Winterpret

December 7, 2010 - Denver, Colorado, United States

Het is alweer zo lang sinds de vorige blog, dat het tijd wordt voor een nieuwe. Allereerst Thanksgiving, het feest waarop 98 % van de Amerikanen kalkoen eet. Dat moeten zeker zo'n 60 miljoen kalkoenen zijn die hun leven hebben gegeven voor dat grandioze feestmaal. Je ziet ze dan ook al maanden strak in plastic, als een soort raar gevormde ballen, in de supermarkten liggen. In de vorige blog zei ik al dat ik bij Richard en Susan logeerde. En die waren zo aardig om me uit te nodigen voor hun twee thanksgiving dinners. Één op de dag zelf, en de andere de dag erna (misschien moeten ze hier ook maar eens onze 1e en 2e kerstdag-constructie toepassen..). De eerste dag was bij de moeder van hun beste vriend Matt. Een keurige vrouw, in een heel net huis, die haar muren een paar keer per jaar schijnt te verven. Kennelijk zit er niet zoveel diversiteit in het traditionele thanksgiving dinner: kalkoen, cranberriesaus, mashed potatoes, jams (oranje, zoete .. wortelen?), gravy en een soort groente. Dit keer asperges, de tweede keer, bij de zus van Richard, erwten. Wat me voornamelijk opviel is dat Amerikanen, ten opzichte van Nederlanders, een opmerkelijk stuk minder formeel zijn. Misschien is het alleen mijn familie, maar voor zover ik weet is het in Nederland normaal om, zeker tijdens de feestdagen, te wachten tot iedereen gezellig zit en heeft opgeschept, voordat je begint te eten. En ook om met mes en vork te eten, in plaats van een beetje in je eten te prikken met je vork in je rechterhand. Nederlanders zijn waarschijnlijk gewoon vrij volhardend in hun etiquetten. In ieder geval was het erg leuk om twee thanksgiving dinners mee te maken. Ik heb er immers al 18 gemist, dus ik heb nog wat in te halen :)

Zoals ik ook al had verteld is jagen, zoals bij zoveel mensen in Utah en Colorado, een hobby van Richard en Susan. Er hangen dan ook drie grote antilope-koppen aan de muur. Toen we foto's aan het kijken waren van Susan die weer een hert had geraakt zei ze vrolijk: 'daar heb je ook van gegeten!' Want ook het ontleden doen ze helemaal zelfs, om vervolgens het vlees in te vriezen en er het jaar rond van te eten. Mijn avontuurlijke instelling maakte dat ik hier allemaal heel enthousiast op reageerde, wat er weer voor zorgde dat zij me mee hebben genomen om te schieten en ATV rijden. We zouden misschien nog op eendenjacht gaan op thanksgiving-ochtend, maar aangezien het to2010_11_26_IMG_999_3en -20 C was, zouden de honden waarschijnlijk bevriezen.. Het schieten was erg gaaf om te doen, en ook iets waar ik waarschijnlijk nooit meer de kans voor krijg, omdat je je eigen wapens mee moet nemen. De geweren gingen me vrij goed af (zeker zittend) maar de pistolen waren ontzettend lastig. Je hand heeft zo'n enorme terugslag naar boven dat ik het gevoel had dat ik voortdurend startschoten voor een wedstrijd zat te geven. Of ik het zelf ooit als hobby zou willen hebben betwijfel ik sterk, maar dat is waarschijnlijk anders wanneer je hier woont. Maar ik kan in ieder geval wel zeggen dat ik een geweer en pistool heb afgevuurd.

2010_11_27_IMG_999_39Het ATV rijden was onwijs gaaf. ATV staat voor 'all terrain vehicle', en dat is ook waar je rijdt, op elk soort terrein. Omdat het mijn eerste keer was deden we een vrij gematigde route, hoewel ik een paar heuvels heb gedaan die zeker niet meer voor beginners waren. Rijdend door een prachtig, totaal verlaten, groots winterlandschap schommelde mijn gevoel tussen 'O MIJN HEMEL, dit is mijn laatste moment hier op aarde!!' en 'WIEHIEEE, dit is gaaaaaaaaaf!'. Er waren eigenlijk maar twee heel enge momenten. De eerste toen ik halverwege vast kwam te zitten op een hele stijle heuvel (was nog maar vijf minuten bezig, had géén idee wat ik moest doen) en de2010_11_27_IMG_999_46 andere toen ik zijwaards langs een stijle heuvel moest met een hele dikke laag sneeuw, waardoor de kar begon te glijden, en ik uiteindelijk maar een soort kikkersprong van dat ding af deed. Maar beiden heb ik op de terug weg met volledig succes opnieuw afgelegd. En dat is dan wel heel erg kicken. Toen we terug bij de auto waren had ik er zelfs zoveel lol in dat ik enthousiast rondjes bleef rijden.

Na al die pret ben ik via Wyoming in twee dagen naar Denver, Colorado gereden. Ik had al vaak gehoord er, hoewel het wel de snelste weg is, daar geen zak te beleven valt. En dat klopt ook echt heel erg. Rare hoogvlaktes waar mijlen, en dan ook mijlen, helemaal niks te zien is. Op een verrassende hoeveelheid auto's en vrachtwagens na. Het zit daar echt in de sfeer van: als je moet slapen/eten/drinken/naar de wc, kan je het beter nu doen, want het komende uur ga je niks meer tegen komen waar je daar de kans toe krijgt. En dat met een snelheid van 120 km/u.

Hoewel Denver me als stad wel bevalt, is er eigenlijk vrij weinig te doen. In Europa ben ik nooit zo gewend dat er steden zijn, die er alleen gewoon zijn.. Meestal hebben ze toch wel iets van een geschiedenis, grote touristen attractie of op zn minst een of ander kenmerk. Als je daar hier naar vraagt (in een touristenbureau zelfs) kijken ze je soms blinkend aan. Museums zijn er wel, maar om nou 6 dollar te gaan betalen voor een kamer met Quilt (stoffen dekbed). En dan niet eens historisch Quilt, of op z'n minst een uitleg erbij van hoe dat gemaakt wordt. Nee, 6 dollar voor een ruimte waar je een stuk of 8 Quilts kan bekijken.. Ik vraag me dan af hoe ze kunnen blijven bestaan, klinkt mij niet erg winstgevend in de oren.


Pictures

2010_11_25_IMG_999_5
2010_11_25_IMG_999_6
2010_11_25_IMG_999_6
2010_11_25_IMG_999_12
 
 

4 Comments

December 7, 2010
Hoi Nienke!

Wat een prachtige verhalen. Met een mini-jeep door de sneeuw. Het landschap lijkt me heel rustgevend en relativerend. Ik zou helemaal het gevoel verliezen dat het leven een of meer doelen heeft. Wil je overigens wel altijd kijken waar je schiet?!

Groeten en toi toi van Ton
December 9, 2010
Lieve Nienke, wat een geweldig avontuur met die mini-jeep,ik zat er bij te griezelen (of kwamen de bibbers door de kou, het heeft hier alweer gesneeuwd en dan brengt de oostenwind tocht langs mijn rug en dat bezorgt mij de lust om te krabben, zodat ik daarvoor naar de dokter moest (als een soort vlucht weliswaar) Bas ging mee, want wij kregen kijkers, die voor de tweede keer en nu met een aannemer, onze woning wilden bekijken. Dit feit brengt ons er toe omop huizenjacht te gaan en wij weten nu, dat het geen huurhuis zal worden, maar toch weer een koophuis! Het is eigenlijk een vergelijkbaar avontuur
in eigen land of eigen streek, Meppel en naaste omgeving, leuk om te zien hoe andere mensen hun huis
schrap leven inrichten. Verder kom ik van alles tegen in onze boerderij,waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde, zeer interessant om mijzelf wat beter te leren kennen en voor de zoveelste keer te ge-nieten van alle kinderwerkstukjes van mijn lieve kleinkindertjes ! Eerste kerstdag komen je ouders en je zussen met Ron bij ons eten, geen kalkoen hoor en er wordt ook geen wild afgeschoten, ik vind het wel zo spannend om de reeën in onze tuin te ontdekken enook alle vogeltjes van het hele jaar aan de pindaslingers te zien hangen, zelfs een specht (zwartbonte) probeerde in de vlucht iets van zijn gading te bemachtigen. Heb je in Denver nog dingen uit Sara"s verhalen herkend ? Wat prettig voor je, dat je zoveel aardige mensen ontmoet hebt Nienke !Ik heb vorige week ook een beertje geschoten,die we Nienke noemen, voor de Kersttafel, zodat wee dan compleet zijn wat de fam Eerkens betreft. Mijn verjaardag vieren we in April nog een keer hoor, dathoef je dus niet te missen. Zoals het er nu uitziet wonen we dan nog rustig hier in Oosteinde,erstaan heel veel huizen te koop. Hoe is dat in Amerika? De zon schijnt inmiddels. Krijg je nog genoeg post van je vriendinnen? Ik weet, dat Saraal naar Holland is geweest om ev en bij te praten na 9 maanden van huis of waren het weken ?Dat is voor jou moeilijker,maar ik vind dat je het fantastisch doet hoor.We gaan straks lunchen dus maakik dit briefje af met hartelijke groeten aan mijn lieve lieve kleindochter. Groeten ook van Opa Bas.
Astrid Geense:
December 11, 2010
Hoi Nienke,
Al een paar keer je blog gelezen, maar nog nooit ertoe gekomen om een reactie te plaatsen.
Wat maak je een fantastische dingen mee! Al die mensen die je ontmoet en die een stukje van hun Amerikaanse leven met je delen, auto kopen en dwars door Amerika rijden, ondertussen nog even langs bij dokter Phil ;) geweldig!
Ik blijf je blog volgen en ik hoop dat je nog een heleboel leuke, interessante en opwindende dingen meemaakt.
Groetjes, ook van Eva. Astrid Geense
Edward:
December 27, 2010
Dag Nienke!

Kijk, dat zijn nog eens mooie verhalen. Amerikaanser wordt het niet. Ik ben heel erg jaloers, dat mag duidelijk zijn. Wij maken niks mee, behalve dat hier ook sneeuw ligt. Maar ja, een beetje jagen is er niet bij.

Verder (kom ik een beetje laat mee) heel erg bedankt voor de stickers, namens mijn gehele kinderschaar natuurlijk!

Tot snel weer (qua mooie verhalen dan)!
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login