Update vanuit Medellin-1 !

Lieve allemaal!

Hier een weblog bericht dat ik al enige tijd geleden geschreven heb maar nog niet geplaatst omdat ik even wilde wachten totdat de mensen die dat willen, zich hadden aangemeld voor de mailinglist! Dit bericht heb ik op 10 januari geschreven over de periode van vlak voor kerst tot de eerste week van januari in Medellin. Er komt dus snel een tweede bericht want er is al veel gebeurd in mijn tijd in Medellin (zo werk ik inmiddels 2 weken in een interessant project ) Ik heb op verzoek van velen mijn reisverhaal in kopjes onderverdeeld en zal dat voortaan ook blijven doen!

Oke hier komt het dan:

10 januari 2009

Inmiddels ben ik een week in Medellin en ben ik hard bezig mijn Spaans bij te spijkeren met 4 uur prive les per dag: heerlijk weer even wat structuur na een 5-weken-durende-en-7-plaatsen-omvattende reis door Colombia!
Met Krezip (vriendinnetje ) op de achtergrond via youtube zal ik jullie weer even bijpraten op mijn nieuwe weblog, want hier kan ik onbeperkt fotos uploaden (waar veel van jullie omgevraagd hebben, nou eindelijk staan ze erop!).


Parc Tyrona

Na mijn trekking naar la ciudad perdida en even uitgerust te hebben in Taganga ben ik naar het nationale park Tyrona gegaan, omdat daar de stranden subliem schenen te zijn: bekijk de fotos en oordeel zelf, maar het was inderdaad subliem! Het was even een karwei om er te komen, want ik had bedacht dat het wel handig was om al mijn spullen mee te nemen zodat ik na Tyrona meteen door kon naar Cartagena (dat scheelde me 2 uur reizen).
Na de entree van het park is het nog 2 uur lopen naar de baai Arrechifes en daarna nog een uur naar El Cabo, waar het subliem-ultiem schijnt te zijn. Maar ik was wat aan de late kant omdat het nogal wat tijd gekost had om via internet een vlucht te regelen naar Cali (voor de feria - hét salsa festival van latijns amerika) en een ATM die me wél geld wilde geven. Dus de eerste dag bracht mijn gehuurde paard (ik kon écht niet lopen con mi maleta..zie foto voor  het resultaat van rugzak met paard) me naar Arrechifes waar ik overnachtte in een hangmat: prima te doen voor omgerekend 5 dollar. Ik had een behoorlijk mazzel met mijn paard want het bleek een van de intelligenteren te zijn, deze wist (in tegenstelling tot zijn mas bruto collega caballo...) hoe hij mij (en dan vooral mijn rugzak) veilig over alle rotsblokken en steile afdalingen kon leiden. Zwemmen kon helaas niet in Arrechifes omdat de stroming erg gevaarlijk is, iets wat je van grote afstand al ziet..geen colombiaan die het in zijn hoofd haalt zich erin te wagen, dus ik ook maar niet! De volgende dag dus na het ontbijt naar El Cabo, samen met 2 colombiaanse meiden Gina & Maria. Na 2 uur gesproken te hebben bleken ze moeder en dochter te zijn, maar dat merkte ik aan werkelijk niets qua onderlinge amicaliteit en uiterlijk> leeftijd schatten is een geavanceerde bezigheid in colombia!). Ik had wat betreft bagage dit keer maar even een selectie gemaakt zodat ik het stuk naar El Cabo wel zelf kon lopen (de rest in een kluis in Arrecifes).

El Cabo was ultiem-subliem, ik sliep voor 15.000 pesos boven op een rotsblok in een hangmat (zie fotos!) en snachts werd ik door de wind in slaap geschommeld..to good to be true! Na wat gezwommen te hebben sloeg het weer om en ontmoette ik Jeff (New York) en een paar Israeliers die onderdeel bleken te zijn van de couch surf club waar Wies naar toe was gegaan na onze trekking! Zo grappig want toen ik de rest van de couch surf club ontmoette wisten ze mijn naam al omdat Wies ze de fotos had laten zien haha. Superleuke mensen, veel colombianen ook dus ik werd weer even in het diepe gegooid met mijn spaans . Verder ontmoette ik Mia, een vrouw die in Cali woont en hier de kerstdagen doorbrengt en ze kende de eigenaar van de basic accomodatie (hangmatten en camping) die El Cabo rijk is: Omar. Omar heeft ook een paar eigen paarden en zo had ik voor de volgende ochtend (half 7!) een rit ter paard gepland staan. De avond was gezellig bij de tentjes van de couch surf club, maar toch maar niet te laat naar bed want ik moest de onverlichte rotsblok nog beklimmen om een korte nacht in mijn hangmat te kunnen slapen. Jeff zijn hoofdlampje had het begeven dus hij moest wel met mij mee want zonder dit onmisbare licht kom je niet bij je hangmat...

Om 5.50u de wekker, doorheen geslapen..maar gelukkig waren er een paar luidruchtige colombianen die zich op het rotsblok gewaagd hadden om de zonsopgang te bekijken..na 10 minuten en een mueslireep van Jeff zat ik op mijn paard: Pepe, later bleek hij bekender onder de naam ²Flojo sin rama de árbol² (lui zonder boomtak..). Maar goed dat ik mijn lenzen in had want het ²ruiterpad² was overwoekerd door venijnige takken, iets waar Pepe zich niet druk overhoefde te maken want ze hingen meestal op borsthoogte..ideale ochtendgymnastiek om mijn concentratie te forceren! We gingen 2 maal het strand op, met een wat moeilijke start want het paard van Omar bleef bij de afgang hangen achter openliggende boomwortels: dat was een pittige val en Pepe had er daarna ook niet zon zin meer in dus ik ben bij voorbaat maar afgestapt...dat maakte voor Pepe niet uit want we hebben hem samen het strand op moeten trékken. Het circus was compleet toen ik bedacht dat een boomstapje zijn naam oneer aan zou doen: dat bleek té waar...de versnelling van factor 5! Het strand was prachtig, geen mensen, geen huizen, geen rotzooi: alleen twee mensen te paard, een wit strand, een blauwe zee en veel wind! Hoewel Mia had gezegd dat hij me mogelijk niets zou rekenen, haalde ik na afloop uit mijn ene broekzak toch mijn portemonnee te voorschijn. Maar Omar wilde er echt niets voor hebben en hier had ik al opgerekend dus ik haalde ik uit mijn andere broekzak een Nederlands presentje, dat vond hij toch wel erg leuk

Op weg naar Cartagena

Dat de colombianen zo gastvrij en vrijgevig zijn bleek ook weer uit een Colombiaans gezin dat daar op de camping stond: ze gingen ook naar Cartagena, of ik mee wilde? Hoewel het ook wel erg leuk was met de couch surfclub en ze me uitnodigden voor ²amigo secreto² (lootjes trekken) bleek het stilliggende busverkeer de bepalende factor te worden: dus ik vertrok toch met hun mailadressen op zak voor hopelijk een later wederzien
Maar goed, mijn lift naar Cartagena was natuurlijk ideaal, dus een laatste duik genomen, afscheid genomen van Jeff (ik had de familie gevraagd of ze toevallig nog een extra plaats vrij hadden maar helaas niet, dus we spraken af elkaar in Cartagena te treffen) en toen op weg naar de uitgang van het park via strand en paard (dezelfde, pobre caballo!). De rit naar Cartagena ging via Santa Marta waar we in het huis van een familielid een colombiaanse lunch nuttigden: het was al snel duidelijk dat het een reis op colombiaans tempo zou gaan worden maar het gezellige spaanstalige contact dat ik met ze had en de muziek die de gehele reis uit de boxen schalde was het zeker waard! De kinderen waren ook super schattig en ze hielpen me alle namen te leren (op papier een naam + spaanstalige kleding omschrijving helpt!) en we kletsen over wat ze ook school leerden. Elisabeth (18 jr.) sprak als enige redelijk wat engels (waar moeder erg trots op was haha) en nadat de verlegenheid er af was heeft ze me geinformeerd over de verschillende dansen die de Colombianen hier kennen (Salsa*, Merengue*, Bachatta*, Vallenato**, Champeta (alleen aan de kust), Tropical**, Reggeaton,** Cumbia (black/africans dans), Porro, Bambuco, Currulao & Joropo) De dansen met 1 sterretje kende ik al vanuit Nederland, maar Vallenato, Reggaeton en Tropical heb ik voor het eerst in Medellin en Cartagena gedanst. Ik heb dus nog slechts nog 6 dansen te leren hier voordat ik op het vliegtuig naar Nederland stap over een paar maanden.

Aan het colombiaanse tempo ben ik inmiddels wel redelijk gewend, maar onze aankomst in Cartagena sloeg echt alles: eigenlijk wilden ze kamperen maar het was al 22.30u en de camping was nog 2 uur rijden, wat de chauffeur weigerde want hij zijn werktijd zat erop vond hij. Bij gebrek aan consensus over een plan van aanpak besloot de familie het prachtig verlichtte Cartagena te verkennen...met het idee dat een wandeling de gemoederen goed zou doen en een consensus waarschijnlijker zou maken...efin, voldoende colombiaans tempo voor mij want ik was vrij uitgeput na mijn korte nacht en zoveel spaans socializen. Een laatste gezamenlijk rondje door de stad en onder tussen een hostel bellen, welke bijna allemaal vol bleken te zitten vanwege de kerstdagen. Voordat we afscheid namen had ik nog een spaans gesprekje met de vader van de familie die pastoor is, hij vertelde zo enthousiast dat ik vaak instemmend knikte ivm bovengenoemde vermoeidheid...ook als ik even iets niet begreep...hier ontstond een misverstand. Ik had gezegd dat religie me intigreerde, dat het enerzijds een goede leidraad kan zijn en het beste in mensen naar boven kan halen, maar dat het ook misbruikt kan worden om gedrag te legitimeren... toen we bij de auto aankwamen en de familie even was gaan zitten riep de vader op om even een stiltemoment te houden voor mij opdat het mij goed zou vergaan tijdens mijn reis: een superlief gebaar. Maar nadat iedereen weer ontwaakt was uit een moment van bezinning keken 20 paar ogen me vragend aan en kreeg ik een armbandje toegereikt met een aantal tekens, Elisabeth vroeg me iets in het spaans en begon toen de tekens uit te leggen. Omdat ik het niet helemaal begreep vroeg ik toch maar om een vertaling en het bleek dat ze me deelgenoot wilden maken van het christelijk geloof, of ik dat wilde? Superlief bedoeld en ik voelde absoluut geen sociale druk met 20 christelijk gelovigen om me heen, dus met het idee dat het geen kwaad kan om in colombia iemand te hebben die over je waakt heb ik nogmaals instemmend geknikt. Er kwam geen water aan te pas, dus het is dan vooral symbolisch bedoeld (toch?). Van iedereen persoonlijk afscheid genomen, het was echt alsof ik voor dat moment even bij de familie hoorde: een bijzondere ervaring!

Kerst en meer in Cartagena

Hostel Holiday bleek een schot in de roos wat betreft de kamer en de staff, want ze lieten mij alleen slapen op een 3 persoonskamer en ik betaalde een dormitory prijs (ik heb ze gevraagd waarom, maar ik kreeg slechts een glimlach als antwoord ). De andere backpackers vond ik even wat minder (luidruchtig, klagend-over-alles > dit keer australisch) dus voor de leuke contacten ging ik naar Casa Vienna waar ze helaas geen plaats voor mij hadden. De eigenaresse Consuela nodigde me uit voor het kerstdiner in het hostel (ze vieren hier kerst op 24 & 25 dec ipv 25 &26!) en zo ontmoette ik een gezellige groep backpackers waar ik ook 2 keer mee ben gaan stappen. Ik had eerder Hans en Judith ontmoet (vader en dochter): Judith werkt via Aeisec in Cali en haar vader kwam haar opzoeken voor 2 weken en ze vertelden dat ze de volgende dag naar een vulkaan zouden gaan waar je een modderbad kan nemen: supergaaf! Aan Consuela had ik al etende tussen neus en lippen door gevraagd of er nog plaats was en ze zei van wel, maar verder had ik nergens iets genoteerd ofzo...dus het was nogal een verrassing toen ik na 3 uur slaap om half 9 gewekt werd: Hola chica, el carro esta esperando para ti......*wtf* maar goed de hele stad zou dicht zijn met kerst en een busreis naar een modderbad klinkt niet echt vermoeiend, dus na 15 minuten zat ik in de auto opweg naar de bus en na een uur zaten Judith, Hans en ik in het modderbad (check de fotos!) voor het kerstgevoel had ik mijn kerstmuts meegenomen (helaas had ik mijn kerstkaarten al verstuurd, het was anders natuurlijk een vrij orginele kerstkaart geworden!) Een half uur badderen en vele fotokiekjes later doken we in het bijliggende meer en daarna de bus weer in: het was een leuke dagbesteding en dan te bedenken dat in Nederland de kerst met temperaturen van onder nul gevierd is, bizar!
Verder heb ik in Cartagena rondgeslenterd en genoten van de kleurige koloniale huizen, van Castillo de San Felipe de Barajas (het sterkste koloniale fort dat de Spanjaarden gebouwd hebben in hun kolonien-fotos), van een wandeling over Las Murellas (ommuring van de stad ter bescherming van de kolonie tegen piraterij door Engelsen, Hollanders en Fransen), Puerta del Reloj (klokkenpoort-foto) en de kleurige winkeltjes in Las Bovedas (kelders in las murellas-foto). Op mijn laatste ochtend wilde ik voor mijn vlucht naar Cali nog het museum van Modern Art bezoeken, maar door tijdgebrek gedwongen tot een keuze belandde ik gelukkig bij de ²Convento de San Pedro Claver² want mijn 87-jaar oude gids William maakte het een bijzonder half uur. Hij sprak als enige gids goed engels en hij heeft me tot in de details verteld hoe San Pedro als spaanse monnik in de 17e eeuw opkwam voor de slaven (die door de Spanjaarden te werk gesteld werden) door 300.000 van hen te bekeren tot het christelijk geloof: dat deze plaats met bijzondere geschiedenis zo bezield en enthousiast verhaald werd door William maakte het tot een mooie afsluiting van mijn dagen in Cartegena Op naar de feria in Cali!

De beroemde feria van Cali

Onmogelijk bleek het om een budgetbed te vinden voor mijn eerste nacht in Cali, ik moest uiteindelijk doen met een 1 persoonskamer met tv voor 35.000 (meer dan het dubbele van wat ik normaal uitgeef voor een dormbed...maar goed het is feria, ik had moeten reserveren!!). Beneden ontmoette ik 2 Colombianen en 2 backpackers uit Oostenrijk die me meevroegen naar een concert: oke even snel schakelen, maar binnen 5 minuten had ik mijn backpack in mn kamer gestald en zat ook ik in de taxi. Het bleek HET concert van het jaar te zijn El SuperConcierto met allerlei bekende Colombiaanse bands: drukbezocht door vooral colombianen en iedereen ging uit zn dak daar! We hadden staanplaatsen (50.000 pesos, je moet er wat voor over hebben..) dus we konden de muziek vieren met alle latijns amerikaanse dansen: een mooie avond! Het duurde tot 4 uur snachts maar voortijdig vertrokken we naar Juanchito (de uitgaanswijk van Cali) voor onze laatste dansmoves, voor mij een goede eerste avond tijdens de feria van Cali!

De volgende dag bleek er (na bellen vanuit Cartagena en persoonlijk langsgaan, lees: bijna smekend) toch nog een bed te zijn in Pelicans Larrys Hostel, gerund door Gunter (een Duitser) en Nathalie (Colombiaanse en hoogzwanger) voor 16.000 pesos: super! Het hostel is 6 weken geleden opgegaan maar het loopt al goed en de sfeer is er leuk met barbecue avonden en een backpackers van alle nationaliteiten. Mijn tijd in Cali kan ik het beste samenvatten met de woorden: rumbar (colombiaans voor: dansen), dormir (slapen), comer (eten), hablar (praten) en deze termen in een andere willekeurige volgorde. Maar naast het Superconcierto, wat echt een succes was geweest, valt er toch nog iets anders uit te lichten

Ik ben naar een Salsa Cabaret geweest, een show met professionele dansers van alle leeftijden die in de Cali salsastijl (lees: heel snel, over het ritme van de muziek heen) in kleurige kostuums over het podium swierden. Het publiek bestond vooral uit de Colombiaanse middenklasse en waren gezeteld op zon 200 witte plastic stoelen. We konden zelf ook een dansje wagen en zo waar ook met de professionals, iets wat Luis (colombiaan uit Bogota) steeds voor mij arrangeerde: ²Joehoe! dat meisje wil heel graag met je dansen!!². Maar na een paar uur wilde ik toch liever naar Juanchito om me met andere backpackers uit het hostel onder een jonger publiek op de dansvloer te begeven. Santa Caramba scheen het antwoord te zijn, maar als je met een groep ²gringos² uit gaat en ze kunnen niet dansen dan zit je dus de rest van de avond op de bank want geen colombiaan haalt het in zijn hoofd om je te vragen ten midden van zon groep...dus vooral gekletst en 1 keer zelf op een groep colombianen afgestapt wat wat ongebruikelijk bleek te zijn, maar goed ik heb in ieder geval 1 keer goed gedanst haha. Dit hoef je in colombia trouwens niet te proberen wanneer de colombiaanse mannen vergezeld zijn van hun vriendinnen want de relaties zijn behoorlijk conservatief en er wordt alleen gedanst met de geliefde of met goede vrienden (zo legde een colombiaanse jongen me uit, na een dans geweigerd te hebben omdat hij dan problemen zou krijgen met zijn vriendin die even buiten aan het roken was - in colombia hanteren ze wél succesvol een rookverbod!).

Met een groep uit het hostel hebben we overdag festiviteiten in de stad bezocht, waaronder een Orchestra concert (hier werden we op de foto gezet en de volgende dag stond die in de krant!) en Parc de la Cruz waar we de hele avond hebben gezeten genietend van indigenous live muziek, aguardiente, smalltalks met colombiaanse jongeren en sommigen deden zich ten goede aan sneeuw. Dit laatste lijkt heel gewoon te zijn onder de toeristen hier, maar afgezien van de gezondheidskwestie wil ik er ook niets mee te maken hebben wegens de schadelijke sociaaleconomische gevolgen van de handel voor de colombiaanse samenleving.

Op bezoek bij een Colombiaanse & Nuevo Ano 2009

Over deze kwestie sprak Helena (een vriendin van Mia) zich ook sterk uit toen ik haar op oudejaarsdag bezocht. Ze is italiaanse woon 16 jr in cali en is een jaar of 35 a 40 schat ik, en op haar balkon met uitzicht over de gehele stad (prachtig!) hebben we over van alles gesproken (haar werk als docent engels op de uni, de rivaliteit tussen de inwoners van Cali en Medellin, de wisselende veiligheidssituatie in Cali, mijn reis en projectplannen en dus de drugshandel). Ze nodigde me uit voor die avond voor een oud en nieuw viering bij Chris, een vriend van haar. Ik wilde het nog even afstemmen met backpackers (Loes, Joop, Fabian, David, Julien, Neill, Nick) van het hostel omdat sommigen speciaal die avond terugkwamen van buiten de stad, maar uiteindelijk ben ik met Neill (jongen uit Engeland) erheen gegaan: het was duidelijk een gringo gelegenheid met allemaal buitenlanders die hun leven hebben omgegooid en hier een bedrijf begonnen zijn of les in talen geven op middelbare scholen. Na de jaarswisseling begaven we ons weer naar het hostel en daar troffen we onze groep aan die nog (sneeuw)bergen aan energie hadden en ik was daarentegen toch wel wat uitgeput na 4 nachten fiesta...dus ik voegde me bij een groep Duitsers die dichterbij het hostel de nacht dansend wilden doorbrengen Prima avond gehad in een tent met veel colombiaanse jongelui en electronische muziek! De volgende dag zou ik savonds de bus naar Medellin nemen, dus om 5 uur hield ik het voor gezien, vamos a nuestras camas!!
De volgende ochtend bleek de avond van mijn hostelgroep een aaneenschakeling van materiaal voor sterke verhalen te bevatten en ook een wat mindere ervaring voor een Nederlands meisje die onder bedreiging van een (al dan niet echt) pistool haar tas moest afgeven (ga dus nooit met een tas de straat op snachts, want ze kunnen van de buitenkant niet zien of er iets waardevols inzit...). Na een goed ontbijt, webloggen en van iedereen afscheid genomen te hebben begon ik savonds aan terugreis naar Medellin, eigenlijk een voorlopig einde van mijn rondtrekkin in Colombia: gek idee! Eigenlijk was ik van plan om twee weken in Cali te blijven en spaanse lessen te volgen, maar wegens de feria en de feestdagen was er slechts 1 dure optie (32.000 pesos per uur priveles) en in Medellin vond ik een hostel (Black Sheep) waar vriendin Yadi van de eigenaar Kelvin goede privelessen geeft voor 16.000 in het hostel: beter kon gewoon niet en zo had ik op 2 januari mijn eerste 2 urige les. Inmiddels heb ik er een week opzitten van per dag 4 uur les (2 sochtends 2 smiddags) en na 4,5 jaar werpen mijn 6 jaar lessen in Latijn vruchten af: in een week tijd heb ik de complete spaanse grammatica achter de kiezen. Ik zeg nog maar even niet onder de knie, want dat vergt gewoon nog veel oefenen totdat het een automatisme wordt, maar dat komt vast ook snel! Volgende week ga ik langs de organisatie om verder te praten over mogelijkheden om te werken binnen een van de projecten, ik ben benieuwd hoe (en op welke termijn, colombiaans tempo inmiddels kennende?) het uit gaat pakken!

Voor degenen die dit hele verhaal gelezen hebben: leven jullie nog? Ik had het speciaal opgeknipt in kopjes, zodat jullie het in etappes kunnen lezen want jullie hebben vast meer te doen dan jaloers te worden op al mijn avonturen

liefs en tot mails, krabbels of Skyps!