in the middle of nowhere..

eindelijk aangekomen! Voor iedereen die zich zorgen maakt wat ik in hemelsnaam in deze uithoek ga doen, hier even een verslagje van mijn reis naar de 'middle of nowhere'- Bialowieza

Om 8 uur s'avonds stond ik 1 april zenuwachtig op het station van utrecht. Toen de trein na een half uur vertraging aankwam dacht ik dat ik wel alle tijd zou hebben om de juiste wagon op te zoeken en even rustig afscheid te nemen. Maar niks bleek minder waar! Ik moest er snel inspringen en kon nog net mijn bagage erin sleuren en iedereen een paar kussen geven. Pap en ik zaten al afscheid nemend klem tussen de dichtgaande deuren. pff dat was nog eens een bliksem afscheid! Ik zag de mensjes waar ik van hou langzaam voor het raam verdwijnen en kon het niet laten om een traanje weg te pinken. Het avontuur was alvast avontuurlijk begonnen! Ik bleek ook nog in de juiste coupe te zitten. Dit is wel belangrijk aangezien delen van de trein midden in de nacht zouden gaan splitsen. Praag of Kopenhagen zijn vast ook leuk, maar ik moet naar Warschau!

Toen de conducteur eenmaal geweest was en mij verzekerde dat ik -in de verder totaal lege wagon- op de juiste plek zat kon ik pas even relaxen. Die reis zou ik er wel achter komen waarom niemand voor dezelfde goedkoopste manier van reizen had gekozen! slechts 35 euro kostte mij het ticket naar warschau. Een plek in de slaapcouchette is 15 euro duurder, dus ik dacht naja in zo'n slaapstoel zal het toch ook wel prima gaan? nou dat heb ik geweten!

6 uur verder zat ik inmiddels niet meer allen en ging het licht eindelijk uit. Maar dit was voor korte duur, een uur later ging het licht alweer aan en dat is de hele nacht niet meer uitgegaan. Van slapen kwam echt niks terecht dus. Tel hier wodka drinkende Polen en een vervelende moslim die mij de hele nacht drankjes heeft aangeboden en aan heeft lopen staren bij op, en de slapeloze nacht is compleet. Om 6 uur smorgens werd de trein staande gehouden. We waren bij de poolse grens en naast mijn raam was iemand bezig een ijzeren staaf onder het treinstel te porren om een wissel? ofzoiets om te leggen. Ouderwets! De cultuurschock werd erger naar mate de trein verder naar het oosten van Polen reed. Vervallen en verlaten krotten van huizen en treinstations in the middele of nowhere waal geen levende ziel te bekennen was. Omdat de trein hele stukken alleen nog maar stapvoets reed kon ik me niet voorstellen dat we optijd aan zouden komen. Met een uur vertraging kwamen we om half 12 op warsawa centralna aan.

De eerstvolgende trein naar Bialystok zien te vinden was ook nog een avontuur. De Polen hebben ook borden voor aankomende treintijden, erg verwarrend. Gelukkig had ik al zlotys en wist ik hoe laat de trein volgens het internet zou vertrekken. Want van die nors kijkende gezichten van de meeste Polen wordt je ook niet al te spraakzaam. Uiteindelijk had ik een  jonge Pool aan het engels praten gekregen, maar hij begreep zelf ook niet waarom de treintijden op het grote bord in de ontvangst hal afweken van het bord..

Gewoon maar stug op het station blijven wachten waar hij vandaan zou moeten gaan. Dat was ook zo. De treinrit van Warschau naar Bialystok gaat echt door hele partijen niemandsland met af en toe een gehucht. Na al zo'n 18 uur naar voorbij komende landschappen gekeken te hebben vraag je jezelf echt af of je niet naar het einde van de wereld reist. Wat een uithoek! Richting de wit-russische grens zie je steeds meer orthodoxe kerkjes die meer op pagoden uit de efteling lijken. wel mooi hoor. Om 4 uur kwam ik aan in Bialystok, doodmoe inmiddels. Met mijn enorme backpack achterop en mijn wat kleinere voorop, heb ik daar nog even rondgezeuld opzoek naar joris. Toen ik heb vond was ik zo blij om eindelijk een bekend gezicht te zien en weer met iemand te kunnen spreken! In zijn auto gingen we verder naar Hajnowka, een klein dorpje zo'n 20 km van bialowieza, om nog even wat levensmiddelen in te slaan. Toen op naar Bialowieza zelf. De dorpjes langs de weg zijn ongelooflijk eenvoudig. Veel mensen zijn hier zelfvoorzienend, houten huisjes, groententuintjes erbij en hier en daar een paard voor de ploeg. Veel 'huisje' zijn ook verlaten. De jonge mensen trekken hier allemaal weg en gaan naar de stad voor een normale baan.

Het dorp Bialowieza ligt midden in het oerbos. Je moet eerst een stuk bos door om er te komen. Eenmaal in het dorp aangekomen kom je 2 grote luxe Hotels in aanbouw tegen, wat een contrast!

Joris laat mij het dorpje zien. Het onderzoekscentrum, de pizzeria, de ATM (!) en de paar kleine kioskjes. Voor grote boodschappen moet je naar Hajnowka. Mijn 'gastgezin' blijkt een guesthouse te zijn. De gastvrouw woont ook in hetzelfde huis en weet mijn naam! Ik krijg een sleutel van de voordeur en een kamer toegewezen. Er verblijven op dit moment 2 andere Nederlandse studenten, dus dat is wel leuk. Keuken en douche ed gebruiken we samen.

Bert, een Nederlandse jongen van het Van Hall instituut in Leeuwarden had net zijn broer met poolse vriendin op bezoek. Omdat ze net uit wilden gaan om iets te gaan eten ben ik maar meegegaan. De paar restaurantjes die er zijn bleken dicht. Alleen het 4 sterren zubrovka(wisentenwodka)bleef over. Dus zat ik even laten met 3 mensen die ik net een half uur geleden heb ontmoet aan een luxe dineertafel. De autentieke aarappelpannekoekjes met een of andere paddestoelensaus en wisentbier was er iig lekker en nog niet echt duur (36 zlotys= ong 12 euro)

hierna was ik toch wel aan het einde van mijn latijn gekomen en haakte ik af voor een drankje in de bar. Eenmaal in mijn kamertje terug kon ik niet slapen! In een nachtritme gekomen? kwam het door de verwarming die op 10 leek te staan, de vliegen in mijn kamer of lag het aan mijn bed dat bestaat uit 2 langwerpige kussens met een dikke spleet erin? Wie zal het zeggen, tegen de ochtend sliep ik in elk geval. En nu mijn eerste dag hier op het onderzoekscentrum, maar daarover later meer..