othodox pasen!

Aan het begin van de maand, rond onze koninginnedag was het hier pasen! Othodox pasen dan. Een belangrijke feestdag voor de mensen in Bialowieza, want het hele dorp stond op zn kop. Ten eerste al doordat elk bed in het dorp verhuurd was aan (poolse)toeristen en er dus minstens drie keer zoveel mensen in het dorp rondliepen dan normaal. Iedereen is vrij rond deze dagen en zelfs het instituut, waar toch veel buitenlanders werken, was gesloten. Vrije dagen dus! of nouja niet helemaal, want een aantal studenten waren zelf een weekendje weg gegaan en de overige hadden besloten het weekend door te werken. Dus ben ik maar op mn kamer op mn labtop gaan werken en heb ik tussendoor flinke pauzes gehouden  

Othodox pasen is echt een volksfeest, de dagen ervoor was er al van alles aan de hand bij de rode, orthodoxe kerk. Mensen kwamen 2 aan 2 de kerk uit, terwijl de omstanders in de handen klapten. En er werd op een hoorn geblazen. In het "dorpscentrum" oftewel rondom het restaurant bij het meer wemelde het van de mensen en waren de houten hutjes, die normaal leeg staan, ingericht als kraampjes met lokale koopwaar. Er was muziek bij het restaurant en op het dorpspodium was er drie dagen lang traditionele muziek en dans te zien. Nu kun je denken dat is natuurlijk voor de toeristen, maar toen ik naar de dansen stond te kijken viel ik erg uit de toon. De meeste toeschouwers waren Polen, ze kenden de liederen en vele stonden ook mee te swingen op de muziek. Alle vrouwen, jong en oud kwamen voor de microfoon om een lied te zingen dat recht uit het hart kwam, want bekwame zangeressen waren het niet allemaal. Onzuiver of niet, ze zongen allemaal even hoog en met die hoge uithalen en jammerklachten deed het me denken aan slavische muziek. Niet zo gek aangezien we ons hier minder dan 4 km van de wit-russische grens bevinden. Toch was het verbazingwekkend om naar te kijken; om de altijd zo stocijns ogende polen met de hun 'pokerface'  zoveel emotie in hun zang en dans te zien leggen.

Ook de kleding doet slavisch aan, vooral die van de mannen met het borduurwerk, het vest en de laarzen. Er werd een soort trouwceremonie uitgebeeld, compleet met het stukgooien van borden, kringdans en wodka. In een van de kraampjes heb ik wat houtsnijwerk gekocht: twee potten die uit een berkenbast zijn gemaakt en waarvan de bast nog zichtbaar is. Er werd veel handwerk verkocht en plaatselijke honing en rieten manden. De boeren uit het dorp hadden hun paard voor de wagen gespannen en verdienden wat bij als "traditionele taxi". Ons huis was een en al drukte met drie poolse families met schreeuwende jonge kinderen en extra gasten van de familie zelf.

Die avond hadden we de corolla van het instituut tot onze beschikking en waren we opzoek naar een plaats waar iets te doen was. Na twee dagen op mn kamer doorgebracht te hebben voelde ik me aardige opgesloten en wilde ik het dorp uit. Een pool vertelde ons dat er in Budy, twee dorpen verder, een belarusische band optrad. Dus wij naar Budy..

De band trad op in een soort grote houten schuur of eetzaal. Toen we binnen kwamen keken veel mensen ons aan, we waren de enige buitenlanders. We namen plaats aan een lange tafel en na wat zubr's ging we aardig op tussen de Polen. We keken echter onze ogen uit want de stugge Polen gingen opnieuw helmaal uit hun dak en dansten alsof hun leven ervanaf hing! Zelf op popmuziek dansten ze in paren en zwierden rond, sprongen, head-bangden en probeerden zelfs wat acrobatische houdingen. Het zag er allemaal nogal komisch uit, maar wat een spontaniteit ineens! Niemand schroomde om te dansen en na een tijdje probeerde ik en Milena om een paar te vormen en net zo te dansen als de Polen. Je kan je wel voorstellen dat we als snel op de grond lagen van het lachen. Toen het feest ten einde was gingen we opzoek naar de 'night club' in Narewka. De weg naar Narewka gaat zo'n 16 km over een overhard kuilenpad dwars door het bos. Halverwege zijn we uitgestapt en hebben in het pikdonker nog even geluisterd of we wolven konden horen huilen, maar helaas. Narewka was totaal uitgestorven en we begonnen al zeer aan het bestaan van de nachtclub te twijfelen, toen we in een hoekje heel veel auto's zagen staan. De nachtclub is half ondergronds en zonder al die auto's hadden we het nooit gevonden. De muziek was verschrikkelijk, maarja je kan overal op dansen dus dat hebben we maar even gedaan. Grappig is dat er zelfs mensen zijn die op techno muziek nog in paren kunnen dansen. Na een uurtje vonden we het wel weer genoeg geweest en gingen we terug naar ons zubr dorp. Onderweg passeerden we een bord dat ons waarschuwde om geen mensen aan te rijden of waarschuwde het de mensen voor aanrijdingen? Een haas rende een tijd lang voor ons uit en lang na de avondklok in ons huis kwamen we thuis. (gna gna)