Nog maar een weekje..

Nog maar een weekje en dan is het avontuur alweer over! Dit gegeven maakt mij erg onrustig dus proberen Milena (die as. woensdag al vertrekt) en ik als gekken de laatste week nog zoveel mogelijk te zien en mee te maken in Bialowieza. Afgelopen week zijn we naar de Zoo geweest; een soort dierentuin waar alle dieren uit het oerbos verblijven. De meeste dieren zagen er goed uit, een wildzwijn had zelfs een nest van 9 jongen die languit in de zon elkaar lagen te verdringen voor een plekje bovenop! Een aantal dieren zoals een eland zat in een veel te klein verblijf. Een lynx zag er verschrikkelijk uit in een mini hokje, en herinnerde mij er weer aan waarom ik dierentuinen meestal maar niks vind.

Ook hebben de houten winkeltjes bij de zoo bezocht en hebben we als brave toeristen wat soooeveniers meegenomen natuurlijk Inmiddels zijn we ook al twee keer naar de cinema geweest, gister hebben we zelfs voor de afwezige 5de persoon betaald om de film te kunnen zien.

Maar wat nog veel gaver is natuurlijk: we zijn veel naar bos geweest om dieren te zien, en dat heeft gewerkt!:

In het afgesloten restrict area, waar alleen medewerkers en boswachter mogen komen, hebben we afgelopen zondag zo'n 20 kilometer gefietst. Op de weg terug werd het al donker en reed ik voorop. Iedereen was moe en dus stil. Plotseling was er een enorm edelhert uit de struiken en passeerde de weg nog geen 10 meter voor mijn fiets, gaaf! Ik ben ook een avond met Enrika meegeweest tijdens het opsporen van een damhert. Die dagen werd het dier voortdurend( dag en nacht) mbv radio track apparatuur gelocaliseerd. Ze was al aan het werk vanaf 2 uur en dus moest in haar in het bos opsporen toen ik om half 5 wegreed. Ik had een kaartje van haar gekregen met de wegen waarlangs ze waarschijnlijk zou zijn. Ik wist dat het vlak langs de grens met Belarus ligt, dus toen ik de weg opging die naar de grens voert was ik extra voorzichtig. Ik had bedacht de weg maar helemaal uit te rijden want vlak voor de grens buigt hij om en eindeigt op de andere weg die ze gebruiken voor het radio tracken. Vlak voor een brug over de rivier zag ik, toen ik stilstond om op de kaart te kijken, een wezel de weg over steken! Dat diertje word niet vaak gezien, dus dat was gaaf. Toe ik bij de kronkel in de weg kwam en die kant opreed werd ik toch wel een beetje nerveus. Overal waren sporen te zien van een oude grens? nl paaltjes en oud rasterwerk. Aan de linker kant was in het bos een strook te zien waar het bos was weggekapt. shit, dacht ik, dat is de grens gewoon! Nu moet je weten dat je hier allerlei rare verhalen de ronde doen over de grens met wit-rusland. Van studenten die aan de hand van een voetafdruk na het kruisen van de grens opgespoord waren tot arrestaties van mensen die daarna 2 dagen in een warme cel zonder water waren vastgehouden. De meeste ervan lijken waar te zijn, want bij aankomst ontvangt iedere student een pamflet met "warnings" over de grens. Er staat: "do not touch the fence at the border, do not take photo's at the border, do not come close to the polish-belarus border, be very careful when you are close to the border, the fence sometimes is behind the border, so if you cross the border post you can be accused of crossing illegally"... enz enz oja en ook nog "remember all the above if you want to avoid serious problems". duss toen ik daar zo fietste kreeg ik het wel een beetje benauwd. keihard ben ik langs de grens gefietst, niet wetend of ik nou al over de grens was of nog op poolse grond reed. Volgens de kaart moest ik nog veilig zijn maar ik was blij dat ik de Straż Graniczna- border guards niet tegenkwam! Buiten adem vond ik Enrika, die mij vertelde dat iedereen bij de brug stopte en terugging. Ze veronschuldigde zich wel 10 keer dat ze mij dat niet verteld had, wat niet haar fout was natuurlijk. Ik was iig blij dat ik haar gevonden had.. De rest van de avond was het heel bijzonder om in het bos te zijn.

Deze week zijn Milena en ik met "Bison-Tomak" op pad geweest. Ik zei dat ik niet weg kon zonder poolse wisenten te zien, dus beetje smokkelen maar 19 wisenten dragen GPS nekbanden en een aantal anderen kunnen mbv een radio antenne 'gevonden' worden. De vrouwtjes zijn op dit moment allemaal diep in het bos om kalveren te werpen, dus probeerde hij de mannetjes die minder schuw zijn. De eerste twee renden op het laatste moment weg zonder dat we ze konden zien. Het volgende signaal volgden we totdat we bij een weide in het bos uitkwamen, en daar stonden ze! 2 stieren. toen ze ons zagen gingen ze nog even door met eten en gingen er toen vandoor. We waren echt super blij en zelfs stampende door het moerassige landschap gingen we kletsnat terug naar de auto.  Op de weg terug zagen we een eekhoorntje en savonds toen bart en ik naar ons huis terug reden na een filmavond bij Milena en Enrika zagen we nog een egel. Het was echt een geluksweek, want Tomak had ons de radioapperatuur mij gegeven met de frequenties van 4 wisent stieren. We konden in het weekend zelf op pad gaan, als we maar mest voor hem verzamelde wanneer we dat zagen. Dus zaterdag om 8 uur zaten Milena en ik in de miezer regen op de fiets opzoek naar wisenten. Ze waren niet in de weilanden van de laatste keer. Dus gingen we verder opzoek. Het spoor leidde het bos in en was inmiddels sterkte 8. We lieten onze fietsen achter en liepen zo stil mogelijk door het bos. Onderweg seinde Milena dat het signaal 9+ geworden was en ze dus echt heel dichtbij moesten zijn. In etappes gingen we dichterbij. Totdat we van achter een boom de stieren konden zien staan. Ze hadden ons gezien maar gingen door met eten. Het waren 2 enorme stieren en om ze zo in het bos te zien staan was echt geweldig. Er groeien hier allerlei planten op de bosbodem, waar de wisenten van aten. Toen zagen we een man naderbij sluipen en tot onze (en zijn) verbazing was het Rafael, het hoofd van het wisentonderzoek, die precies op hetzelfde moment dezelfde stieren aan het besluipen was. Hij prees onze besluipkunsten en liet ons alleen met de wisent mannen. Ruim een uur konden we ze bekijken! Daarna hebben we nog lang triomfantelijk en vol adrenaline op de plaats rondgelopen waar even daarvoor de stieren stonden. We zagen hun rustplaats en toen we het mestmonster namen hoorden we ze nog steeds in de buurt rondlopen. Inmiddels hadden we de smaak te pakken en zondag zijn we opnieuw opzoek gegaan. Dit keer waren de wisenten diep in het bos en nadat de regen zaterdag met bakken uit de lucht was gekomen, waren de boswegen onbegaanbaar. Na een paar uur door de modder zwoegen hebben we het maar opgegeven. We hadden ze immers al supergoed kunnen zien. Al met al een geluksweek!

Verder heb ik natuurlijk ook uren met mijn data en scriptieopzet achter de computer doorgebracht. Als ik mijn blog zo terug lees lijkt het soms alsof ik hier alleen maar leuke dingen aan het doen ben. Mijn scriptie vorderd helaas niet zo snel als ik zou willen. De resultaten zijn grotendeels af, dus het schrijven van mijn scriptie kan beginnen en moet ik in Groningen nog afmaken.

Inmiddels is het maandag en ben ik hier nog maar 4 dagen! Het is hier een beetje mijn thuis geworden met mijn eigen kamer, fiets, bureautje en alle mensen die ik hier ontmoet heb en bevriend mee geworden ben. Het voelt heel raar om daar straks afscheid van te moeten nemen.. Een heel dubbel gevoel omdat ik natuurlijk ook heel graag Jarno weer terug wil zien en weer naar ons huisje in Grunn terug wil. Het zijn gewoon 2 totaal verschillende werelden die niet goed samen gaan. Maar nu eerst nog een paar daagjes in Bialowieza!!

byebye