Musical Africa

Na je 7 maanden in het Oegandese leven gestort te hebben, ben je eigenlijk geen mzungu meer te noemen (voor je eigen idee dan…). Wat ook tot gevolg heeft dat je een andere kijk krijgt op alle andere mzungu’s around… (niet negatief bedoeld hoor!) ‘Nee he, dit is echt een bazungu-place, kunnen we niet een wat meer ‘local spot’ vinden?’ En liep ik twee jaar terug zelf vrolijk rond te huppelen als stereotiepe backpacker in Zuid-Amerika, hier moet ik er eigenlijk niet aan denken om me met m’n bergschoenen en afgeragde spijkerbroeken te begeven tussen de Oegandeze jongeren, bij wie uiterlijk vertoon toch behoorlijk hoog in het vaandel staat… Zo af en toe kom je dan zo’n groepje backpackers tegen, allemaal met de welbekende afritsbroeken en versleten shirtjes (nou ja, beetje overdreven, niet allemaal natuurlijk). Om vervolgens nog maar niet te beginnen over de manier dansen van mzungu’s… Vooral van de mzungu mannen. Ik zal niet zeggen dat ik zelf nou zo’n danswonder ben (kom ik zo op terug…), maar echt, het is toch best knap hoe erg sommigen uit de maat kunnen dansen! Dit zorgt natuurlijk ook vaak voor grote hilariteit bij de locals… Het is toch echt wel jammer dat wij die dans-genen niet al bij de geboorte meekrijgen. Als je ziet hoe al die kleine kids, die nog maar amper kunnen lopen, al staan te swingen en dansen, echt om jaloers op te worden!

‘The Marieke-dance’

Maar toch blijk ook ik als mzungu met mijn dansjes indruk te maken op de Oegandezen. Afgelopen week zaten we lekker te UNO’en (onze verslaving sinds dag 1 in Oeganda…) en was ik zoals gewoonlijk weer keihard aan het verliezen (dromerigheid is toch wel een beetje een handicap bij het doen van spelletjes…), totdat het onderwerp opeens kwam op dansen en zowel Kesh als Jamal binnen no-time opstonden om Marieke te imiteren. Hilariteit alom natuurlijk. Binnen de kortste keren stonden ook Billie en Vera vrolijk mee te doen en zat ik daar alleen aan tafel toe te kijken hoe de opeenvolgende stappen van de ‘Marieke-dans’ gingen (ja, ‘mijn’ dans had zelfs al een naam gekregen). Jamal was helemaal op dreef en hield niet meer op met roepen: ‘So, you start with your left arm, yeah.. like that! Than you go to the next step: you add your left leg, yeah yeah… And then you make a combinatioon (accent) with your right arm and leg, whoohoo!’ Toen Billie vervolgens ook nog eens op het briljante idee kwam om er een filmpje van te maken en Jamal en Kesh daar natuurlijk maar al te graag aan mee wilden werken, ben ik maar de keuken ingevlucht… (ik wilde natuurlijk niet toegeven dat ze het eigenlijk wel bar goed konden imiteren). En schijnbaar heeft mijn dansje zelfs al populariteit opgewekt bij wat vrienden met wie we vaak uitgaan. En ik maar denken dat ze me steeds complimenten gaven over mijn dansstijl (wat ik voor m’n eigen gemoedstoestand ook maar gewoon blijf geloven J).

Maar toch, ik moet toegeven dat het wel een geweldig filmpje is, ondanks de hoge ‘make-fun-of-marieke-factor’. Billie heeft er inmiddels al aardig wat bekendheid aangegeven via haar site en hoopt nu dat het op een dag de ‘Macarena’ gaat overtreffen… Maar of ik daar nou zo blij mee ben…?! Helaas lukt het niet het filmpje op mijn site te uploaden, dus voor wie het wil zien, go to: www.beleefbilliesgroteavontuur.waarbenjij.nu. Het grootste gedeelte staat er op, alleen het laatste stukje waar ik Jamal op meisjesachtige wijze (in het wilde weg slaan) probeer te stoppen met mij belachelijk maken paste er niet meer op. (Overigens gaat hij ongestoord door met z’n: ‘and there we go with the left arm, and then the left leg, yeah!’ ). Maar goed. Check vooral ook even onze mooie meubels en gordijnen op de achtergrond en Kesh (rechts), die het het beste na kan doen…

Het hele uitgaansleven hier in Oeganda is sowieso ook wel heel anders dan bij ons. Ten eerste hoor je overal op straat muziek, vooral in de weekenden, en zijn de meeste bars half open en lekker buiten (totdat het begint te regenen natuurlijk, want dat disorganized alles, zie vorige post…). Maar in Kampala is het nooit stil, overal schalt de reggae, de reggaeton en de dancehall uit de speakers. Heel gezellig, over het algemeen, zolang je geen koppijn of zonnesteek hebt… En dan het clubleven, dat is hier helemaal anders. Elke dag van de week is het wel ergens ‘campus night’ (studentenavond) en dat betekent dat er die avond allerlei artiesten komen om op te treden (en natuurlijk dat het bier goedkoper is…). Dus zo sta je rustig wekelijks oog in oog met een aantal van de grootste artiesten van Oeganda, Chameleone, Bebe Cool,  Bobi Wine (de ‘Ghetto President noemt, uit de ghetto van Kamwokya, waar wij naast wonen…..), is heel normaal allemaal. Jamal (mijn vriendje dus) treedt ook regelmatig op, maar hij is nog altijd ‘upcoming’ (ter promotie en voor de geïnteresseerden: zie zijn hit van dit moment op youtube: Jamal – Oba Wuwo). Maar toch wel bizar om dan opeens iedereen te horen schreeuwen zodra hij begint met zingen (en vooral al die schreeuwende meisjes, haha). En zo zit je ook opeens met een microfoon onder je neus geduwd tijdens een radio-interview. Er waren wat interviews geregeld voor Jamal, dus ach, ik ga wel mee, wel leuk zo’n radiostudio. Maar wat ik natuurlijk had kunnen verwachten, gebeurde ook… ‘Ladies and gentlemen, guess what? We got Jamal in the studio! But not only Jamal… No, we also have a mzungu lady in da house! So, mzungu, who are you, what are you doing here, what would you like to tell to our people?’ Ehhh, daar zit je dan… Om vervolgens ergens in de club te staan, verborgen in het publiek (dacht ik). Maar waar Jamal me toch feilloos wist te vinden terwijl hij aan het zingen was… En natuurlijk moest ik mee het podium op om te dansen (had nog zo gezegd…! Maar tevergeefs. Jamal: ‘yeah, this is your chance to learn how to be a superstar!’ Nou eh, doe mij maar lekker backstage!). Uiteraard kwamen binnen no-time alle mobiele telefoons tevoorschijn om foto’s van ons te maken. En erger nog, de Red Pepper (Telegraaf in het kwadraat) was aanwezig. En op zich hebben Vera en ik al 7 maanden lang de grap dat we een keer in de Red Pepper willen komen, maar van dat idee was ik direct afgestapt toen die camera zo dichtbij was…  Achteraf bleken we dus ook nog daadwerkelijk in de Red Pepper te staan, maar hebben we net die uitgave gemist, helaas… Of misschien maar beter, want je weet maar nooit wat ze er weer voor commentaar bij verzinnen (gaat altijd over seks, en dat noemen ze dan een ‘newspaper’……). Zo ook tijdens een fashion show laatst, waar Jamal ook moest optreden. Vera en ik hadden pas op het laatste moment bedacht dat we wel even zouden komen kijken en snel even wat uit de kast getrokken. Bleek het zo’n chique bedoening, dat we er nu toch echt overtuigd van waren dat we in de Pepper zouden komen als echte “mzungu-fashion-no-no’s”. Maar vreemd genoeg stonden we er de volgende dag niet in… Pff, gelukkig maar.

Een ander interessant aspect van het Oegandese (eigenlijk Oost-Afrikaanse) nachtleven zijn de wekelijkse karaoke shows. Zoals de naam al doet vermoeden, is dit echt te hilarisch voor woorden. Elk weekend zijn er weer tig jongeren die staan te popelen om hun dans- en zang kunsten (of liever gezegd: hun playbackkunsten) te showen. Je weet echt niet wat je ziet soms, het is in ieder geval altijd goed voor een leuke avond… Het grappige is dat mensen hier totaal niet verlegen zijn als om dansen of optreden gaat. Ze zijn hier trots op hoe ze kunnen dansen (en playbacken?!), terecht en soms onterecht, en dat laten ze maar al te graag zien. Ook in clubs. Veel clubs hier hebben spiegels aan de muren, en waar je in Nederland zo veel mogelijk de moeite zou nemen om die spiegels te ontwijken om jezelf maar niet te zien dansen, hier staan ze in rijen voor die spiegels te dansen, geen schaamte of iets. Echt leuk om te zien, niets alleen in je kamertje voor de spiegel oefenen met dansen (doet iedereen wel eens toch?!), nee hoor: show it baby!

The bigger, the better

Ook al is uiterlijk wel iets belangrijks, toch maakt het niet veel uit of je nou big bent of niet. Vaak is het: hoe groter die kont, hoe beter! Zo werd er keihard geapplaudisseerd toen er een keer een vrouw met een gigantische kont het podium op ging om te dansen tijdens een van de karaokeshows. Geweldig toch?! Nou moet ik zeggen dat Afrikanen ook wel wat strakker in hun huid zitten, op de een of andere manier hebben ze hier meestal wel een mooiere lichaamsbouw en dus ook strakkere konten, hoe groot ze ook zijn . Er is hier dan ook iemand in Kampala die hier een slaatje uit denkt te kunnen slaan en alle lantaarnpalen in de stad heeft beplakt met aanplakbiljetten als deze:

FOR HIPS GAIN…

GAIN WEIGHT QUICKLY…

GAIN BUMS, no side effects…

Maar ook:

BRAIN BOOSTER

FOR MANHOOD ENLARGEMENT AND STRENGTH…

GAIN WEIGHT WITH FOOD en REDUCE YOUR STOMACH WITH FOOD (hoe is me een raadsel, maar klinkt leuk…)

Humor toch? Wie wil er nou niet grotere heupen of een dikkere kont?! … Kunnen wij in de westerse wereld nog wel wat van leren!