Het is weer een volle week geweest, waarin we twee eilanden over gereist hebben. Op donderdag kwamen we aan in Queenstown, ook wel de 'Adventure Capital of the World' genoemd. De hoofdactiviteit daar bestaat uit doodsangsten uitstaan, tijdens een skydive, bungyjump, hangglide, stuntvlucht, jet boating, nog hogere en engere bungyjump, enz... Wij hadden deze adrenaline rush niet nodig, want Rianne had haar eigen avontuur. Op de weg van Fox naar Queenstown hadden we onze eigen bus geregeld omdat we een dag langer in Fox wilden blijven. Toen we naar een paar koffie/fotopauzes bij een cafeetje stopten om wat koffie te kopen, kregen we de schrik van ons leven... Rianne's reistasje met portemonnee (ook geld van de pot) en paspoort was verdwenen. We zochten de hele bus af en hadden een aardige chauffeur die het vorige cafe belde, maar haar tasje leek in het niets verdwenen te zijn. De verdere rit naar Queenstown was dan ook niet echt een feest en bij aankomst heeft Rianne niets anders gedaan dan instanties bellen om passen te blokkeren, aangifte te doen en de verzekering te regelen. Heel onhandig, vervelend en duur. Bovendien rees bij ons de vraag of Rianne door mocht reizen met een noodpaspoort naar Thailand en Maleisie. De volgende dag zat Rianne al klaar om de Nederlandse ambassade te bellen, toen ze een bericht van een engeltje in haar mailbox had. Haar reistas met alles erin (inclusief 200 dollar) was gevonden en ingeleverd bij het politiebureau van een stadje in de buurt. Het enige wat Rianne hoefde te doen was hun opbellen en het werd keurig de volgende dag in Queenstown afgeleverd!! Hoera! Na zoiets ben je nog nooit zo blij met je paspoort geweest. De rest van onze tijd in Queenstown hebben we gebruikt om bij te komen van deze zenuwslopende ervaring en energie op te doen voor de rest van onze reis. Rianne heeft voornamelijk in het park gelegen en ijsjes gegeten, Lonneke heeft zichzelf een beautydag gegeven inclusief massage en hot pools met uitzicht op de bergen. Na al deze ontspanning werd het tijd voor iets actievers en deze activiteit werd ons aangeboden door James, een jongen in ons hostel die een gids is op de Milford Sound Track (groot natuurgebied) en ook op de gletsjers had gegidst. Hij is een grote fan van rotsklimmen en vroeg of wij mee wilden. Daar zeiden wij twee stoere meiden geen nee tegen, en voor we het wisten stonden we de volgende dag voor een berg met daarboven op een steile rotswand. Het was al een hele opgave om bij de rotswand te komen op het glibberige, steile pad en we vroegen ons even af of we daar ook geen touwen voor nodig hadden om niet naar beneden te vallen. Een betere conditie konden we wel gebruiken. Toen we bij de rots waren en iedereen zijn/haar outfit aanhad, klom James als een berggeit de berg op. Toen het onze beurt was, ging dat iets minder soepel, maar we kwamen allebei boven aan de berg en abseilden weer naar beneden. De tweede keer de rots op, op een andere route, waren we al iets minder blij. Rianne haalde vrij gekke capriolen uit om op een richel te komen, waarbij het leek alsof ze de rots omhelste en zo'n beetje horizontaal de rots opklom. Maar ze kwam toch boven. Nadat we de rots bedwongen hadden, hadden we wel een koffie verdient, dus hebben we in de stad lekker geluncht.
Dinsdag was weer een reisdag, we zijn toen van Queenstown via Milford Sounds naar Te Anau gereist. De Milford Sounds is een mooi natuurgebied, waar het vaak regent en daardoor waanzinnig veel watervallen heeft. Wij hadden geluk en hadden mooi weer tijdens onze cruise en zagen pinguins en veel watervallen die ontstonden tussen het groen. Daarna zijn we in een klein stadje uitgestapt (Te Anau), waar een mooie wandeling was die wij wilden doen. Deze wandeling was onderdeel van de Kelpertrack, die over bergen gaat en drie dagen duurt om te volbrengen. Wij hebben alleen donderdag doorgebracht op deze track, want 's avonds moesten we alweer door met een nieuwe bus naar Tuatapere. Dit kleine dorpje wordt ook wel de 'Sausage Capital of the World' genoemd (ze hebben hier een hoop capitals of the world...), niet echt aanlokkelijk voor onze vega. Het dorpje was echt een gat, maar er was een hoogtepunt: Schaapscheren op een boerderij. Wij konden zo'n buitenkansje natuurlijk niet laten schieten, en sprongen in de bus die ons naar de boerderij bracht. Daar begonnen we met een Roast Dinner met aardappels, groente en lammetjesvlees. Rianne kon het niet opbrengen om lammetjes op te eten die ze net nog om zich heen zag dartelen en ze had bovendien net besloten geen schapen en lammetjes meer te eten (vanwege haar goede band met schapen). Afgezien daarvan was het een coole ervaring. Lonneke verdiende een paar schapenleren handschoenen met het sorteren van schapen en we maakten allebei de blitz tijdens het schapen scheren (al kleurde lonneke's schaap langzaam rood). Unaniem besloten wij dat schapen gewoon cool zijn.
Vrijdag stonden we vroeg op voor een overtocht naar het derde eiland van Nieuw-Zeeland: Stewart Island. Dit eiland is vrij klein, er is maar een dorpje, maar het zit vol met vogels en mooie wandelingen. We blijven hier toch 5 volle dagen, dus tijd genoeg om de natuur te verkennen. Op zaterdag zijn we naar Ulva Island geweest. Dit is een vogelreservaat, waar alle ratten en possums uitgeroeid zijn, zodat de vogels naar hartelust kunnen rondvliegen. We gingen samen met een jongen die we tegen kwamen met Stray en hebben een hoop vogels gezien. We werden zelfs achtervolgt door een waka, een bruine loopvogel die lijkt op een kiwi, maar stiekem toch geen kiwi is. We zijn van plan om op Stewart Island een tocht te doen met 1 overnachting om een deel van het eiland te verkennen. We worden nog eens ervaren wandelaars....
