Klaaskreek deel I

November 21, 2008

He daar ben ik weer! Vers van Klaaskreek... Denk wel het hoogtepunt tot nu toe.. Klaaskreek is een Marron (bosneger) dorp ander half uur rijden van Paramaribo. Vroeger duurde het veel langer, hoorde ik van iemand die daar woont, omdat de wegen slechter waren. Moeilijk voor te stellen aangezien het nu al een levensgevaarlijke en weinig comfortabele reis is. Met een gaar roestig en propvol gepropt busje schuddend en slingerend over rode bauxiet wegen door het bos. Stofwolken die het zicht op de weg regelmatig beperken tot 1 meter.. De bus chauffeur denderd onversoorbaar verder terwijl je je afvraagd of je over 3 seconden niet boven op de daf truck voor je zal knallen, die op de rem heeft getrapt om een kuil te ontwijken, of dat er misschien een fatale ontmoeting zal volgen met een tegenligger. Toch is het gezellig met zo'n “we-zitten-allemaal-in-hetzelfde-schuitje gevoel.” Ontroerend om te zien hoe vaders en moeders uit stappen en begroet worden door hun kinderen die uit een nabijgelegen dorpje aangerend komen. Onderwijl helpt iedereen om de bagage onder stoelen vandaan te peuteren en door de ramen naar buiten te loodsen. Het stof kleurt alles rood, de auto, bagage, de passaiers. Met name Egmond had een indrukwekkende haarspoeling aan het eind van de rit. Maar ook mijn backpack heeft een rode make-over gekregen...

We waren in Klaaskreek uitgenodigd door Titia, de schoonmaakster in guesthouse Twenty4, waar we 2 weken hebben gezeten. Het geschenk waar we op wachten. Beter dan alle dure tours voor rijke hollanders die je hier kan boeken. The real thing. We verbleven in een simpel ingericht geel huisje van Titia's moeder waar ik gelijk mijn hangmat weer op heb gehangen op het overdekte terras of balkon zoals het genoemd wordt. Wij hadden voor boodschappen gezorgd en Titia kookte heerlijk. Hoewel Klaaskreek een vrij gemoderniseerd marron dorp is, wordt er ook nog steeds geleefd van plaatselijke visserij en jacht. Het belanrijkste element van de maaltijd de eerst dag kwam toen we een kerk mis bijwoonden waar  prachtig gezongen werd. Buiten begon het te stort regenen en toen kwam er een man me een grote boodschappen tas vol spartelende vis. Voornamelijk Kwi-Kwi's een prehistorisch uitziende vis die als delicatesse wordt beschouwd. Buiten voor de kerk in de regen werd de vis in een mum van tijd onder luide onderhandelingen verkocht. We wisten er ook een stuk of tien te bemachtigen en die avond was het smullen.

Al snel ontmoete we neefjes, tantes en nichtjes die doorlopend langs kwamen. We kochten hand gemaakte kalabas schaaltjes en kammen en kregen dan later weer als dank en paar traditionele  versierde lappen doorgespeelt. We hoopte ter plekke een gids te kunnen vinden en Titia belde voor ons rond en onderhandelde voor een goeie prijs. Uiteindelijk kwamen we terrecht bij Hein, een stevig gebouwde man van ergens in de dertig met een gulle lach en een overwoestbaar goed humeur. Hij nam ons de volgende dag mee op sleeptouw. Eerst over het water per korjaal en later zijn Egmond en ik nog met hem het oerwoud in getrokken. We zweette onze hemden nat in de broeierige hitte terwijl we achter Hein aan liepen die zelfverzekerd een trail volgde dat nauwelijks als zodanig te herkennen was. Weelderig groen, onbekende geuren. Hein vertelde ons nonchalant met zij kapmes zwaaiend over zijn jacht ervaringen in dit gebied en wees ons een aantal van zijn schuilplaatsen. We zagen Kiss Kissie aapjes die met een stuk of vijftien hoog in de bomen voorbij geslingerd kwamen. Ook een bosvarkentje en adembenemend mooie blauwe vlinders ter grootte van 2 handen. Verder werden we getrakteerd op talloze geluids acrobaten en af en toe een kruidige lucht die afkomstig was van een brulaap. Ook namen we massoesa mee. Een plant waar geneeskrachtige thee van wordt gezet en erg duur is in stad (Paramaribo) legde Hein uit. Tijdens een pauze leerde we Heine wat beter kennen, we grapte wat over en weer, hij mocht ons en wij hem. Hij had al een aantal keer de Kaaimannen genoemd die net als veel andere dieren pas in de avond te voorschijn zouden komen. Die wilde we wel zien eigenlijk! Geen probleem dan gingen we toch 's avonds nog een keer op pad? Ok, hoeveel is dat? Maar Hein beschouwde ons inmiddels als vrienden en dat hoefde niet. Beetje geld voor de boot en dat was het.

Vervolg: zie Klaaskreek deel II


Pictures

DSCN2256.JPG
DSCN2250.JPG
DSCN2246.JPG
DSCN2245.JPG
 
 

1 Comment

Ria:
November 12, 2009
grappig dat ik ongeveer met precies dezelfde foto's uit Suriname gekomen ben, inclusief de foto's van Hein en zijn zoon Sharif.
Nog 4 weken en dan land ik weer op Zanderij. Aan Hein zal ik trachten uit te leggen wat Internet is en dat er foto's van hem te zien zijn. Als het mogelijk is zal ik hem mee nemen naar Paramaribo en de foto's laten zien in een Internet cafe of zo.
Groet, Ria
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login