Lieve allemaal!

Allereerst wil ik iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen , voor het geval dat mijn kerstkaart onverhoopt in je spammail is beland! Met een weblogachterstand van 3 weken zal ik proberen om de leukste dingen met jullie te delen, voor zover dit nog niet per mail of skype gebeurd is

Na mijn week in Medellin ben ik dus naar de Caribische kust gegaan waar ik onderanderen Taganga en Santa Marta heb aangedaan. Voor reizigers in deze richting: de hoteleigenaresse van Casa Familiar is een mentirosa want er is helemaal geen dengue fever in Taganga en het is er veel fijner dan in Santa Marta: ga er dus vooral heen! Oke, said and done
Mijn trekking naar ´la ciudad perdida´ (de verloren stad) begon op 13 december (cuanto cuesta? 440.000 pesos bij org. Turcol) en zou 6 dagen gaan duren onder begeleiding van gids Wilson en kok Alberto. Het avontuur bleek al te beginnen met de autorit naar de ingang van het Tyrona Park..na 2 keer vastgelopen te zijn in de ´gaten zonder weg´, dit tafereel vastgelegd te hebben op de gevoelige plaat en kantelingen gemaakt te hebben van toch zeker 45 graden richting de afgrond die Tyrona Park aanvankelijk zo adembenemend maakte, was het begin van de tocht per voet toch eindelijk daar. Daar kwamen we militairen tegen die daar gestationeerd waren en omdat ik toch wel benieuwd was naar hun leeftijd (de colombianen zien er vaak jonger uit dan ze zijn) en hoe ze hun werk in the middle of nowhere ervaren konden we de wachttijd (ivm het beladen van de ezels met ons voedsel) goed besteden; de meesten verblijven 4 tot 5 maanden achtereen in de jungle om de toeristen te beschermen tegen guerillas die er in 2002 nog een kipnapping pleegden en ze zeiden allemaal meerderjarig te zijn. Bueno, vamos! Het werd nog een strijd tegen de duister, want door de vertraagde autorit begonnen we te laat aan de tocht. Ik was zeer blij met mijn hoofdlampje, onmisbaar hier! Het uitzicht (voor de duister dus) was werkelijk prachtig, groene heuvels en af en toe konden we een kolkende rivier zien. Na zon 4 tot 5 uur lopen kwamen we aan bij ons eerste logeeradres; ongelooflijk date r werkelijk mensen kunnen-willen leven in zon afgelegen gebied. Alles moet vervoerd worden per ezel, en de indianenstam (de Kogi) die hier leeft verkoopt op sommige punten flesjes frisdrank en de onmisbare energydrank en het schijnt dat ze het colombiaanse bier zelf ook wel lusten afgewisseld met de coca die hier op veel plaatsen groeit. Ik heb het rauw van de boom gegeten en het smaakt vrij bitter en heeft onbewerkt (met de chemicalien) geen bedwelmende werking dus we zijn goed aangekomen. Vrij belangrijk om muskietenreppelent mee te nemen en er niet nonchalant mee te worden, ik was dat voor 1 avond en ik heb het geweten: mijn eigen trekkinggroep was er al enigszins aangewend geraakt maar we hadden er wel lol in om de groepen die net aan hun trekking begonnen waren te vertellen dat grondig repellentgebruik voor mij geen garantie was gebleken om te ontkomen aan mijn 64 muggenbulten (´pica s´. Ik heb het echt getroffen met mijn groep: het is me niet gelukt om de droge humor van Stewart (Engeland) vast te leggen op video, maar its hard to forget. De Duitsers uit Panama werden door ons allen geroemd voor hun tocht op flipsflops over de vele rotsblokken en door de vele rivieren (zelfs een keer 9 crossings op 1 dag). De enige latijns amerikaanse was Rafael (Brazilie), een grote gozer maar zeer gevoelig (en dan ook vooral zijn knieen, want 1 rotsblokkenpad was echt zwaar om op af te dalen en helaas had ik geen extra paar kniebanden bij me, want hem had ik ze anders echt direct cadeau gedaan!) Toen we sochtends 2,5 uur hadden gewacht tot we compleet waren (en zo waar was ik samen met Pascal de eerste..lucky me!) bleek dat het wachten de moeite waard was geweest: mijn Hollandse maatje en enige andere vrouw in deze groep - Wies - was vanuit Cartagena gekomen voor de trekking en in mijn enthousiasme omhelste ik haar zonder mijn naam te zeggen of de hare te vragen haha. Pascal kende ik dus al vanuit Medellin en omdat hij altijd nog al van doorlopen houdt had hij aangeboden om een deel van mijn spullen te dragen; als strategisch geemancipeerde vrouw laat ik me dat geen 2 keer zeggen haha. De gids Wilson en de kok-gids Alberto deden (na enig aandringen op de eerste avond) fanatiek mee aan de kaartspellen (Janive) in de avonduren en Alberto bleek er nog goed in te zijn ook, dat was dan wel weer jammer. Maar uiteindelijk heb ik in een zware kaartbattle toch een (voor mij natuurlijk niet) onverwachte overwinning behaald.
De ochtenden begonnen vroeg, rond 6 uur werden we gewekt uit onze hangmatten (en ook af en toe een bed!) en om 7 uur begonnen we dan te lopen..tja dat geldt dus alleen als je zonder vrouwen een trekking doet (sorry Wies, eigenlijk moet ik dit deel voor mijn rekening nemen he? ;-p). Na een aantal uur lopen over minder-dan-onverharde-´wegen´ voorzagen Wilson en Alberto ons van wat fruit of deden we ons ten goede aan de frisdrank van de Kogi´s. De sportieve Stewart (die colombia doorkruist per fiets) had een magisch flesje waarmee hij water zo kon bewerken dat je er niet 1 uur per dag van op het toilet hoeft te zitten: desinfectiespul, mensen die dit avontuur nog gaan beleven; koop dit (!) want je kan onderweg geen-weinig geseatled water kopen en de Kogi indianen zijn niet heel progressief met hun verkoop omdat ze eigenlijk liever ongestoord door toeristen willen leven. Fotos maken was ook echt not done (begrijpelijk, want er zijn dagelijks meerdere groepen op trekking) en na wat woordjes Kogi (wies jij hebt de naam van de taal opgeschreven?) en het delen van crackers met wat passerende indianen was ik op mijn 3e dag 1 foto rijk, het was dan ook wel een mooie! Onderweg mochten we wel een Kogi dorpje doorkruizen omdat Wilson al jaren lang gids is in het gebied en hij de indianen persoonlijk kent, maar toch voelde ik me een beetje ongemakkelijk en me toch wel een indringer..maar de indianen bepalen zelf de entreeprijs en de route die de toeristen mogen nemen door hun gebied en dus wordt hun cultuur hiermee goed gerespecteerd (dit even in het kader van ´be aware of your footprint´.
Het dorp bestaat uit een aantal grote hutten met rietendaken. Er is 1 grote hut voor alle mannen van het dorp, deze heeft een ingang die bij zonsopgang belicht wordt terwijl de hutten van de vrouwen juist van de zon zijn afgekeerd. Polygamie is overigens heel natuurlijk bij de Kogi´s, het hoofd van het dorp heeft bij meerdere vrouwen meerdere kinderen. Het dorpshoofd die wij ontmoet hebben wist zijn levensgenot nog op een andere manier te vergroten: hij had een apparaatje waarmee hij het effect van de coca kon versterken.. ingenieuze indianen!
Halverwege de trekking was er voor mij en Pascal een wederzien met Frederieke die eerder aan de trekking begonnen was en al op de terugweg was. Hoewel de prachtige heide waar we op dat moment waren eigenlijk bedoeld was als uitrustplaats was ik na het wederzien met Frederieke vooral uitgeput, want ze wilde ons over van alles en - dan vooral – niets informeren (ik weet even niet zo goed of dit gepast is op een weblog, maar ik heb het toch redelijk aardig geformuleerd?). Bueno, vamos! Het was de dag van de 9 crossings in ongeveer 1 uur, wat betekende dat uit mijn meegebrachte bagage de flipsflops de beste optie waren. Lees: uit míjn
meegebrachte bagage...ik was maar wat blij geweest met waterproof jezusnikes omdat ik nu steeds moest kiezen tussen óf alle rotsbeklimmingen met trekkingsschoenen doen en bij elke rivier schoenen wisselen voor flipsflops óf alle rotsbeklimmingen gedurende dit uur per flipsflops doen...ik kon niet kiezen dus heb beiden geprobeerd met de ongemakken en de gemakken van beiden. Ik was die dag ook niet zo fit dus bij aankomst bij de overnachtplaats heb ik een gat in de middag geslapen terwijl de rest van de groep zich waagde in de kolkende rivier (die niet onderschat moet worden op bepaalde plaatsen!). Eigenlijk wordt de trekking vaak opgedeeld in 3 dagen heen, 1 hele dag en nacht bij la ciudad, en dan in 2 dagen teruglopen. Maar Wilson stelde voor om slechts een nacht en een ochtend bij la ciudad te blijven zodat we de laatste dag niet 7 uur hoefden te lopen; dat leek ons allen een goed plan en hij kan zoiets als gids natuurlijk het beste inschatten.
Op de 4e dag kwamen we aan bij la Ciudad Perdida, na 1900 treden getrotseerd te hebben: dit was best even pittig voor mijn ademhaling. Ik dacht dat ik wel een redelijke conditie had (heb ik ook?) maar de trekking is geen doorsnee wandeling, dus mijn perceptie van de stad was enigszins met deze vermoeidheid gekleurd waardoor mijn eerste reactie was ¨Esa es toda?¨. Laat dit andere reizigers niet ontmoedigen om deze trekking te gaan doen, want in een groene jungle iets aan je conditie doen is een prima bezigheid en savonds met een biertje en een kaartspel bij kaarslicht ben je eventuele beproevingen zo weer vergeten. En de stad is best mooi, maar het is dus geen stad maar een ruine. Natuurlijk wist ik dit wel, maar het zijn dus echt de fundamenten van de stad en dus geen vervallen ´stad´. In la ciudad zijn veel militairen gestationeerd om ons toeristen te beschermen tegen guerillas (zie hierboven) en omdat ze hier langere tijd zitten zonder telefoonsignaal gaven ze Wilson allemaal briefjes met boodschappen en telefoonnummers van hun familie, Wilson heeft dus heel wat af te bellen als hij thuiskomt! Ik besloot om een douche te nemen, maar Alberto moest eerst even naar de militairen bovenop de berg roepen om een sluisje oid open te gooien en er moest een plastic zak om de kraan van de wastafel om mijn douchekraan van druk te voorzien: allemaal prima, in een douche waar later nog een schorpioen bleek te zitten heb ik geen haast haha. S Avonds had ik even een dipje omdat ik me niet zo fit voelde dus ik heb even mijn mp3 geluisterd met opnamens die ik tijdens de hightea met vriendinnen en feestje met vrienden gemaakt had: heel relaxt om weer even alle stemmen te horen! Hoewel ik me daarna een stuk beter voelde bleek het snachts fysiek nog niet helemaal op de rails, ik herinner me dat ik snachts nog twijfelde of ik wel of geen norittabletten moest nemen maar al mijmerend heb ik mijn tijd verdaan en was ik al een station verder lang leve mijn hoofdlampje en de plastic zakken die iedereen had rondslingeren daar! Bueno, de ochtendroute door la ciudad heb ik slechts deels meegelopen tot aan de uitleg van de San Pedro bloem (witte bloem waar je hordegek van schijnt te worden als je water hiermee mengt, ze hebben zelfs een keer een toerist moeten vastbinden die klaarblijkelijk nogal avontuurlijk was ingesteld..het verhaal bespaar ik jullie hier, maar het is niet aan te raden!). Daarna toch maar teruggelopen zonder de groep (en bijna perdida in la ciudad perdida..) en mijn spaans geoefend en uitgerust voor de 1900 treden die we die dag weer terug moesten lopen; gewapend met mijn kniebanden. Onderweg is Wies nog in een kabelbaan over de rivier gegaan, supergaaf gezicht! We sliepen die nacht bij la piscina, een soort van poel in de rivier waar je goed kon springen als je eerst van een 4 meter hoge rots afgeklauterd was. De jongens en Wies (heldin!) gingen er al duikend en saltoend vanaf maar ik vond het koude water wel uitdaging genoeg. Met de kinderen van het bijliggende huis hebben we smiddags spelletjes gespeeld, waar ze geen genoeg van konden krijgen; wij echter wel na een uur want we waren vrij uitgeput. Daarom gingen de kinderen na een tijdje toch maar zwemmen in de rivier, wat heel leuk filmmateriaal heeft opgeleverd!
De volgende ochtend werden we verrast door een bezoekje van de toekan van het huis, die naar onze slaapplaats aan de overkant van de rivier gevlogen was om ons ontbijt te nuttigen. Na ons ontbijt bedacht ik me dat ik mijn getergde benen (met blauwe plekken van het krabben..) het beste kon beschermen met mijn bloedzuigersokken, ideaal..maar waarom heb ik daar niet eerder aangedacht?! Het weerhield me in ieder geval ook van het krabben, voor zover dat nodig was want de groep zorgde goed voor elkaar met de dwingende lijfspreuk ¨all hands on the table!¨ De laatste dag terug was prachtig (het stuk dat we eerder in het donker hadden gelopen) over de groene heuvels kon ik na een tijdje de caribische zee al zien liggen! Niet dat we dan ook daadwerkelijk al dichtbij het einde waren, we zaten gewoon vrij hoog... Een laatste keer zwemmen en grote spinnen spotten op de omringende rotsblokken en het laatste bloedhete stuk over de heuveltoppen met eigenlijk te kort gedronken te hebben..als de zon daar schijnt heb je echt water en een pet nodig! Wilson kon gelukkig nog ergens water vandaan halen met al zijn contacten bij de bewoners van deze helse vallei. In een dorpje hebben we nog geluncht en afscheid genomen van Alberto die daar met zijn vader aan een nieuwe trekking begon, ongelooflijk dat ze deze trekking zo´n 2 a 3 keer per maand doen! Aan het einde van de wandeltrekking kwamen we weer uit bij de militairen en ik moest erg lachen om hun mobiele telefoons die ze op de enige plaats met bereik (linea) in het gebied hadden gehangen: aan een boom (foto).
Na de iets minder helse autotocht terug hebben we bij Turcol nog een drankje gedronken en Wilson en Alberto bedankt met een hollands souvenirtje en een extra stapeltje pesos. Daarna ging Wies naar haar couch surf club in de buurt van Tyrona Park (waar we dus net vandaan kwamen) en begaven we ons met de rest van de groep naar Taganga, hostel Moramar. Dit hostel wordt gerund door o.a. de superlieve Colombiaan Gabriel die ik nog heb kunnen blijmaken met het installeren van flasplayer zodat hij zijn youtube filmpjes kon bekijken. Na ons geinstalleerd te hebben hadden we onze laatste gezamenlijke avond (hoewel helaas zonder Wies!) met veel hilariteit. Manuel was op zijn best met zijn handmassages, waar ook een handophoudende colombiaan aan moest geloven. Verder hebben de verkopers in een avondwinkel mij bekend gemaakt met de colombiaanse dansen ´cumbia´ en ´vallenato´. Afsluitend met een wandeling over het strand van Taganga konden we terugkijken op een mooie avond die ik gelukkig nog eens kan herbeleven dankzij de filmopnames (for insiders ).
De volgende dag gingen de Duitsers naar Park Tyrona, en zijn Raffael, Stewart en ik naar Hacienda Bolivar geweest: de laatste rustplaats van Simon Bolivar (aan wie Venuzuela, Colombia, Ecuador, Peru, Panama en Bolivia hun bevrijding van de spaanjaarden te danken hebben) voor zijn overlijden aan tuberculose. Een colombiaanse student die (voor colombianen) zeer goed engels sprak heeft ons daar voorzien van een interessante rondleiding. Onderweg kwamen we nog langs het standbeeld van Carlos Valderrama, de beroemste voetballer van Colombia. Iets minder leuk vond Stewart het, omdat hij er eerder op de dag 2,5 uur voor heeft rondgefietst om het beeld te vinden haha, maar na een kortstondig baalmoment werd zijn reeks van droge opmerkingen weer hervat: gelukkig want die zijn echt onbetaalbaar! Daarna een duik in de Caribische zee en in mijn luxere kamer met tv (die we deelden anders kon Raffael zijn kamer niet betalen en ik was ook wel toe aan wat meer luxe dan een hangmat) Geys anatomy in het spaans gekeken te hebben begon Stewart aan zijn busreis naar Bucaramagua en keerde Pascal terug van Tyrona Parc om zijn spullen op te halen voor zijn tocht naar Cartagena. En toen bleven Raffael en ik dus als enige 2 van de 7 over, we waren er helemaal een beetje nostaligisch van want de trekking had onderling toch wel een band gecreerd! Maar goed, the show must go on en gelukkig waren daar 2 Israeliers die net hun diensttijd erop hadden zitten en dus wel zin hadden in een feestje. In Taganga zit een zgn. Gringo-club el Gareja (oid) met uitsluitend toeristen (niet echt mijn voorkeur) maar voor de start van de avond was het oke en daarna met de taxi naar Santa Marta voor het uitgebreidere nachtleven (la puerta en ancon), een totaal andere avond dan de avonden in de jungle maar wel leuk voor de afwisseling!
Het enige wat jullie nu nog te wachten staat is een verslag van mijn tijd in Tyrona Parc (2 dagen heerlijk strand!), Cartagena (koloniale stad, 3 d. met kerst) en Cali (5 d. salsa festival - waar ik vanavond vanuit vertrek richting Medellin). Maar dit komt als ik straks in Medellin zit en ik me slechts ga wijden aan mijn spaanse lessen en het inlezen voor het project, ik heb in deze afgelopen maand zoveel gezien dat ik er echt aan toe ben om op 1 plaats te zitten met een duidelijke structuur haha we will see what medellin will bring me!

Liefs, Renée

Reacties op bovenstaand bericht