naar Hajnowka

Mijn eerste weekend hier ben ik naar Hajnowka geweest. Dit is het eerste grote dorp in de buurt, het ligt zo’n 20 km verderop. Dit was nodig omdat ik de kleine winkeltjes hier wel bijna allemaal gezien had en nog niet veel verder kwam dan brood, drinken en wat pasta. Groente is hier gek genoeg slecht verkrijgbaar. Blijkbaar verbouwen de boeren in de omgeving niet genoeg om te verkopen, of het bereikt de winkeltjes gewoon niet. Die ene kool of champignon die er ligt ziet eruit alsof het dat al weken doet. Niet erg aantrekkelijk dus.

Om de beschaving op te zoeken trekt het halve instituut op zaterdag dus vroeg of laat naar de ‘kaufland’ in Hajnowka om inkopen te doen. Het is wel zo dat iedereen een beetje op zichzelf is het weekend, wat ook wel lekker is natuurlijk. Mijn ene huisgenoot had ik al sinds donderdag niet meer gezien en de andere was van plan om die 20 km op de weg waar auto’s als kamikazepiloten overheen scheuren op 1 van de uiterst gammele fietsjes af te leggen. Aangezien ik dat niet zag zitten besloot ik deze onderneming maar alleen aan te vangen. Die fietsen waar iedereen hier op rijdt, dat is trouwens ook een grappig verhaal. Het ziet eruit alsof het hele dorp een keer een lading kinderfietsjes heeft gekregen en ze op een of andere miraculeuze manier gemerkt hebben. Alle fietsen zijn even gammel niemand doet ze op slot en niemand neemt je fiets mee. Het ziet er in elk geval erg grappig uit om iedereen op de kleurige kleine fietsjes te zien rijden!

Maar ik wilde naar Hajnowka. Omdat niemand me de bustijden kon vertellen en de afgebladderde papiertjes bij de bushalte er niet erg betrouwbaar uitzagen, liep ik eerst naar het huis waar rondleidingen door het gebied vanuit gaan. Daar hebben ze meer ervaring met toeristen dacht ik. Dat was ook wel zo, de man sprak engels en vroeg mij waarom ik geen Pools sprak. Pff wat een vraag, wie kan prstzchirst uitspreken?! Hallo, dag en bedankt gaan nog wel, maar echt spreken?, nee daar is de taal te moeilijk voor om in 2 maanden te kunnen leren. Ik kocht een kaart en hij vertelde mij dat de meeste bussen die dag staakten, maar de grote niet. De eerste grote ging pas over 2 uur. Omdat ik ongerust was of ik dan nog wel terug in Bialowieza zou kunnen komen, besloot ik mijn geluk maar eens te beproeven met wat ik al meer mensen in de buurt had zien doen: liften. Ik koos een luxe auto en hij stopte meteen. Voor degenen die zich nu erge zorgen maken: dit was een eenmalige actie hoor. Er zat een keurige zakenman achter het stuur die zowel duits als engels sprak en meerdere keren in Nederland was geweest. Hij reed flink door en babbelde ondertussen over zijn jeugd en andere dingen. Voor de deur van de kaufland zette hij mij af nadat hij mij op het hart had gedrukt dat ik ook de orthodoxe kerk zou bezoeken.

Ik voelde me erg stoer nadat ik zo snel en luxe mijn bestemming had bereikt en ging gelijk maar opzoek naar die kerk. Het kon niet missen want de bolgevormde toren kun je al van verre zien. De kerk is inderdaad erg apart met al die vreemde bolletjes en torens. Het valt me op dat het kruis hier ook overal is voorzien van een extra streepje om aan te tonen dat ze orthodox zijn.

Na een rondje om de kerk heb ik mn hele rugzak bij de kaufland volgepropt met dingen waarvan ik dacht ze in Bialowieza niet te verkrijgen waren. Bij de uitgang kwam ik 2 Nederlandse studenten tegen die met het oer oude fiatje van het onderzoekscentrum gekomen waren. Ze vertelde me dat ik moest opschieten om de bus te halen.

De bus miste ik, de volgende ging pas ruim een uur later. 2 haltes verder besloot ik niet verder te lopen, maar toch maar een uur te wachten. Tegenover een begraafplaats weliswaar.. Ik zat nog geen kwartier of luide Poolse muziek schalde over de weg mijn kant op. Ik zag veel mensen in zwarte kleding en hier en daar een gewaad, dat kon toch niet waar zijn? Recht voor mijn neus vond pal aan de verkeersweg een begrafenis plaats! Gedwongen naar dit tafereel te kijken voelde ik me toch wel een beetje gek met al mijn kaufland tassen vol met luxe boodschappen. Met mijn telefoon op de stille stand bleef ik dus maar zitten kijken en kreeg gezelschap van een oud vrouwtje. Blij als ik eerst was dat ik blijkbaar niet de enige was die verwachtte dat er een bus zou gaan, draaide ik me om toen ze me aansprak. Dit was wel een erg oude vrouw, de groeven stonden diep in haar totaal gerimpelde gezicht. Ze vroeg me de tijd en nog een paar andere dingen die ik niet kon verstaan. Ondertussen bleef ze nieuwsgierig kijken naar het tafereel aan de overkant. Ik verdacht haar ervan dat ze maar wat dingen zei om een reden te hebben om te kijken. Mijn vermoeden werd bevestigd toen ze na een kwartier te hebben gewacht ineens verdween. Er kwam een bus aan en die reed me voorbij, net als de 2 Nederlandse jongens die het complete achterbankje van de arme kleine fiat hadden volgeladen. Ik begon me al zorgen te maken of er überhaupt wel een bus zou komen, wat niets geks is hier. Even later kwamen er 6 mannen met scheppen van de begraafplaats, de ‘dienst’ was over, ze hadden het gat voor de overledene met de hand gegraven!

Een dikke rookpluim uit het gebouw op de begraafplaats voorzag de straat van stank en ik dacht er maar niet aan dat ze misschien ook zouden kunnen cremeren. Elk huis heeft hier zo’n gezellig rook pluim maar dit was wel een ongelukkig moment om het te ruiken..

De bus kwam een kwartier te laat en bleek 2 mede studentes te bevatten. Via een omweg zagen we allerlei gehuchten waarvan de grootste 5 huizen had. Sávonds zijn we met zn allen pizza gaan eten, wat bijna een enorme luxe is in Bialowieza. Na de pizza kwam de onvermijdelijke wodka, voor mij met sinaasappelsap , want aan dat Poolse drinken ben ik nog niet gewend!