Klaaskreek deel II

November 16, 2008

Na het eten gingen we dus weer op pad. Eerst langs de oever in de buurt. Heine had een sterke koplamp waarmee hij de waterkant af speurde. Ik was blij dat ik er ook een bij me had en Motti, altijd goed voor zulke gadgets, had een mac light bij zich. Maar aan de oever zagen we niet veel. Heine overlegde met een dorpeling op het strand die ons tegen een kleine vergoeding een stukje verder over het water bracht in zijn moterboot. Weer aan land gingen we het bos in. Daar bij een verscholen vennetje zagen we de eerste glinsterende oogjes oplichten in het schijnsel van onze lampen. Maar meer kregen we niet te zien, daarvoor zaten ze te ver weg. Met de korjaal zouden we kreekjes aan de rivier in kunnen en dichterbij komen opperde ik. Ja dat was waar, maar Hein zag het niet helemaal zitten, gevaarlijk met zn drieen in het donker, hij had maar een kleine boot. Kan altijd omslaan of zinken, maar als we durften... nee toch niet echt een goed idee...sprak hij zichzelf tegen. Wij vertrouwen op jouw oordeel Hein.. maar we durven wel, zeiden we stoer. Zo brainstormde we een tijdje over de risco's en uiteindelijk besloten we het toch te doen. Motti hield het voor gezien die avond en hoewel Egmond en ik ook aardig moe begonnen te worden, was het avontuur te verleidelijk om te weerstaan. Dit keer zou het een serieuze jacht worden werd me duidelijk toen Hein me zijn geweer in handen drukte met een patroon erbij en de mededeling dat ik m vast kon laden, terwijl hij een verse batterij voor zijn lamp ging halen. Ik moest even slikken, maar Hein verzkerde ons dat waterkip, zoals de Kaaiman wordt genoemd, lekker is en naar kip smaakt. Ik heb altijd gezegd niet tegen vlees eten te zijn maar vooral tegen de gruwelen van de bio industie en dat ik, ideaal gezien zelf, op een dier waardige manier zou willen te voorzien in het vlees dat ik eet. Hier de gelegenheid dat ideaal min of meer in de praktijk te brengen.

En dus gingen we even later met een vriend van Hein, Danny, weer het water op. Nu in een wel erg smal korjaaltje zonder moter maar met pagaaien (peddels). Hein voor met een pagaai en zijn oude geweer, Danny achter ook met een pagaai en wij in het midden. Stil en verbazend snel gleden we over het donkere water dat prachtig de maan en de grillige bosrand weerspiegelde. Ik probeerde niet te lang stil te staan bij het gevoel op een stuk drijhout te zitten en tuurde ingespannen langs de oever nu wetend waar naar uit te moeten kijken. We gingen  kronkelige kreekjes in... In het donker met alle insecten, overhangende takken, lianen en vreemde geluiden net een spookhuis. Meesterlijk manouvreerde Danny en Hein het bootje tussen de in het water drijvende obstakels heen af en toe even plat in het bootje om ergens onder door te kunnen... Kreekje in kreekje uit. “Lookoe lookoe, een slang” zei Hein opeens. We konden een dik gespikkelt slangenlijf om een tak een meter boven ons zien zitten. Hein spatte wat water omhoog en daar rees zijn kop vervaarlijk traag boven de bladeren uit. Giftig? Mmmh erg gevaarlijk, bevestigde Hein grijnzend. Daarna keek ik vooral omhoog tussen de bladeren in de kreekjes inplaats van in het water. Na anderhalf uur nog steeds geen Kaaiman. Ik hoorde Danny klagen over kou. Het is me opgevallen dat Surinamers het al gauw over kou hebben als de temperatuur onder de dertig graden daalt. Naar de overkant, terug langs de andere oever... Ik vocht tegen de slaap maar dommelde op een gegeven moment toch weg.  Ik schrok wakker door een oorverdovende knal. Ik zag het water voor me woest bewegen en Hein met zijn geweer in de aanslag. De boot in rep en roer. Kaaiman? vroeg ik aan Egmond. Ja. Geraakt? Weet ik niet. Klaarwakker hielp ik mee tussen het wier met een pagaai te zoeken naar een lijk... Geen succes, de Kaaiman was m gesmeerd. Toen was het niet meer moeilijk er bij te blijven. Het duurde niet lang of we zagen er nog 2. Op naar de eerste. Die bleef rustig zitten en we konden dicht genoeg bij m komen om meer te zien dan een glinsterend licht. Onmiskenbaar staken twee krokodillen ogen boven het wateroppervlak uit.  Zo bewegingloos dat het bijna niet voor te stellen was dat het om iets levends ging. De tweede bleek een kleintje dus die besloot Hein met rust te laten. Maar nummer een moest er aan geloven. Eenvoudig richtte Hein zijn geweer, een heftige knal, raak en gezonken. Snel er naar toe met de boot, pagaaien weer roerend door de soep en daar was ie, in een oogwenk kliefde Hein met zijn kapmes  de nek van zijn slachtoffer om een einde aan zijn laatste worsteling te maken. Samen trokken we de kleine draak in de boot, de buit was binnen.. Net op tijd, het begon te regenen. We overwogen nog even te blijve schuilen op een strandje in de buurt, maar besloten uiteindelijk toch door te gaan. Al gauw veranderde de motregen in een plensbui en toen werd de kraan vol open gedraaid. Zeiknat probeerde ik mijn rugzak met camera en minidisc recorder enigszinds te beschermen. Maar uiteindelijk pakte ik de reserve pagaai realiserend dat snel terug belangrijker was, aangezien het bootje inmiddels bijna half vol water stond. Egmond begon als een gek te hosen. Na 2 missers had ik het ritme te pakken en peddelde nu synchroon met Danny en Hein en het bootje schoot over het water. Even stond ik stil bij dit fantastische moment. Op de rivier in de stromende regen in Suriname.. ik kan er zo weer naar terug;-) En daar was een licht aan de overkant , het strandje waar we vandaan kwamen. Aangelegd en onder een afdak geschuild, tot het hoogtepunt van de regen voorbij was. We hebben we de Kaaiman rustig naar huis gedragen en met een glas whisky de avond besloten. Toen ik eindelijk in mn hangmat lag was ik gelijk weg.

De volgende dag hebben Hein en Danny de Kaaiman gevild en een vriendin van Titia heeft het tot een heerlijke maaltijd omgetoverd. Er schoven nog een paar mensen aan bij het feestmaal en iedereen was het er over eens, de “busmeti' smaakte uitstekend. Een midden tussen kip en vis concludeerde Motti Egmond en ik.. Een waardiger nuttigen van een dier heb ik niet eerder meegemaakt.


Pictures

DSCN2400.JPG
DSCN2399.JPG
DSCN2396.JPG
DSCN2399.JPG
 
 
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login