Bad man from Kamwokya, sisters from another mother

February 13, 2009 - Leiden, Netherlands

 

Ik weet het, dit verhaal komt lichtelijk aan de late kant, maar wel geheel op ‘z’n Afrikaans’ zal ik maar zeggen.. Ik had een groot deel van het verhaal in de laatste paar weken in Oeganda al geschreven, maar door alle hectiek van het huis leeghalen, onderzoek afronden, meubels verkopen, spullen wegbrengen, mensen gedag zeggen en tussendoor nog een keer je koffer inpakken, was het verhaal afmaken en posten nou niet bepaald prioriteit nummer één… Slaat nu misschien niet echt ergens meer op, maar voor m’n eigen gevoel van volledigheid wil ik het nu tóch nog even online zetten ;-) Beter laat dan nooit natuurlijk! Er staan inmiddels ook nog wat meer foto's op en een paar filmpjes (onder videos), die ik hier in NL in no-time ge-upload had, terwijl het daar uren kon duren en dan vaak nog zonder resultaat…

Veel plezier met lezen (mocht je daar nog zin in hebben) en heel erg bedankt voor het lezen van m’n verhalen en positieve reacties en voor al jullie leuke en lieve berichtjes, was altijd heel fijn om van jullie te horen!

Bad man from Kamwokya, sisters from another mother and back in the rainy lowlands…

Elke Oegandees zal bij het horen van ‘bad man from Kamwokya’ (spreek uit op z’n Nederlands/Jamaicaans) direct aan Bobi Wine denken, ‘the Ghetto President’ van Kamwokya. Aangezien wij ook in de buurt Kamwokya woonden, waren we dus praktisch gezien buren. Hartstikke leuk natuurlijk. Toch had ik in de laatste week in Kampala pas het genoegen om persoonlijk met Mister Bobi Wine een praatje te maken. Ik had hem natuurlijk al vele malen gezien, want het is in Kampala immers heel normaal om beroemdheden tegen het lijf te lopen, maar nu dus zelfs een echt gesprek! Het kon niet op!

Het was namelijk zo: Vera en ik waren op woensdagavond weer naar de Reggae Night in Steak Out gegaan, altijd lachen, die avonden daar. Onze grote vriend die luistert naar de namen Mystic/Biscuit/Gilbo (het blijft een raadsel…) en zich profileert met zijn motto ‘Hair is Power’, en altijd bier drinkt samen met z’n ‘ancestors’ was uiteraard ook weer aanwezig. Het beloofde dus weer een hilarische avond te worden ;-) Nog voordat we goed en wel binnen waren, had hij ons natuurlijk al gespot en voor we het wisten stonden we bij de ‘Bobi Wine Crew’, want ja, hij moest en zou ons even voorstellen aan Bobi Wine en zijn vrienden. Ach ja, who cares.. Normaal blijf ik het liefst uit de buurt van die gasten, maar waarom ook niet, het was onze laatste week.. Dus daar zat ik dan, naast Bobi Wine… Het was echt te komisch voor woorden, hij dacht me namelijk wel even te kunnen versieren. De grapjas. Hij kon er toch niet bij dat ik al ‘bezet’ was en bleef zich maar afvragen: ‘why are all beautiful girls always taken?!’ Hij wilde daarna natuurlijk ook weten wie dat dan was: ‘So who’s the lucky man then? Jamal?! Oooh, he’s my friend!’ (daar dacht Jamal trouwens anders over…) ‘Alright, but really, you should pass by ‘my ghetto’ huh?! Tomorrow, okay? Oh, maybe on Friday then? Please come! We are neighbours, you’re my friend! De avond was weer goed begonnen dus ;-) Toen ik eenmaal goed en wel van hem af was, stond de volgende rastafari al weer klaar. Weer zo’n lekker wazig type die je elke twee zinnen er weer even aan herinnert dat het toch echt allemaal draait om ‘one love’. Yeah, you know man, one love!’

Maar naast alle relaxedheid van de rasta’s, waren onze laatste weken toch een behoorlijke stressbedoeling. Het begon ermee dat we problemen hadden met het verlengen van ons visum. Het leek allemaal zo makkelijk. Allen had voor ons een mooie gelikte brief geschreven over het feit dat we voor het onderzoek langer moesten blijven, de formulieren waren ingevuld en met onze paspoorten erbij zou het toch allemaal goed moeten komen… Maar ja, TIA (This Is Africa, veel gehoorde uitspraak…), het zou inderdaad Afrika niet zijn, als we eerst nog even door de bureaucratische/corrupte rompslomp heen gesleurd moesten worden. En dan denk je dat je vanuit Nederland al aardig wat gewend bent qua bureaucratie, maar hier kunnen ze er ook wat van… Dus daar gingen we, in het begin nog vol goede moed van de ene balie op het Ministry of Internal Affairs naar de andere. Zo werden we eerst (in de stromende regen) naar de andere kant van het gebouw gestuurd, room 2, daar moesten we zijn. Dus goed, wij naar ‘room 2’. Hele rij mensen, maar onduidelijk wat iedereen nou precies ging doen. Dus wij, hoppa, direct naar een van de mannetjes, die ons vervolgens weer een andere kamer instuurde. Okee, volgende persoon. Deze was nog druk bezig achter enorme stapels papieren (bij de immigratiedienst gaat alles dus nog zonder computers) en gebaarde ons te gaan zitten. Maar met één stoel voor twee schoot dat ook niet op, maar ja, ze accepteerden geen staande mensen in dat kamertje ofzo, dus moest er nog een stoel bij komen. Goed, een half uur later konden we weer weg, nadat we allebei ons verhaal op een A4’tje geschreven hadden. Dit ging vervolgens naar de hoogste persoon van de Immigratiedienst, de Immigration Officer, waar we even later ook weer binnen geroepen werden. Een pittige tante bleek het… Weer mochten we met geen mogelijkheid blijven staan, dan stonden we namelijk hoger dan haar, zittend achter een groot ouderwets bureau, en dat was totaal ongepast. Wij, als nuchtere Nederlanders, vonden deze hiërarchische praktijken lichtelijk overdreven, maar hadden ook wel snel in de gaten dat we met deze mevrouw maar beter niet in discussie konden gaan. De hele immigratiecommissie zat voor haar bureau op banken en stoelen (uiteraard lager dan dat zij zelf zat…). De hiërarchische toestand was helemaal compleet toen een aantal commissieleden haar vroeg of ze alstublieft met pauze mochten.. Hmm, dat belooft niet veel goeds.. Er was volgens haar ook van alles mis met ons visum, en ze was er van overtuigd dat de fouten gemaakt waren door hun collega’s in Brussel. Vera en ik hadden hier onze twijfels over, maar a la. Ze ging er werk van maken, zei ze. Dus ongeveer een uur later, konden we weer vertrekken, allebei zwaar chagrijnig en zonder veel goede moed… En tot overmaat van ramp, kozen we ook nog eens een ‘verkeerde’ bodaman. Op de ‘stage’ (standplek voor boda’s) voor het ministerie zijn ze natuurlijk wel wat gewend qua mzungu’s, want die komen er geregeld voor visatoestanden. En dat betekent dus ook dat ze wat gewend zijn qua mzunguprijzen… Zo ook deze. Hij vroeg het dubbele bedrag van wat we normaal zouden moeten betalen, en dat maak je twee doorgewinterde mzungu’s na 7 maanden natuurlijk niet meer wijs! Maar meneer vond het maar belachelijk: ‘jullie zijn mzungu’s, daardoor moet ik de prijs wel omhoog doen’ zei ie doodleuk.. Aangezien Vera en ik even geen geduld meer hadden met mensen die om geld vroegen en ons budget na al die maanden al tot vér, echt vér onder nul gedaald was, onder andere door het constante opgelicht worden en te gul zijn voor onze lokale vrienden, kun je begrijpen dat wij op dat moment even geen begrip meer konden opbrengen voor deze meneer. Toen we zeiden dat we écht bijna geen geld meer over hadden, geloofde hij ons niet en zei heel gewoon: ‘you’re lying, you’re white, so you have money’. Met gezichten die geen nadere uitleg behoeven (is maar beter) schreeuwde ik hem nog ‘sireka’ (‘shut up’ in Luganda) na en vonden we gelukkig een hele aardige boda… Bij thuiskomt vertelde Jamal dat hij nog wel iemand kende die aardig invloedrijk was binnen de Immigratiedienst en hij ging wel even wat regelen. Na een telefoontje bleek Steven inderdaad in de commissie te zitten en herinnerde zich inderdaad twee mzungu’s die op hoge poten bij de Immigration Officer waren langs geweest… Ehh oops, dat waren wij ja! Maar hij zou het allemaal regelen en er was volgens hem niets aan de hand. Mooi. Die corruptie is in dit soort gevallen toch ook wel weer handig ;-) Zo ook met water en electricity bills. Regelmatig hadden we dus ‘mannetjes’ aan onze gate, meestal ’s ochtends vroeg, en samenwonende met drie hele vaste slapers, was ik het dus meestal die ’s wél van het gebons wakker werd en weer alle hangsloten liep open te maken om ze binnen te laten. En af en toe kwamen ze dan met de mededeling dat onze waterrekeningen nog niet betaald waren en dat ze opdracht hadden het af te sluiten. Hmm. Zonder electriciteit gaat wel even, maar geen water vonden we toch wel echt vervelend… Dus wat doe je dan? Volgens Jamal was de enige manier om dat op te lossen het omkopen van die gasten, je geeft ze even 10.000 shillings en dan vinden ze het allang wel weer best. Probleem weer opgelost :-) Zo gaat dat dus.

Het waren dus wel even turbulente weekjes, en was toch wel blij toen ik eenmaal in het vliegtuig zat en ik nergens meer aan hoefde te denken. Al was het echt vreselijk om iedereen gedag te zeggen :-( En ondanks al het gedoe van de laatste paar weken, moet ik zeggen dat ik het nu toch wel echt mis.. Vooral alle leuke mensen die we ontmoet hebben en uiteraard het lekkere weer en het fantastische uitgaans- en dansleven! We doen nog wel eens pogingen hier lekker uit te gaan, maar het haalt het toch echt niet bij Kampala, helaas!

De omgekeerde cultuurshock ben ik inmiddels wel weer wat te boven, al blijf ik het nog wel onwennig vinden om te midden van zo veel luxe te leven, kan het niet helpen om te denken: met al dat geld kan zo veel beters gedaan worden! Maar ja, zo werkt het nou eenmaal niet helaas. Ben wel nog bezig met cd-verkoop voor Jamal, zodat ie toch nog wat inkomsten heeft voor z’n muziek, want ondanks dat z’n songs nummer 1 hits zijn, verdient hij er bijna niets aan. Inmiddels begin ie wel echt bekend te worden, en wordt hij constant herkend op straat, dus het gaat nu hopelijk de goede kant op! En het is wel fijn om op zo’n afstand toch nog wat te kunnen doen voor iemand daar… Vera en ik hadden voor we weggingen ook besloten om Molly te helpen, zij deed de laatste paar maanden de was voor ons en was er helemaal kapot van dat we weggingen. Zo’n lief mens, en vijf geweldige kids, die ze helemaal alleen moet opvoeden met een salaris van omgerekend 25 euro per maand, en dat voor 6 dagen per week werken, van 8.00 tot 20.00. Echt ongelooflijk, Vera en ik konden er niet bij dat zoiets mogelijk was en betalen nu dus het schoolgeld voor haar kinderen. De reactie van haar op dat nieuws is denk ik het meest ontroerende moment in m’n leven geweest. De manier waarop ze op haar knieën viel en haar armen de lucht in stak met tranen die over haar wangen rolden, onbeschrijflijk mooi. Niemand kon het droog houden op dat moment, zo fantastisch.. Inmiddels kunnen al haar kinderen weer gewoon naar school en heeft ze ook haar eigen mailadres, waarmee ze ons regelmatig mailt en ons altijd aanspreekt als haar ‘sisters from another mother’ :-)

Dus Oeganda leeft nog wel voort in mijn wereldje, vooral ook omdat ik nog tot over m’n oren in m’n onderzoek zit, uittypen van interviews, analyseren van data en het daadwerkelijke schrijven van m’n thesis. Duurt nog wel even dus, maar om het maar van de positieve kant te bekijken, het is ook nog wel leuk om zo terug in Nederland toch nog met Oeganda bezig te zijn :-)

Liefs!

Marieke

 


Pictures

Jamal, me and Mark at our goodbye party in Entebbe
Jamal en me - goodbye party at beach in Entebbe
Vera, me with Molly and her daugthers
'The lady' where we used to buy stuff every day
 
 

5 Comments

pap:
February 13, 2009
Hey Marieke,
héél mooi geschreven. Echt klasse dat je de cirkel rond maakt. En - zoals zo vaak in je verhalen - herken ik maar al te goed de "reversed culture shock". In sommige opzichten - denk ik - ben ik die nooit meer te boven gekomen. Ben benieuwd hoe jou dat zal vergaan!
Ontroerend is je passage over de "sisters from another mother". Tegelijk is dat een contradictio: jullie armoedzaaiers (studenten) die Molly's weldoeners zijn!
XXX
Pap.
mama:
February 13, 2009
Hé Mariekie,

Wat een verrassing om nog een new entry van je te ontvangen.
Mooi verhaal! Grappig om het te lezen en foto's van daar te zien terwijl je gewoon in Leiden bent.
Tja een periode afgesloten en ook weer niet helemaal dankzij de thesis!
Het blijft in elk geval een hele bijzondere ervaring!! Dat neem je je hele leven mee!
liefs
mama
Billie:
February 14, 2009
Hey Mariek,

Ik krijg echt heimwee van je verhaal! Ik ben benieuwd naar je fotoalbum!

Liefs Bils
Joline:
February 18, 2009
Hee Zus!

Mooi verhaal weer hoor :) En leuke foto's!
Ik vind het knap wat je daar allemaal hebt gedaan aan je onderzoek en vind het echt heel mooi hoe je nu Jamal en Molly zo helpt!!

Succes met het uitwerken van je onderzoek!

XXX Jo
Sanne:
February 22, 2009
Hey Mariek!

Super leuk om ook nog dit verhaal te lezen! Wat een mooie tijd heb je daar ook gehad he! Dat neem je je hele leven mee!

Tot snel! xx Sanne
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login