Back from the Outback!

 Na drie dagen stofhappen, hicken, bakken in de zon en slapen onder de sterren zijn we vandaag weer terug gekomen van een fantastische tour door de outback.

Woensdagochtend zijn we in alle vroegte vertrokken vanuit Alice Springs. Met 11 vrouwen, 3 mannen en een tourguide (Mike, ook man) zaten we om 6u 's ochtends al in een minibusjes op weg naar de woestijn. Rond een uur of 10 stopten we bij een kamelenboerderij waar oa Rianne op een schip van de woestijn rondgehobbelt heeft. Daarna door naar de Kings Canyon. Dit in een groot rotsachtig gebied, weet eigenlijk niet zeker of je het een berg mag noemen, maar het gaat wel een aardig eind omhoog. Laten we het dus maar een bergmassief noemen, maar prachtige canyons erin uitgesleten. Daar een wandeling gemaakt van 3 uur, gelukkig was het weer niet te warm en het uitzicht absoluut schitterend! We waren wel allebij erg blij met onze wandelschoenen... (Hoewel Lonneke uit betrouwbare bron weet dat je deze tocht ook best op je gympen kunt doen...)

Daarna door naar ons campeerterrein voor de eerste avond. We kampeerde op het terrein van een outback station, in de middel of nowhere dus. Zonsondergang gekeken vanaf een zandduin, prachtig vuur gebouwd en we kregen een heerlijke maaltijd van pasta met Chilli con Kameel voorgezet (of sans Kameel voor die ene vegetarier). Gezellig rond het vuur gezeten en vrij vroeg onze swags uitgerold, want het was een lange dag geweest.

Wellicht dat niet ieder van jullie weet wat een swag is, hier een korte uitleg; het is een soort van grote slaapzak, maar dan van materiaal dat wind- en waterdicht is, met een dun matrasje onderin. Hier leg je dat je eigen slaapzak in en dan kun je heeerlijk slapen onder de sterrenhemel. Hoewel, heerlijk.... Wordt wel erg koud in de woestijn 's nachts! Maar als je dan wakker wordt van de kou, of omdat je nodig een bosje moet zoeken om achter te plassen, kun je wel nog even naar die schitterende sterrenhemel staren, waar je nog nooit eerder zoveel sterren had gezien...

En als dan eindelijk lekker slaapt, wordt je om 6 uur al weer uit je bed gerammeld. Ontbijten, swag oprollen en terug in de bus, op naar Uluru! In het nationale park van Uluru vind je ook Kata Tjuta, waar we een wandeling hebben gemaakt door de Valley of the Winds. Wederom absoluut schitterende uitzichten en gelukkig niet al te heet.
Nadat we allemaal flink honger hadden gekregen van de wandeling zijn we naar het Cultureel Centrum gegaan waar we gelunched hebben en konden rondkijken in het centrum. Inmiddels was de temperatuur al wel aardig gestegen en dus zijn we 's middags niet naar Ayers Rock zelf gegaan maar naar het Ayers Rock Resort, waar we konden zwemmen en douchen. Helaas waren wij ons voor vertrek van de tour niet bewust van deze optie en hadden we zwemspullen noch douchespullen bij ons. Maar we konden lekker even pootje baden op de rand van het zwembad en hebben ook nog wel manier gevonden om toch nog even te douchen.

Om half 4 zijn we naar Uluru terug gereden om er als eerste te zijn, rustig te kunnen eten en de mooiste plekjes te kunnen inpikken. Deze beschermen tegen Koreanen in echter nog lang niet makkelijk...
We vreesden nog even voor onze zonsondergang, omdat er nog aardig wat bewolking was, maar uiteindelijk werd het dan toch genieten en heel veel foto's maken.
We waren er als eerst, maar gingen als laatst en zagen nog kans om een zak goedkope wijn te jatten van een tourorganisatie die hun koelboxen altijd laten staan wanneer ze hun toeristen weer afvoeren . Toen naar een nieuwe kampeerplek waar we wederom een schitterend vuurtje hebben gebouwd. Twee van de jongens lieten zich uitdagen om over dat vuurtje heen te springen, wat ons heel wat amusement opleverde maar een van die gasten wel een pissige vriendin (ook prensent). Hij bleek een soort van semi-prof snowboarder te zijn en blijkbaar doet ie ook wel vaker iet wat suicidale dingen..

Dag drie werd een zeer vroeg dagje, kwart voor 5 werden bruut gewekt met de mededeling dat we een kwartier hadden om alles op te ruimen en in de bus te klimmen. Op naar Uluru voor een wandeling bij zonsopgang! Het werd een schitterende zonsopgang, waarbij je je steeds verbaast over de schitterende kleuren die dat enorme stuk steen kan aannemen. In ruim twee uur rondom Uluru gelopen, waarna Mike op de parkeerplaats stond te wachten met ontbijt; brood met worstjes en witte bonen in tomatensaus. Je bent immers wel in Australie...
Na deze inspanningen op de vroege ochtend hadden de meeste geen zin meer in nog een wandeling, en aangezien je ook niet mocht klimmen vanwege de harde wind zijn we al vroeg weer richting Alice Springs vertrokken. Onderweg zijn we nog gestopt bij een zoutmeer waar onze snowboarder dacht dat het leuk zou zijn om daar met twee voeten tegelijk op te springen, waardoor hij natuurlijk dwars door de droge bovenlaag ging en met zn voeten in de modder belande (een enkeling onder ons had hem op basis van eigen ervaring van te voren ook wel kunnen vertellen dat dat zou gebeuren..).

Vanaf dat punt zou het een lange maar rustige rit naar Alice worden, alleen dacht de aanhanger daar anders over.. Op ongeveer twee uur afstand van Alice Springs hoorden we een klap en begon de aanhanger wel erg scheef te hangen... De band bleek compleet aan flarden te zijn, en laat Mike nou net de dag ervoor de reserveband aan zijn baas meegegeven te hebben. Nou had die band ons ook niet meteen geholpen, want de moersleutels die we bij ons hadden bleken niet op de moeren van de band te passen.. Goed bezig mensen! Dus dat werd voor Mike met de bus heen en weer rijden naar een tankstation dat enkele kilometers verderop lag, eerst om een moersleutel te halen die wel paste, en toen om te kijken of ze de band konden vervangen. En wij maar wachten langs de weg, midden in de woestijn... We zagen de aasgieren als rondcirkelen boven onze hoofden, de watervoorraad was op, enkelen begonnen te hallicineren, en Rianne stond op het punt om gillende de outback in te rennen toen Mike toch nog terug kwam met de boodschap dat ze bij het tankstation belachelijk veel geld vroegen voor het repareren van de band. Er zat dus niets anders op dan alle spullen in de bus te laden, ons zelf er ook nog bij in te proppen en de aanhanger achter te laten in de woestijn, waar hij morgen opgehaald wordt.

Inmiddels zijn we dus wel weer allemaal levend teruggekeerd naar Alice Springs en naar een uitgebreide douche ruiken we weer fris en blijken we toch minder bruin te zijn geworden dan gedacht.. Vanavond gaan we nog met de hele groep eten en stappen. Dit keer hebben we gelukkig ook genoeg tijd om bij te komen van het stappen, want we reizen zondag pas met de Ghan door naar Adelaide. Morgen dus nog een dagje in Alice, dan zondag naar Adelaide, waar we maandag pas aankomen, waarna we dinsdagochtend op tour gaan naar de Great Ocean Road. Hoezo druk schema... Nog maar 14 dagen in Australie te gaan!