Warschau en Torun

Vorig weekend ben ik samen met Milena en Enrika, mijn twee maatjes van hier, een weekendje weg geweest. We hebben een super weekend gehad!

Om 5 uur s’morgens stonden we die vrijdag in de Russische kou op onze bus naar Warschau te wachten. Twee Nederlandse jongens die vier maanden op het instituut hadden gewerkt stonden bij ons, zij gingen naar huis en wij een stukje met ze mee. De nacht ervoor hadden ze nog ‘continuous tracking’ van damherten gedaan en dus waren ze tamelijk brak. In tegenstelling tot ons lukte het hun wel om na een uurtje in de schommelende bus diep in slaap te vallen. Na wat riskante inhaalmanoeuvres begrepen we waarom er veiligheidsgordels aan elke busstoel zaten. Tegen negen uur kwamen we in de buurt van Warschau en begon het super lekker weer te worden. Gewend als wij waren aan het gematigde weer in Bialowieza waren we niet echt uitgerust voor zulke plotselinge warmte. Met dikke bergschoenen en jassen liepen we even later zwetend over het overvolle busstation van Warsawa stadion. De twee Nederlandse jongens hadden we even daarvoor gedag gezegd. In het kleine dorp leven het handjevol studenten dat er woont eigenlijk best nauw samen. Nu waren er twee gezichten minder en het is een raar idee dat je ze waarschijnlijk voor de rest van je leven gedag zegt. Maar veel tijd om hierover na te denken hadden we niet want de bus had ons afgezet op een overvol marktplein. Gedesoriënteerd liepen we tussen de kraampjes door tot we een informatiebalie zagen. Zoals gewoonlijk sprak de vrouw geen engels, maar met handen en voeten kwamen we de nummers te weten die van de trams die ons naar ons Hostel konden brengen. Eerst zijn we nog de hele markt over gezeuld opzoek naar de toilet die volgens de marktkooplui steeds maar weer verderop was. Er komisch was de hele situatie wel, drie meiden met backpacks die zich door de mini paadjes langs de struinende mensen van de overdekte markt proberen te wurmen. Op de meest onlogische plek was die wc inderdaad.

Onderweg naar de tramhalte kwamen we langs een kousenkraam die zo’n berg gekouste benen had liggen dat het leek alsof er een serie moordenaar aan het werk was geweest. Na een paar tramhaltes en een wandelingetje bleek ons Hotel makkelijk te vinden en van binnen een stuk gezelliger dan het van buiten deed vermoeden. Na onze bagage gedropt te hebben, zijn we naar het stare miasto, het oude’centrum van Warschau gelopen. Via de Koningsweg, een van de mooiste straten van Warschau, kwamen we langs mooie gebouwen zoals die van de universiteit van Warschau en het Koningsslot. Op het oude marktplein ontmoetten we mijn Poolse vriendin Kasia, die ik nu ik eens in haar vaderland ben natuurlijk niet kon missen! We aten ijs op het terras en kletsten. Een oude legende zegt dat de vissersjongen Wars de meermin Sawa opviste en zij samen de stad Warsawa vestigden. Hoe het ook zei, de meermin is het stadswapen van Warschau en op het oude marktplein pronkt het standbeeld van de Meermin.

Heel Warschau is eigenlijk pas zo’n 50 jaar oud. In de tweede wereld oorlog is de stad compleet verwoest, maar naderhand hebben de Polen het oude centrum weer steen voor steen opgebouwd zoals het was voor de verwoesting. Kasia heeft net als bijna alle Polen geen hoge dunk op van Warschau. Toch is het een mooie stad en verwondert het nieuwe oude centrum je met zijn oude sfeer en uitstraling. We bezochten het Koningsslot en de herstelde vesting Barbakane. Op de weg terug kwamen we langs het geboortehuis van Marie Curie, die hier Maria Sklodowska, naar haar meisjesnaam, wordt genoemd. Ik had er geen idee van dat Marie Curie  een Poolse was. Hetzelfde geldt voor Chopin van wie wordt gezegd dat zijn hart in een kerk dichtbij de Koningweg ligt. Wat hoewel zijn geest naar Frankrijk ging behoorde zijn hart altijd aan Polen toe.

We gaan opzoek naar een Pools restaurant maar nadat we rond Poolse etenstijd de pirogeriëen voorbij zijn gelopen (waarna mijn toch heel wereldse vriendin wel al te vaak zei dat ze daar heeele lekkere piroggen verkopen), kunnen we geen enkel Pools restaurant meer vinden tegen de tijd dat wij honger krijgen. Pizza dus maar. Na het eten lopen we tegen een studenten feest aan die volgens Kasia volgens een lange traditie het einde van het studiejaar inluiden. Er spelen reggae bands op een groot podium, er is goedkoop bier en een massa vrolijke studenten. Kortom super goede sfeer en met bier met ranja (vraag me maar niet verder) dansen we tot het einde op de reggae tonen. Na afloop wordt iedereen binnen een kwartier van het festival terrein afgeveegd en sluit het hek van het universiteitsterrein. Spontaan ontmoetten allerlei nieuwe mensen elkaar en gaan we in deze nieuwe samenstelling opzoek naar een afterparty. Na een omzwerving langs een dozijn Warschau-se clubs eindigen we in een bar waar we alsnog pirogi eten.

Na al die biertjes stellen we de volgende morgen onze reis naar Torun een paar uurtjes uit. Om 1 uur zijn we inmiddels weer fris en fruitig en nemen we afscheid van Kasia die terug gaat naar haar ouders in Wroclav. Drie uur later komen we aan op onze volgende bestemming, Torun. De zon schijnt er nog feller dan in Warschau en als we met de trein over de brug rijden en het silhouet van de Middeleeuwse stad aan de Wisla rivier zien liggen, hebben we definitief een vakantie gevoel. Torun is echt prachtig, het staat vol met middeleeuwse gebouwen en zelfs de hele stadsmuur is nog intact. De sfeer is heel relaxed en ik wordt opslag verliefd op deze mooie stad. Het lijkt bijna alsof we niet in Polen maar in een mediterraanse plaats zijn aangekomen. We zoeken een Hotel aan de rand van het centrum en eigenlijk is deze hele stad oud en is er geen onderscheid tussen een oud en nieuw gedeelte. Die avond vergapen we ons aan de mooi verlichte gebouwen en gezellige terrasjes. We eten buiten in een Pools restaurant en hoewel mijn gevulde haan er wel erg griezelig uitziet, is het eten lekker en de sfeer geweldig. We blijven nog lang op de trappen bij de rivier zitten en zien de zon ondergaan met muziek op de achtergrond en een mooi uitzicht in beeld. De avond is warm en alles is gewoon perfect!

De volgende dag is het zeker 25 graden en hebben we opnieuw een geweldige dag. Bij daglicht kunnen we pas goed zien hoe mooi het er werkelijk is. We bezoeken de ruines van de kruisridderburcht, beklimmen de toren van het raadhuis en bezoeken het geboorte huis van Nicolaus Copernicus. Deze astroom, beroemd om zijn heliocentrische wereldbeeld “deed de zon stilstaan en de aarde draaien”. Ik denk dat hij ook een stukje van de zon in Torun heeft achtergelaten. Terwijl we in de charmante stad rondlopen begrijpen iig we waarom het op de UNESCO erfgoed lijst staat. Tegen het eind van de dag maken we met een boot een ritje op de Wisla rivier en zien de stad van de andere kant. Sávonds komen we terug naar de rivier gewapend met picknickspul (kaas, brood, worst, druiven, nootjes, wijn en zakmessen) en brengen de avond daar door. We zijn niet de enigen en ontmoetten twee Poolse soldaten die in zeer gebrekkig Engels proberen te vertellen dat Nederland maar een wonderlijk land is met al die dijken en waarom ze wel trots zijn op mijn voorouders en niet op hun vaderland (snap jij het?) We hebben iig een hoop lol om hun gebrekkige engels en hun woordfouten. Maandag proberen we nog zo lang mogelijk van de zon en de stad te genieten en kopen wat Engelse boeken en kleding, die zeker niet in Bialowieza verkrijgbaar zijn. Dan beginnen we aan de 8 urige terugreis naar “Polen”. Om half 11 sávonds komen we met de taxi thuis (onderweg rijden we op de Hajnovka weg nog bijna een edelhert voor zijn sokken). Het is koud, de straten zijn nat van de regen en het is bijna alsof dit geweldige weekend nooit is gebeurd. Bíjna, want de zon zit in ons hart..