Lieve allemaal

Leuk om al jullie reacties en mailtjes te lezen hoe het jullie in Nederland vergaat! Ik hoorde dat sommige optimisten zelfs al durven te hopen op een elf steden tocht?! Een bizarre gedachte dat ik de kerst ga vieren in geheel andere weersomstandigheden: 30 graden met een zomers briesje aan de Carabische zee Heerlijk!

Ik bevind me nu in Taganga, een plaatsje dichtbij Santa Marta in het noorden van Colombia. Er zijn maar weinig dingen waar de mensen zich hier druk om maken: muziek maken op straat, in de restaurants (soms annoying omdat enkelen over stembanden van schuurpapier beschikken), houtje touwtje sieraden verkopen, eten & drinken en het draaien van de perfecte joint; dus een echt hippieoord! Ik heb gehoord dat veel mensen hier langer blijven hangen (soms weken a maanden) omdat het zo roed bevalt of omdat ze al hun geld hebben opgemaakt en dus eerst geld moeten verdienen met bovenstaande activiteiten voordat ze weer verder kunnen reizen. Het is een hele ontspannen omgeving voor een paar dagen of een paar weken, maar het is natuurlijk niet representatief voor het leven in Colombia. In de afgelopen drie weken heb ik daar in Bogota en Medellin wel meer van gezien.

Ik zal in sneltreinvaart terugblikken op mijn verblijf in Bogota (tm 4 dec) en Medellin (5 tm 10 dec) en mijn supergave trip naar La Ciudad Perdida waar ik 64 muggenbulten aan heb overgehouden

BOGOTA

In Bogota heb ik dus Pascal en Friederieke ontmoet in hostel Platypus (aanrader!) en ik ben blij dat ik zo vrij ben geweest om mezelf uit te nodigen voor hun dagtripje naar de armere wijken in het zuiden van Bogota want we hebben daar een super fijne dag gehad met de Colombiaanse organisatie waar de moeder van Pascal bij betrokken is. De colombiaanse vrouw Olga is verantwoordelijk voor de organisatie en ze had beloofd om ons rond elf uur op te halen...no en punto dus want ze kwam uiteindelijk om half twee haha. Gelukkig was het een keer goed weer in Bogota en hebben we de wachturen al lezend doorgebracht in het zonnetje. Aangekomen in het zuiden werden we verwelkomd met een speciale muziekact (met de 10 jarige Pablo op zijn panfluit als hoogtepunt), superleuk! Vervolgens hebben we er merengue en salsa gedanst, gek gedaan met de superlieve kinderen waar de organisatie zich daar voor inzet, en dit alles onder het genot van een typisch colombiaans indigeneous alcoholisch drankje met mais (jaiks!!) en geroosterde maiskolven direct van het geimproviseerde barbecuevuur. Ook hebben we ons gewaagd aan het spel ¨tejo¨ waarbij je al gooiend met een soort stenen kleine explosieven in een tableau moet proberen te raken; iedere keer dat onze 11 jarige specialiste er eentje raakte kreeg ik een hartverzakking...Met de kleine Laura gooide ik om de beurt en omdat ze niet zoveel geluk had met gooien (en ik nog minder..) leerde ik haar te ´duimen´, maar dat bleek nog moeilijker dan raakgooien dus gingen we over op het rioepen van ¨Feliz Feliz!¨ voor iedere worp. Aan het einde van de middag waren de volwassen colombianen aangeschoten, de kinderen nog volop van de energie en wij volledig uitgeblust en toe aan een goede nachtrust! We namen een taxi, want het is in deze buurt verminderd veilig wegens de youth gangs die hier actief zijn en het schijnt er onderling hard aan toe te gaan.
Terug in Platypus hebben we niet de geplande nachtrust gehad, want de Canadesen waren er nog. Jordan had iets verkeerds gegeten en ik had hem koolstoftabletten gegeven, waar hij erg blij mee was...totdat hij met zijn voorraad bier het hostel binnenkwam en ik hem ervan wist te overtuigen dat je geen alcohol mocht drinken bij die tabletten: haha je had zijn gezicht moeten zien! Om het schrikeffect wat te vergroten heb ik heb hem 10 minuten in deze waan gelaten na 10 minuten was ik een kieteldood rijker, had Jordan een drinkachterstand ten opzichte van Bryan maar genoot hij wel extra van zijn bier. Met Pascal nog een laatste flauwe grap uitgehaald waar we 2 uur lang geduld voor hebben moeten opbrengen, want we hadden de sigaretten van Jordan in het pakje vervangen door krantenpapier...oké ik realiseer me; dit was dus een avond waar je bij moet zijn geweest om het leuk te vinden

De volgende dag vertrokken Pascal en Friederieke al naar Medellin ben ik met de Canadesen en een Duitser naar Catedral de Sal de Zipaquira geweest, een enorme ondergrondse (200m) cathedraal in een tunnel van zoutmijnen. Deze catedraal is wegens instortingsgevaar gedeeltelijk afgesloten maar er wordt tot op heden nog zout gewonnen in de zoutmijn en de catedraal wordt met kerst ook nog goed bezocht. De gids sprak voldoende engels wat goed uitkwam wegens mijn (toen nog maar inmiddels al betere!) basico spaans. Fijn want hij had leuke feitjes te vertellen zoals dat het woord salaris ontstaan is doordat men vroeger met zout (sal) betaalde (haha ik hoop dat ik niet de enige ben die dit zich niet gerealiseerd had?). Iets minder blij was ik met de chauffeur die besloten had om smiddags een biertje te drinken, en vervolgens nog 1 maar daar heb ik een stokje voor gestoken: we betaalden volgens mij al vrij veel voor de taxi (80.000 pesos voor een trip van 4u) dus ik wilde op zijn minst met alle ledematen aanelkaar thuiskomen. Gelukkig begreep de chauffeur het ondanks zijn liefde voor het Colombiaanse bier ook wel en ging hij over op de cola.
Met alle ledematen intact konden we ons gaan wagen in het uitgaansleven van Bogota, iets wat je beter niet op een maandagavond kan doen: bijna alle leuke dansgelegenheden zijn gesloten maar uiteindelijk toch nog in een tentje beland met een bijna lege dansvloer. We waren met een grote groep van Colombiaans meiden dankzij Bryan die een Colombiaans meisje verleid had, dus de dansvloer was zo gevuld: een fiesta dat duurde tot in de vroege uurtjes!

Mijn ontbijt viel me zwaar in de vroege middag, een bord met pasta en een cola en Jordan en Bryan die discussierden of de dressing nu een basilicumdressing was of pesto (argh). Aanvankelijk zouden we samenreizen naar Medellin, maar door tijdgebrek gingen ze toch liever direct door naar Cali waar ze een bruiloft hadden van een vriend met zijn Colombiaanse vriendin. Hmz.. ik had niet zon zin om snachts alleen de bus naar Medellin te pakken en ik had eigenlijk nog geen culturele dingen in Bogota gezien dus ik besloot nog even langer te blijven en Ana Maria te bellen voor een drankje later op de dag. Ze vertelde me over de huidige situatie in Colombia, de paramilitairen die in bepaalde delen van Colombia en wijken van Bogota het leven van de colombianen reguleren en enerzijds veiligheid bieden tegen de guerillas maar anderszijds zelf ook niet democratisch genoemd kunnen worden. Nadat een vriend van haar (Vladimir) was aangeschoven spraken we vooral over hun filmervaringen en ideeen voor haar nieuwe productie in Colombia; leuk om te horen hoe andere mensen met totaal andere dingen bezig zijn dan ikzelf en er zo bevlogen over zijn! Maar na een paar uur en een dinertje bij Vladimir om de hoek vond ik het wel mooi geweest, maar Vladimir stond erop dat ik zijn laatste film kwam bekijken bij hem thuis. Ik kende hem natuurlijk helemaal niet, maar Ana Maria ging ook mee dus vooruit. Het bleek echt een heftige film te zijn over een meisje dat ontvoerd en misbruikt werd door de guerillas, goede opbouw teksten en bijpassende muziek..maar niet echt lekker dat ik daarna alleen in de taxi terug naar het centrum moest: aangrijpend en interessant om te weten watvoor effect acties van de guerillas kunnen hebben op mensenlevens in colombia maar overdag kijken was fijner geweest. Terug in het hostel heb ik de geluidsopnamen teruggeluisterd die ik gemaakt had tijdens de high tea en het feestje in het weekend voor mijn vertrek; zo leuk om jullie stemmen weer even te horen!

In het hostel waren de meesten van mijn maatjes vertrokken en ik merkte dat ik te moe (brak?) was om gesprekken te voeren met nieuwe mensen dus ik bedacht me dat het eerdere Indiase hostel een goede plaats was om bij te komen. Even wat praktische dingen regelen in de stad (zoals een mobiele telefoon bij Comcel - kan ik niet internationaal mee smsen maar wel internationaal op gebeld worden), langs WarChild geweest waar ik helaas niet de juiste persoon trof en savonds heb ik Love in a time of Cholera gekeken van de beroemde Colombiaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez: goed voor mijn spaans en gezellig met de housekeepster Maria. De dag erna heb ik musea bezocht; Museo de Oro, een uniek museum met de grootste hoeveelheid incagoud in latijns amerika. Museo Botero, met een grote collectie van beeldhouwwerken en schilderijen van Botero met zijn voorliefde voor de ´gezette´ (understatement) mens en Casa Moneda, welke illustreerde hoe de Colombiaanse munt gemaakt werd in vroegere tijden. Na dit alles vond ik dat het tijd was om door te trekken naar Medellin, omdat ik goede hoop had dat ik daar een project zou vinden om een paar maanden te werken.

MEDELLIN

Omdat het erg geregend had werd me aangeraden om overdag te reizen, dus ik vertrok op vrijdag 5 december om half 7 sochtends met de bus naar Medellin waar Pascal me had uitgenodigd bij zijn moeder thuis: ideaal!! Blij dat ik overdag gegaan was, want het landschap was prachtig en ik heb er ook leuk gesproken met een psychologe. Ze was afgestudeerd en had al enkele jaren werkervaring maar ervaarde dat er weinig gespecialiseerde aandacht is voor kinderen als doelgroep en de kliniek waar ze eerst werkte met voormalig kindsoldaten had er niet langer de financiele middelen voor en zodoende dat ze nu met haar zoontje van plaats naar plaats reist voor tijdelijke baantjes (vaker níet studiegerelateerd dan wél). Ze was heel inspirerend en gemotiveerd voor haar vak en ik kon haar frustraties over het gebrek aan aandacht en financiele middelen voor de jeugd van Colombia goed begrijpen. Hopelijk zullen de verbeterde veiligheidssituatie en toenemende economische groei (op de actuele werelddip na) mogelijkheden creeeren zodat de huidige universitair opgeleide mensen dit belangrijke werk kunnen gaan doen. Ze nodigde me uit voor kerst bij haar familie in Bogota en ze schreef me haar adres met de boodschap dat ik altijd bij haar mag aankloppen voor hulp of advies, superlief. Na 11,5 uur kwam ik eindelijk aan in Medellin en kon ik meteen aanschuiven voor een kom Colombiaanse soep bij Margaret thuis. Alles vind je in deze typische Colombiaanse maaltijd: naast de Nederlandse ingredienten bevat het kookbananen, maiskolven, vis en gewone bananen. Mijn tijd in Medellin was een grote beproeving van mijn talenkennis, gezien Margaret alleen Duits en Spaans spreekt, 2 talen die ik niet vloeiend beheers. Pascal wierp zich al snel op als translater en ik vond het af en toe ook wel best als ik het even niet kon volgen, want de gesprekken gaan te snel om steeds onbekende woorden op te zoeken in mijn woordenboekje; ik heb dus maar vertrouwen dat ik het beetje bij beetje wel beter zal gaan snappen! S Avonds onze eerste stapavond met vrienden van Margaret en hier ook voor het eerst wat geavanceerder salsa gedanst met de 21 jarige Fabio, superleuk en ik heb ook een nieuwe dans geleerd: tropical! Toen we onze eerste bar verlieten viel me op dat in de straten van Medellin veel mensen op straat slapen. Er is ook een gebied genaamd ´Plaza Periodiste´ waar de politie softdrugsgebruik tolereert als tegemoetkoming aan een incident waarbij (enkele) drugsgebruikers omkwamen door overheidsvuur ergens in de jaren ´80.
We verlieten het centrum toen we opweg gingen naar een Colombiaanse dansgelegenheid, of eigenlijk is de enige dekkende term ´feestschuur´. In deze donkere ruimte met veel houten tafeltjes en een kleine dansvloer waren we echt de enige toeristen en werden we getuigen van Colombiaanse jongeren die zich ten goede deden aan aanzienlijke hoeveelheden alcohol, aan vrolijk gedans (tropical, reggeaton, salsa, merengue maar ook mainstream) en aan een collectief karaoke. Toen we om half 6 de taxi namen kreeg ik nog een belletje uit Holland die ik niet echt serieus kon behandelen omdat we met zn 5en op de achterbank gepropt zaten, sorry haha

De ochtend deden we rustig aan met een lunch met heerlijke ´jugo´ (vruchtensap) en een rondwandeling door het centrum van Medellin waar we op het Plaza Botero getuigen waren van Colombiaanse lymericks: als je als toeschouwer staat te kijken heb je (vooral als je toerist bent) grote kans dat je onderwerp van de lymerick wordt en er hard om je gelachen wordt. Zo overkwam ons dat ook....insiders mogen bij mijn terugkomst het filmpje terugzien! De zondag hebben we cultureel besteed door een bezoek aan het Musea Antoquia en met een tochtje met de kabelbaan waar we een jongetje spraken die zei geen familie te hebben en op de militaire opleiding zat. Hier krijgen ze ook gewoon onderwijs en volgens mij op latere leeftijd de militaire discipline maar toch een gek idee dat kinderen op 13 jarige leeftijd al in zon richting stromen...Ook ben ik langs een eerste potentiele organisatie geweest voor een project – Fundacion Poder Jovenes. Dit zou dan gaan om praktische activiteiten met kinderen die op straat geleefd hebben of nog leven. Een organisatie die volgens mij heel goed werk doet voor de kinderen in de wijk, maar ik wilde eerst nog langs de andere organisaties voordat ik toezeggingen wilde doen en dat begreep ze gelukkig wel vooral omdat het bij deze organisatie alleen om praktisch werk zou gaan en het niet helemaal matcht met mijn studieachtergrond.
S Avonds bezochten we het lichtjesfestival, waar we uiteindelijk nog belandden bij een podium met livemuziek wat eigenlijk niet voor externen was, maar omdat Margaret leuk had gekletst met de politieagent die de toegang bewaakte mochten we doorlopen en hebben we er leuk gedanst. Later op de avond wilden we toch weer graag dansen en ik had uitgezocht waar we goed terecht konden; 33 Avenida. Na deze dancing toch weer opnieuw naar de feestschuur, waar helaas onze jassen uit de garderobe meegenomen waren..tja..en toch was het weer 7 uur voordat we sliepen.
Maandag rondgeslenterd in de stad opzoek naar schoenen voor Fabio en Carlos, want zij wonen 3 uur buiten de stad in een pueblo (dorp) dus dit was voor hen dé gelegenheid om luxere spullen te kopen. Fabio zei dat hij de weg wel kende, ik vertrouwde daar het eerste halve uur op maar na 10 blokken gelopen te hebben bleken we toch niet helemaal goed te zitten...perdida! Gelukkig waren ze nog wel optijd om hun bus te halen waarna wij ons begaven naar vrienden van Margaret; Pablo heeft recent onderzoek gedaan naar de wijk Commune 13 in Medellin, die geheerst wordt door paramilitairen. Ik had vooraf al even zijn spaanstalige boek doorgebladerd: superinteressant en precies gerelateerd aan dingen die ik geleerd heb bij conflict studies! Het diner was wederom een beproeving van mijn spaans maar Pablo wilde heel graag meedenken over een mogelijk project voor mij in Medellin en heeft me ook aan een contact geholpen (Therese) die zich inzet voor kinderen in arbeidsperspectief (kinderarbeid, socialisering dmv educatie etc.). Hij gaf me ook zijn kaartje en vroeg me om contact met hem op te nemen als ik weer in Medellin zou zijn, dat ga ik zeker doen! Toen snel naar bed want de volgende dag moest de dag worden waarin ik knopen kon gaan doorhakken voor het project; alle relevante organisaties, adressen, namen op een rijtje en zo gingen Pascal en ik om 10 uur op pad (voor die tijd zijn colombianen soms nog niets eens op kantoor, dus we gingen voor de ´grootste pakkans´ van na 10en). Na een volle dag van veel spaanse gesprekken, bellen en wachten heb ik beet Ik kan half januari aan de slag bij Hogares Claret (christelijke org) in het zgn transitorio: daar worden kinderen opgevangen die net van de straat of uit de guerillas komen: lijkt me best heftig maar ook erg interessant! Welk transitorio het precies gaat worden zoek ik in januari met padre Gabriel uit, maar hij was heel enthousiast en ik kan er ook overnachten etc. op 10 januari ga ik bij hem langs en begin ik kort daarna verder kan ik ook bij een soort onderzoeksteam aan de slag via het contact van Pablo (Theresa), waar ik me dus met literatuur kan bezighouden en misschien ook echt iets kan bijdragen aan het onderzoek: dat wordt na 20 jan duidelijk (maar dat is geen fulltime bezigheid dus vandaar dat ik met met een praktijkervaring wil en kan combineren). Bij een 3e organisatie mag ik 60 uur komen meedraaien om te kijken wat ze doen (zij doen het socilisatietraject van kinderen die het voortraject van transitorio al gehad hebben: dus onderwijs, een baan, toekomstplannen maken etc). En tot slot kunnen deze ervaringen me helpen om binnen te komen bij IPC (mensenrechtenorg.), een interessante organisatie voor als ik een masteronderzoek in Colombia zou willen doen. Kortom: het was een hele vruchtbare dag en nu dit allemaal gesettled is kunnen Pascal en ik ons gaan begeven richting de Caribische kust: hier heb in la ciudad perdida bezocht in een pittige 6 daagse trekking en zit ik dus nu in hippieoord Taganga, waarover in mijn volgende weblog bericht meer!

dikke kus vanuit een warm Caribisch klimaat!

Renée

Reacties op bovenstaand bericht