zebra zubra en een poepsjiek restaurant met modder

Vorige week zondag, toen de cinema niet doorging heb ik een gekke dag gehad. Ik, Enrika en Milena, een Italiaans en een Duits meisje, besloten naar de ‘zoo’ (een soort dierenpark waar alle dieren uit het oerbos in gevangenschap leven), net buiten het dorp te gaan. De avond ervoor hadden we een feestje gehad, en naast worstjes en brooddeeg op een stok in het vuur, was er ook bier en wijn genuttigd 

Vandaar dat we die zondag niet al te vroeg waren. Om bij de Zoo te komen moet je een stuk over de kamikaze weg die door het bos naar Hajnowka gaat. Het was met onze gammele fietsjes iets langer fietsen dan we dachten (de fiets van Milena gooit om de tien minuten de ketting eraf). Toen we bij de zoo aankwamen was het al half 4 en bleek dat het nog maar een half uur open was. Dat was niet meer de moeite, dus we besloten een andere keer terug te komen. We vonden een andere weg terug door het bos en hoewel het geen fietspad was namen we hem toch. Nu moet je weten dat het de week ervoor ernstig geregend had en alle onverharde wegen dus een en al modder waren. We kwamen al gauw aardig vast te zitten, maar als je stug doortrapt hoef je niet perse een voet aan de grond te zetten als je niet valt. Zo glibberden we een tijdje over de bosweg. Na een kleine tien minuten stonden wel weer stil om het bloementapijt in het bos en de in knop staande struiken te fotograferen, wat onvermijdelijk is met drie biologen..

Toen we daar zo ingespannen met onze neus bovenop de bloemen stonden, zagen we ineens een stel roodbruine vlekjes boven ons. Het bleek een eekhoorn familie, die ondanks dat ze onze aanwezigheid allang hadden opgemerkt, vrolijk doorgingen met hun bezigheden. Het is me al eerder opgevallen dat de vogels hier veel minder schuw zijn dan in andere landen die ik heb bezocht. Als je door het park loopt landen ze rustig op de struik vlak naast je en gaan niet eens weg als je stopt om ze beter te bekijken. Zo was het ook met de eekhoorns, we hebben ze een hele tijd van dichtbij kunnen observeren, echt super leuk! We kwamen een zijpad tegen, een soort vlonderpad van houten paaltjes dat door een drassig stuk van het bos gaat. De palen moeten de ‘ribben van de bison’ oftewel zebra zubra voorstellen. Omdat we van te voren niet van plan waren om het bos in te gaan waren we niet echt gekleed op een modderpartij. Het pad zag er droog uit dus we namen het. Tijdens mijn eerste tripje in het bos kwamen we al gelijk hele dikke bemoste bomen tegen die zo de ent-vrouwen uit ‘Lord of the Rings’ hadden kunnen zijn. Die vroegen erom geknuffeld te worden!, dus na wat ‘serious tree hugging’ vervolgden we onze weg op de zebra zubra. Deze werd hoe langer hoe modderiger en na een tijdje deden we ook niet eens meer ons best om schoon te blijven. Toen hadden we echter nog niet bedacht dat we een paar uur later naar een restaurant zouden gaan.

Caska heet het restaurant dat in het oude treinstation van Bialowieza is gebouwd. De Tzaar die destijds in een paleis in het dorp woonde, had het station voor zichzelf laten bouwen. Het paleis is tijdens de oorlog vernietigd en om het museum dat op de restanten is gebouwd ligt nu alleen nog een mooi paleispark. Het station is niet meer in gebruik, behalve dan als restaurant. We hadden wel gehoord dat het een wat luxer restaurant is, maar dat het zo sjiek zou zijn hadden we niet verwacht. Met onze enorme modderschoenen probeerden we voorzichtig over de glanzend witte vloer te lopen. Tevergeefs natuurlijk, want we lieten onherroepelijk een spoor na.. De ober deed zijn best om het te negeren en bediende ons volgens de etiquette. Wij probeerden een gerecht uit te zoeken zonder dieren die we liever levend in het oerbos zien dan gestoofd met appels op ons bord. De hele situatie was eigenlijk wel ironisch: de avond ervoor zaten we nog met onze handen worstjes op stokken uit het vuur te eten met een blik zubr bier ernaast, vandaag met modderlaarzen in een poepsjiek restaurant. De ironische situatie en onze poging om in de atmosfeer te passen bezorgde ons de slappe lach. Toen de ober even laten zei dat we wel even mochten rondkijken, hadden we het helemaal niet meer. We lieten overal modder achter en bedankte de ober toen hij ons even later in onze niet-zo-sjieke jassen hielp. Ik wenste hem succes met schoonmaken –in het Nederlands natuurlijk, en hij glimlachte terug..