Hallelujah! Praise the Lord!

Finally, I’m back! It has been quiet for some time from my side, but that doesn’t mean that my life here has been quiet and boring… Cause here in Uganda you find yourself getting into new adventures daily.. So, here you will find some stories that have been spinning through my mind for the last month and a half, and which I have finally put into words…

Hallelujah! Praise the lord!

- Avocado voor 500, biedt iemand meer? Nee? Verkocht! – Een kerkdienst in Oeganda…

Zondagochtend, 7.30, tijd om op te staan… Met een zeer slaperig hoofd, aangezien afgelopen nacht de Street Jam was, een heel groot event dat één keer per jaar plaatsvindt bij een van de grote clubs hier in town. De hele straat was afgezet en allerlei beroemdheden traden op, onder wie The Elephant Man, zelf had ik nog nooit van hem gehoord, maar schijnbaar is hij een van DÉ reggae artists around… Super leuk natuurlijk, zo’n festival, vooral omdat het hier altijd lekker weer is, zelfs ’s avonds laat  Beetje jammer was dat ik mijn stem de avond van te voren zo ongeveer was kwijt geraakt en dus zo goed als niet kon praten. Erg handig. Vooral als je binnen no-time weer een zootje Oegandese mannen om je heen verzameld hebt.. Tja, als enige mzungu around trek je ze al aan, laat staan als je met 3 mzungu’s bent… Bovendien hadden we die middag alle drie een manicure/pedicure genomen, wat een erg positieve uitwerking had op onze aantrekkingskracht.. Het voordeel was dus wel dat ik niet kon praten en zodra ik ook maar wat probeerde te zeggen, de mannen vanzelf van me afschudde, want er zijn natuurlijk aantrekkelijkere dingen dan zo’n vieze-schorre-alsof-je-al-30-jaar-rookt-stem. Al zijn oegandese mannen wel aanhoudend, zelfs als je niet kan praten…

Om een uurtje of 02.00 was het toch wel tijd om naar huis te gaan, want de volgende dag stond er een kerkdienst op het programma. En verstandig als we zijn, gaan we ‘op tijd’ ons bed in natuurlijk. Allen, jullie welbekend inmiddels, had ons uitgenodigd om een keer naar haar kerk te komen. Allen is een ‘born again Christian’, wat jullie misschien ietwat vreemd in de oren klinkt… Maar hier in Oeganda is het een van de grootste christelijke stromingen, het is van de Pentecostal Church, wat bij ons volgens mij de Pinkstergemeente is. Dus Billie en ik stonden om 8.30 met onze toch wel ietwat vermoeide hoofden, buiten de gate om op weg te gaan naar Namugongo. Dit is altijd makkelijker gezegd dan gedaan, want er gaat geen rechtstreekse taxi die kant op, dus het is altijd maar weer de vraag of je nou in de goede matatu gestapt bent. Maar afijn, 4 matatu’s later waren we er bijna. We stonden op een Shell station en moesten nu alleen nog een boda pakken om bij de kerk te komen. Gelukkig hadden we op een helder moment bedacht nog even wat te eten en te drinken te halen bij de Shell shop. We zagen onszelf namelijk al knikkebollend in de kerk zitten (nog niet wetend hoe oegandese kerkdiensten zijn...). Uiteindelijk waren we netjes op tijd bij de kerk waar Allen haar husband ons opving. ‘You are welcome, you are welcome!’ Qua gebouw stelde de kerk niet bijzonder veel voor, maar zodra je binnenliep werd dat helemaal goedgemaakt met een podium vol vrouwen in gomesi die allemaal aan het zingen en het dansen waren. Echt super. Dus wij ook maar meteen lekker meeklappen en swingen, onmogelijk om in slaap te vallen

Al meteen bij binnenkomst hadden we weer sjans. In de kerk? Ja hoor. We hadden een stel 3 a 4 jarige kids naast ons, die hun ogen niet van ons af konden houden en met hun mooie glimlachjes constant onze aandacht probeerden te trekken Heel komisch.

Na een uurtje zingen en swingen was het tijd voor wat meer serieuze kerk. Tenminste dat dacht ik. Totdat er een man met een avocado naar voren kwam. Huh? Wie wil er een avocado? Is er iemand z’n avocado kwijt? We konden er niet echt iets van maken en verstaan deden we het natuurlijk niet, aangezien alles in het Luganda was… Toen de komkommers, maïskolven en weet ik wat voor andere groentesoorten ook te voorschijn kwamen en we de woorden ‘kumi’ en ‘bitanu’ opvingen, begrepen we uiteindelijk dat er een veiling gehouden werd. Tja, je verzint het niet… Wel een heel goed idee. Allen vertelde ons later dat mensen niet genoeg geld hebben om zomaar te doneren, zoals wij in Nederland doen, maar dat mensen dus van alles mee brengen om te veilen. Dus deze man had waarschijnlijk een flinke avocadoboom in z’n tuin en nog wat onbestemde groentesoorten, die hij wel in de kerk kwijt kon... Uiteindelijk gingen Billie en ik met wat komkommers en avocado’s naar huis omdat allerlei mensen het leuk vonden om de mzungu’s wat te geven, heel leuk!

Hier in Oeganda, of eigenlijk in Afrika, weten ze ook heel goed wat dansen is… En dan vooral met hun kont. En of je nou in de kerk bent of niet, dat maakt helemaal niet uit.. Schudden met die kont! Dus zo halverwege de dienst zie je dan opeens een stuk of 10 vrouwen in traditionele kledij het altaar opkomen die beginnen te dansen waarbij ze hun kont echt kunnen schudden, wow! Ik denk serieus dat er geen enkele Nederlander is (tenminste geen enkele volbloed Nederlander) die ze dat na kan doen… (Ik oefen nog steeds, tevergeefs…)

En dan het grappigste van de hele dienst… Het voorstellen van de visitors. Alle aanwezige bezoekers werden door de pastor naar voren gevraagd en hoppa een microfoon in de handen geduwd. Aangezien alles natuurlijk in het Luganda ging, hadden Billie en ik maar bedacht dat we gewoon onze naam zouden noemen en waar we vandaan kwamen. Op zich geen probleem, zou je zo denken… Ware het niet dat ik natuurlijk mijn stem nog steeds volledig kwijt was… De geluiden die eruit kwamen, waren echt in de verste verte niet te verstaan.. Dus daar sta je dan, microfoon in je hand, kerk vol met een fluisterend: ‘Hello ladies and gentlemen, my name is Marieke, I am a student from the Netherlands, doing research in Uganda…’ Vervolgens ging de pastor het ‘vertalen’. Ook niet zo moeilijk, zou je denken… Maar het bleek dat de pastor geen Engels kon. Dus had hij bedacht er zelfs maar wat leuks van te maken. Hele kerk lachen natuurlijk en wij daar maar staan met zo’n blik van: ehh, volgens mij heb ik dat niet gezegd…?! Haha. Achteraf hoorden we van Allen dat hij gezegd had: ‘Jullie weten, ik spreek geen Engels, dus klap maar gewoon als ze klaar zijn met praten’. Haha, mooi is dat…

Toen de dienst eenmaal was afgelopen, begon het handen schudden, waarbij iedereen ‘Praise the Lord’ tegen elkaar zei. Alle kinderen in de kerk wilden ook maar al te graag ons een hand geven en een aantal knielden zelfs voor ons. Wat erg ongemakkelijk voelde, maar het is hier voor veel mensen heel normaal. Uiteindelijk stonden we 5 uur later (!!) weer buiten. Dat is me nog eens een kerkdienst! En we hadden niet eens door dat we 5 uur binnen waren geweest. Echt waar, de kerken in Nederland zouden zo weer volstromen als de diensten zo swingend als hier zouden zijn… 

Uiteindelijk zijn we nog bij Allen thuis geweest en vervolgens naar de schoonfamilie van haar zus Flavia geweest. Een ontzettend gelovige familie. We konden dan ook niet weg voordat er voor ons gebeden was. Je begrijpt, wij konden er weer tegen aan na deze dag, ons kon niets meer gebeuren (als de gebeden tenminste gehoord worden…)