letterlijk van het lachen! Nu zwaaien ze ons elke keer als we langslopen vrolijk toe. Een heel verschil met vorige week, toen ze ons nog zo eng vonden dat ze al in huilen uitbarstten als we ze aankeken!

Toch maken we nog steeds veel heftige en bizarre dingen mee in het ziekenhuis. Zo was er de oogverwijdering, die onder slechts lokale verdoving en zonder assistentie werd uitgevoerd, en niet meer leek te zijn dan het letterlijk uitlepelen van het oog. Volgens de Canadese artsen hadden we echter nog geluk; bij de operatie die zij de week ervoor bijwoonden, rolde het oog letterlijk over het gezicht van het patient, de vloer op. Wij kijken inmiddels nergens meer van op...