De afgelopen vijf weken

March 21, 2011 - Chicago, Illinois, United States

Zo tegen het einde van het half jaar merk ik dat het moeilijker is om regelmatig blogs te schrijven. Of het komt omdat het reizen nu meer routine is, of omdat ik gewoon simpelweg te vol zit, blijft ook voor mij een vraag. Maar nu is er dan toch een hele nieuwe, verse, waarschijnlijk te lange, onpunctuele blog.

Om mijn vorige blog nog een klein beetje aan te vullen over 2011_02_14_IMG_999_36Washington; na het schrijven van het blog ben ik nog een paar dagen daar geweest. Daar ben ik naar een paar musea geweest, waar ik opnieuw onder de indruk was van de bewaarzucht van Amerika. Morbide genoeg is namelijk ook van Lincoln nog iets bewaard gebleven met een bloedspoor. In dit geval de mouw van iemand die bij hem was toen hij stierf. Van die bekende avond zijn overigens nog wel meer dingen te zien, zoals het laatste theekopje waaruit hij dronk en de hoed die hij droeg. Maakt het toch wel levendig.

2011_02_22_IMG_999_47Na Washington ben ik in één keer naar New York City doorgegaan, waar ik uiteindelijk anderhalve week was. Een auto in New York is niet erg aan te raden. Gelukkig had ik de handige tip gekregen in een woonbuurt te gaan zitten waar je gratis kan parkeren, hoewel je je auto zo'n 4 keer per week moet verplaatsen. Wel heb ik door m'n auto de kans gekregen over de Brooklyn Bridge te rijden, wat je natuurlijk ook niet vaak doet.

Over het algemeen heb ik gewoon de standaard toeristen dingen gedaan in New York. Het Vrijheidsbeeld (waar je even veel beveiliging doormoet als op het gemiddelde internationale vliegveld, inclusief het uittrekken van je schoenen), the Empire State Building (met 2011_02_22_IMG_999_263zonsondergang, zéér de moeite waard vanwege de verlichte gebouwen 's avonds), Central Park, the Metropolitan Museum of Art en het Guggenheim. Allemaal heel leuk en gaaf, alleen niet erg spannend om over te schrijven, aangezien het allemaal vrij standaard toeristen attracties zijn. Misschien kwam het ook omdat ik al wat langer in ontoeristisch gebied was, maar de grote aanwezigheid van toerisme in New York irriteerde me opvallend veel. Soms voelde het alsof heel Manhattan zo druk als het Rokin in Amsterdam was. En de niet-toeristen kickten over het algemeen wel héél erg op het wonen in 'de geweldigste stad ter wereld'. Natuurlijk is het vast gezellig, maar als je voor 800 dollar per maand een éénkamerwoning met een met 11 mensen gedeelde badkamer huurt, ga ik toch twijfelen of dat het wel waard is. Doe me dan maar een fijne plattelandswoning, denk ik zo.

2011_02_18_IMG_999_62In New York heb ik vrij veel avonddingen gedaan. Ik ben naar een stand-up comedy show geweest, en naar twee musicals. De eerste musical was Phantom of the Opera. Leuk, maar ik was niet zo enthousiast als de rest van het publiek. De musicalacteurs namen zichzelf wat mij betreft iets te serieus. Nu wordt Broadway natuurlijk overal heel serieus genomen, zeker zo'n langlopende show als Phantom. Maar toch, je bent feitelijk niet meer dan een volwassene in een raar kostuum die liedjes zingt.. Daar is dan niks mis mee, maar je kunt je dat wel op z'n minst beseffen. De tweede musical was vrij controversieel. Geschreven door de makers van de bekende cartoon South Park, een serie die vaak ontzettend grof en beledigend is. Ik was er op de aller-aller-eerste opvoering, wat ontzettend gaaf was. Het publiek was laaiend enthousiast (je zit er natuurlijk ook niet zomaar op de eerste avond), en het leukste was nog wel dat ik Trey Parker (één van de twee schrijvers) even ontmoet heb na afloop. Het was wel heel gaaf om een handtekening en foto te krijgen. Inmiddels heb ik al twee keer op t.v. een interview met hen gezien over de nieuwe musical, en dan denk je toch:'JA! ik was erbij!'. Toch leuk.

Na New York heb ik even niet heel veel te vertellen. Ik was nog langs Franklin D. Roosevelts huis gegaan, wat wel grappig was. Kennelijk was hij erg trots op zijn Nederlandse afkomst, was z'n huwelijk met Eleanor in 't privé erg slecht en was hij goede vrienden met Churchill. Ook hier weer die onstiegelijke bewaarzucht, zo kun je het bed zien waarin Roosevelt geboren is, en ook de 25 vogels die hij heeft neergeschoten.

Iets waar ik al lang naar uitkeek was naar het bezoeken van Niagara Falls. Ik bleef twee nachten aan de Canadeze kant, die een stuk mooier is. Vanwege de winter voer de Maid of the Mist (de boot die vrijwel direct onder de waterval gaat) niet, wat wel jammer was. Maar  het was wel leuk om alle ijs- en sneeuwpracht te zien. 's Ochtens bij het ontbijt ontmoette ik 2011_03_08_IMG_999_35twee Nederlandse meisjes, Floor en Fleur, die er ook heen gingen. Ik heb ze een lift gegeven en uiteindelijk hebben we de hele dag samen doorgebracht. Leuke afwisseling om weer eens makkelijk Nederlands te kunnen praten, ook wat betreft (taboe)onderwerpen en vanwege de gedeelde achtergrond. De volgende ochtend heb ik ze ook naar het treinstation gebracht. Raar dat ik hier degene ben die iedereen overal heen kan brengen, voelt dan wel heel erg alsof ik hier woon.

Na Niagara Falls ben ik in Brockport de studenten gaan opzoeken die ik in Memphis had ontmoet. Ik kwam aan vlak voor hun Spring Break, dus ben ik relatief kort gebleven. Maar het was wel heel gaaf om op zo'n echte Amerikaanse campus rond te lopen. Zeker omdat ik er dus zeker 14 mensen kende, waaronder een professor en een residence director, en me dus ook echt 'uitgenodigd' voelde. De eerste dag had Dale, de professor, me uitgenodigd voor zijn Media and Society klas. Een tikkie nerveus was ik wel, zittend op een stoel voor de klas vol derde en vierdejaars studenten die me moesten ondervragen. Eerst was de opdracht dat ze erachter moesten komen wie ik was, maar het grootste deel van de les ging het over Europa en Amerika, de verschillen en overeenkomsten, de misverstanden en steriotypen, en de invloed van de media daarop. Gelukkig had ik op dat punt al 5 maanden in Amerika er opzitten, zodat ik daar zelf inmiddels al vrij veel over geleerd had. Maar toch voelde het wel vreemd om zomaar even Nederland, en zelfs Europa, te representeren. Goed ging 't wel, ik kon de vragen vaak goed beantwoorden, en maakte zelfs af en toe een grapje. Kreeg er erg veel zin van om zelf ook te beginnen met mijn studie.

De donderdagavond was verder nog heel leuk. Het was Jersey Shore bprt_23005night. (Jersey Shore is de serie waar Oh Oh Gerzo op gebaseerd is.) Nu ben ik zelf totaal geen fan van de serie, maar ik zie de lol er wel van in om het met een grote groep studenten te bekijken. Speciaal voor mij werden de échte Buffalo Wings besteld; want ja, schande natuurlijk dat ik zo dicht in de buurt van Buffalo was en ze nog niet had geproefd. Na een paar uur had iemand honger, dus ging iedereen in twee auto's naar de Taco Bell. Waarna iemand impulsief besloot dat het een leuk idee zou zijn om naar de Walmart te gaan. Daar ontstond dan weer het idee tot een silly string gevecht. Nu kan ik niet op het Nederlandse woord voor silly string komen, maar dat is dat schuimspul dat je in sliertjes uit een spuitbus spuit. In ieder geval, om 2 uur 's nachts waren we buiten en was er dus een silly string gevecht. Het duurde helaas vrij kort, omdat die busjes verrassend snel op zijn.

Na Brockport ging ik in vrijwel in één keer door naar Grand Rapids, Michigan. De snelste weg is door Canada, en hoewel ik nog steeds in het meer bevolktere deel van Canada was, vond ik het er wel heel erg leeg. In Michigan verbleef ik bij Jaime, ik had haar ontmoet toen zij van de zomer door Europa trok. De strenggelovigheid en conservatiefheid daar kwam eigenlijk vooral een beetje als een verrassing, ik had hiervoor nooit echt een duidelijk idee gehad bij Michigan. Jaime had me wel al verteld dat er vrij veel van Nederlandse afkomst te vinden is in die omgeving, maar ook dat kwam toch nog als een complete verrassing. Het was al vreemd genoeg om Nederlandse achternamen als Ter Horst en Vanderziel te zien, maar toen Jaime en ik een dagtrip maakten naar Holland, Michigan, brak toch echt m'n klomp. (Die was te makkelijk..) Mijn hoofd deed pijn van de inspanning die het nodig had om deze rare mix te snappen. Amerika is hier, en ik heb vijf maanden geleerd hoe het hier is, en dan opeens hebben ze hier ook Delfts blauw? En niet alleen Delfts blauw, ook 2011_03_17_IMG_999_16klompen,  Sinterklaas, tulpen en zelfs alle provincievlaggen. Nog nooit heb ik me zo letterlijk in een droomwereld gevoeld; gescheiden werelden die opeens samengaan hoort immers alleen te gebeuren in een droom. Delfts blauwe Mariabeeldjes en een Delfts blauwe Sinterklaas? Ik geloof dat Jaime het allemaal een stuk normaler vond dan ik, maar zij is er natuurlijk ook aan gewend. Maargoed, grappig was het zeker, om even te zien wat er gekomen is van die Nederlandse emigranten.

Verder ben ik in Michigan nog naar de kust van Lake Michigan geweest, heel maf om een meer te zien dat qua golven en uitzicht praktisch een oceaan is. Behalve dat het zoet water heeft, en het zout dus niet meewaait in de wind.
Ook ben ik wezen kijken bij Jaime's Lacrosse wedstrijd, nog zo'n sport die we totaal niet kennen in Nederland. Maar het was wel heel leuk om haar te zien spelen. Wat ik verder nog wel heel gaaf vond was toen we naar een ijshockeywedstrijd gingen. We gingen naar de Grand Rapids Griffins tegen de Oklahoma City Barons. Ik voelde wel een beetje voor de Barons, want omdat het een thuiswedstrijd was voor de Griffins was het hele stadion natuurlijk volgepakt met Griffinsfans. Maar voor mij was het een hele ervaring; de mascotte 2011_03_16_IMG_999_57op een auto over het ijs, het geweld dat op zich tijdens het spel al aan bod komt, laat staan tijdens de zeker vier gevechten die losbarstten (onder de spelers op het ijs, het fenomeen Hooligans is hier vreemd genoeg veel minder bekend). Gezellig was het hoe dan ook, al was het alleen maar om de luide dansmuziek en gekleurde neonborden.  De wedstrijd ging dan ook nog eens in extra tijd, en zelfs shoot-outs, die de Griffins nét wonnen. Erg spannend dus, zeker als je kijkt met echte fans.

Inmiddels ben ik in Chicago, met nog een kleine twee weken te gaan. Na nu 24 weken sinds m'n oorspronkelijke aankomst hier, is dit toch schrikwekkend weinig. Veruit m'n belangrijkste taak nu is om m'n auto te verkopen. Hier heb ik echt totaal geen zin in, want ik vind hem veels te leuk. Maargoed, inmiddels heb ik wel al alle over de afgelopen maanden verzamelde troep eruit gehaald, die ik nu aan het ordenen ben. En dan moet ik er toch aan gaan geloven, vrees ik. Dit is wel een ontzettend lange blog geworden, maar ik had er dan ook al heel lang geen geschreven. En als je hem te lang vond, had je gewoon moeten ophouden met lezen :)

 


Pictures

2011_02_15_IMG_999
2011_02_18_IMG_999_62
2011_02_18_IMG_999_84
2011_02_18_IMG_999_12
 
 

6 Comments

Astrid Geense:
March 21, 2011
Hoi Nienke
Leuk verhaal, helemaal niet te lang! Vanuit Europa heb ik altijd al het idee gehad dat New Yorkers overdreven trots op hun stad waren, fijn om dat nu door jou bevestigd te zien ;) Toen ik in de prehistorie op de middelbare school zat, waren er twee meisjes uit de VS een jaar bij ons in de klas. Zij waren elke keer stomverbaasd dat we in Nederland vrij achteloos omgaan met oude gebouwen en voorwerpen. 'Bij ons (in de VS dus) zetten we er al een bordje bij als iets ouder dan 100 jaar is, en jullie vinden een gebouw uit 1642 heel normaal!' was hun commentaar toen. Klopt dus helemaal met die bewaarzucht die jij steeds weer tegenkomt. Echt leuk om te lezen. En het vasthouden aan 'Hollandse' gewoontes doet me enigszins denken aan de boeren in Zuid Afrika. Hollandser dan Hollands. Toen ik inzoomde op de kaart zag ik tot mijn genoegen dat de plaats Zeeland vlak naast Holland ligt en dat het plaatselijke vliegveld 'Tulip Airport' heet. Geweldig!
Veel plezier de laatste paar dagen en succes met het vekopen van je auto!
Groetjes, Astrid
Frans Eerkens:
March 21, 2011
Hey Nienke,
Geweldig, die foto van de molen. Dat hallucinerende kan ik me goed voorstellen. Dat kreeg ik al bij het zien van de foto. Herinner jij je Jakarta nog? Daar is een Hollandse ophaalbrug, zo ongeveer als de Magere Brug over de Amstel. Dat geeft daar ook zo'n gevoel.
Je pappa is trots te lezen dat jij jouw culturele plicht in New York hebt gedaan. Of moet ik deze opmerking later bezuren als we weer eens over ons gezin praten?
Goed is het te lezen dat de zin in een vervolg, in een studie toch nog aanwezig is. Ik meende ook enige tegenzin te merken tegenover het onderwerp van die studie.
Inderdaad, als je zo vertrouwd met een land bent, dan ergeren de toeristen je, dat herken ik ook bij mij. Jij hebt ondertussen een gewoonte-band met zaken opgebouwd, waar zij zo overduidelijk nog aan moeten beginnen en dan ook niet verder komen dan een begin.
En dan die auto, jouw rijdend huisje. Ja, makkelijk zal het niet zijn om er afscheid van te nemen. Jullie hebben elkaar veilig door het land geleid. Misschien moet je er een klein onderdeel van meenemen als souvenir.
Toch wil ik je zo langzamerhand wel weer hier in Nederland zien en vast kunnen houden. En de woorden van die leuke blogs uit jouw eigen mond horen, een voorrecht van de naaste familie.
Succes met de laatste weken en het komende afscheid.
Pappa
Hedwig:
March 23, 2011
Ik heb ooit een documentaire gezien over het plaatsje Holland, Michigan. Toen dacht ik nog: Leuk als Nienke daar langs komt. Nooit gedacht dat dat ook echt zou gebeuren!

Maar ja, ook op de documentaire was het raar om te zien.

Dikke knuffel meis! De laatste anderhalve week alweer...
March 28, 2011
Lieve Nienke,
Twee weken geleden waren Oma Henny, Renske en ik in Delft voor een weekend met de Polar(caravan)club. De Nieuwe kerk, met het praalgraf van Willem van Oranje, het Johannes Vermeercentrum (Vermeer was de schilder van "het Straatje", welbekend veronderstel ik) en de Oude kerk, met de grafmonumenten van Tromp en Piet Hein. We waren dus lekker toeristisch bezig op die grote markt, het grootste marktplein van Nederland met wel twintig souvenirswinkeltjes. Met Delfts blauw. Klompjes, molentjes, Volendammer mannetjes en vrouwtjes, bij honderden, als het niet meer is. Jammer dat ik je blog nog niet kende want dan had ik ook naar Delfts blauwe sinterklazen en mariabeeldjes kunnen zoeken.
Ik maak me geen zorgen over de kopij voor de komende Valkskrant: je kunt rustig al je blogs op een rijtje opnemen en eventueel van retrospectief commentaar voorzien, want na een half jaar USA zul je waarschijnlijk toch wel hier en daar accenten willen plaatsen bij wat je toen als eerste indrukken hebt genoteerd. Een soort van "overall survey". Meisje, wat heb jij een schat aan ervaringen en indrukken opgedaan! Dat zul je over eeen jaar nog beter beseffen. Los daarvan hebben Oma Henny en ik grote bewondering voor je, want het is toch wel een kolossale onderneming geweest. Over een week is het voorbij en ik kan me goed voorstellen dat je daar heel tevreden en met spijt op terug zult zien.
Je nicht Sara woont nu (nog) in Belfast. We hebben twee kleindochters met een half jaar ervaring in USA. Jullie zullen elkaar heel wat te vertellen hebben staks!
Lieve Nienke, tot over een week+++, veel succes met de verkoop van je auto en een goede reis naar Diemen!
Opa Bas
March 28, 2011
lieve Nienke , Ja, natuurlijk kan ik tocxh niet achterblijven na Opa s commentaar. Ik ben zo nieuwsgierig hoe het afloopt met de verkoop van je auto, heeft hij of zij wel een koosnaampje, zoals bij ons de Trijntje en de JanTon ? Neem er n og maar een foto van, zoals je hem het liefste ziet, dus in de zon ! Opa heeft het gras al voor mijn voeten weggemaaid, al zou ik nog zoveel te vertellen hebben. Maar fotoos bekijken als je dicht bij me op de bank zit lijkt mij supergezellig, als je dat echt nederlandse woord nog kent tenminste. groetjes en een fijne terugreis. Oma. en Ton, die nog hier is,na werk in het valkenest.
Margriet van der Valk:
April 2, 2011
Zo, lieve kanjer van me, het zit er bijna op. Je laatste "gewone" dag in Amerika is net begonnen (hier zijn we al tot halverwege de middag gevorderd). Hoe was het uitzicht vanaf de Sears Tower over avondlijk Chicago? Fijn dat je nu in zo'n prettig hostel zit, en dat je je auto hebt kunnen verkopen. Morgen sluit je dit deel van je leven af, en ga/kom je terug naar Nederland. Moe maar voldaan! Eerst lekker bijkomen in je eigen bed, en dan: op naar Groningen! Ik wens je een comfortabele, veilige terugreis, en ik zie ernaar uit om je maandagochtend op Schiphol in mijn armen te kunnen sluiten, met je cowboyhoed en je warme winterlaarzen..! Hier is de lente nu echt begonnen! Veel liefs, je mamma x x x
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login