Vakantie Deel 1

January 12, 2010 - Strand, South Africa

 

De 13e week alweer. ‘s Woensdags is het onze trouwdag en we krijgen een mooi kookboek van Hans en Anneli. Daarom komen we op het idee om ze uit te nodigen voor een hapje en drankje. Om kwart over vijf staan we nog in de supermarkt, om kwart over zes staat er een klein buffetje klaar!

 

Eerste Kerstdag gaan we lunchen in een restaurant aan de Beach Road. De lunch begint al om 11.00 uur, dus geen al te groot ontbijt vantevoren natuurlijk. We weten niet wat we moeten verwachten, maar het is een heel relaxte lunch.

 

Op tweede Kerstdag beginnen we aan onze grote reis. Het eerste traject gaat naar Springbok, 650 km naar het noorden.We komen er lekker vroeg aan, zodat we lekker op het terras kunnen zitten lezen en puzzelen. De volgende dag zetten we onze reis voort naar het Augrabies National Park. In Springbok komt er echter rook uit een een supermarkt, en het vuur breidt zich erg snel uit. Niets tegen te beginnen met de twee kleine brandweerspuitjes. Er was geen houden meer aan.

De 350 kilometer lange weg is op de laatste 30 kilometer na erg saai. Dor en droog en uitgestrekte velden. Wehouden ons daarom bezig met het tellen van het aantal rechte kilometers. Dit varieert van 6,5 km tot 22 km. Het laatste stuk echter ligt in de vallei van de Oranjerivier en is een stuk groener. Ook hier worden weer druiven verbouwd, maar hier wordt van deze druiven niet alleen wijn, maar ook rozijnen van gemaakt door ze te drogen op grote openlucht droogvloeren.

 

In het Augrabies National Park stort de Oranjerivier zich met donderende kracht naar beneden en heeft een grote kloof uitgesleten. Het is er 39 graden. De buurman nodigt ons uit een borreltje te komen drinken en even later zitten we met ons zevenen te barbecuen. Vader Chris, moeder Zephne, wij en de drie dochters Ciske, Lara en Anja. Zij wonen in Randfontein, vlakbij Johannesburg en zijn op weg naar Sommerset West. Jan moet klipdrift drinken (brandewijn) met cola. De dag daarop maken we de rondrit door het park. Het begint al goed want we moeten door een rivier rijden die dwars over het pad stroomt. Het is een uitgestrekt gebied met verschillende landschappen, van kale rots tot een lage begroeiing. Nergens schaduw, gelukkig wel een verkoelende wind. De temperatuur is 41 graden en we barbecuen vandaag zelf.

 

De dag daarop vertrekken voor een rit van 480 km naar het Kgalagadi Transfrontier Park. Het gebied kenmerkt zich door de rode duinen en de plantengroei die van lichtgeel naar licht groen schakeert. In dit park komen de twee rivieren Nossob en de Auob bij elkaar. Onze accommodatie ligt dan ook in Twee Rivieren en het punt waar ze samenkomen heet Samevloeiing. Als we om twee uur aankomen is het er 39 graden. De weg is zo mogelijk nog saaier dan de dag ervoor: lange enden, weinig begroeiing en al helemaal geen schaduw. Onderweg zien we grote vogelnesten, gebouwd op de electriciteitspalen, zoutpannen, uitgestrekte vlaktes met zo af en toe een boerderij, paarden, ezels en geiten. Tegen het einde van de middag gaan we alvast een verkennend ritje maken en komen de volgende dieren tegen: struisvogels, gnoes, jakhals, springbokken, elanden, 2 uilen, roofvogels. Als we dan een aantal auto’s zien staan en we even blijven kijken ontwaren we 7 leeuwen aan de overkant van de rivierbedding.

 

De drie dagen daarna rijden we door een groot gedeelte van dit park, langs de droge rivierbeddingen van de Aoub, dan weer dwars door het park naar de rivierbedding van de Nossob. Hier zijn we dan in Botswana, want de rivier is de grens tussen Zuid-Afrika en Botswana. Dit wordt aangegeven met witte paaltjes precies in het midden van de rivier. De laatste dag rijden we door tot Mata Mata aan de grens met Namibië. We wippen even over de grens heen natuurlijk. We zien door de dagen heen diverse dieren zoals struisvogels met jongen, gemsbokken, gnoes, jakhalzen, Kaapse vossen, grootoorvossen (vechtend om een prooi), diverse antilopes, gemsbokken,spiesbokken, een enorm luipaard, luipaard met jongen verscholen in een grot, arenden, secretarisvogels. Kortom teveel om allemaal op te noemen. Hieronder geven we in het kort alleen onze meest spectaculaire belevenissen weer.Omdat de dieren zich het meest bij zonsopgang en zonsondergang laten zien gaan we twee keer per dag op pad, eerst bij zonsopkomst (5.30 uur) en vanaf een uur of vijf tot half acht, omdat dan het park gesloten wordt. Om 8 uur is het hier donker.

 

Tijdens het avondritje van de eerste dag zien we weer een aantal auto’s stilstaan onder een boom. Daar is dus vast iets te zien. Daar is dan ook zojuist een luipaard uit de boom gesprongen en die loopt langzaam parallel aan de rivier. We blijven hem volgen steeds een stukje doorrijdend met de auto. Opeens komt hij onze kant op en loopt dan ruim een kilometer langs de weg langs de auto’s. Inmiddels zijn er een aantal auto’s bijgekomen en er ontstaat een ware “traffic jam”. Wij zitten eerste rang en rijden stapvoets naast dit luipaard, samen met een auto die achterwaarts rijdt en een video maakt. En wij? Wij hebben ons fototoestel op de tuintafel laten liggen!!!

 

Alle dagen dat wij er zijn vinden er hevige onweersbuien plaats en hevige stortregens. Daarom staat er op sommige plaatsen water in de droge rivierbeddingen en komt de vegetatie tot leven. Het lijkt of de kleuren meer uitgesproken en helderder zijn geworden. Bloemen schieten uit de grond en kale hellingen hebben opeens een groene waas. ‘s Avonds echter, als de zon er weer heeft op staan te branden zijn de kleine plantjes alweer verschrompeld of zelfs helemaal verdwenen.

 

Op een van onze tochtjes komen we verse pootafdrukken van leeuwen en een plaats waar kennelijk een schermutseling heeft plaats gevonden, maar we zien de dieren zelf niet. Zij kunnen zich goed verbergen, zelfs achter het kleinste bosje verteld onze gids ons.

 

Er is ook nog een museumpje in dit park. Het is een klein huisje waar een Schots echtpaar jarenlang gewoond heeft. Het heet Auchterloin en het bestaat uit het woonhuisje, waterput, smederij en een ommuurd terrein voor het vee.

 

Op diverse plekken in de rivierbedding staan windmolens die water oppompen waarmee een waterplaats gevuld wordt. Ook worden een aantal pompen aangedreven door zonne-energie. Deze waterplaatsen hebben allemaal erg mooie namen, zoals Houd Moed, 12e boorgat, 13e boorgat, gemsplein, melkvlei enz. Op diverse plekken liggen overblijfselen van skeletten en in de Nossob rivier ligt zelfs een halve giraffe nek en kop nog intakt, alle botten verspreid over een gebied van 100 meter.

 

Op 31 december gaan we de sunset safari doen. Dat leek ons wel een leuk plan voor deze avond. Helaas begint het om 17.00 uur erg hevig te onweren en te stortregenen. Toch gaat de safari door: na een aantal afmeldingen blijven er 6 mensen over. Onze gids heette Andre en kon mooi vertellen. Deze safari begint met een luipaard met pups dat in een van de grotten gesignaleerd is, helaas kunnen wij hem niet ontdekken. Toen het donker was gingen er twee spotlights aan en ontwaarden we veel springhares (een soort kleine kangeroe), veel kaapse vossen en grootoorvossen (eentje met prooi in de bek), diverse uilen enz. En daarmee was Oudjaarsavond voorbij en konden we wachten op het Nieuwjaar, in de woestijn. Gelukkig deden een aantal meiden in het Botswana kamp vuurwerk na. We hebben het glas geheven met de buren die uit Zweden kwamen.

 

Voordat we op zaterdag dit park gaan verlaten rijden we nog even naar Samevloeiing. Hoewel er wel auto’s staan te kijken is het luipaard niet te ontdekken. Maar als we terugrijden en even stilhouden voor nog een laatste blik op de overkant en de uitgekomen bloemetjes aan onze kant ontwaren we een zeer langzaam lopend luipaard. Deze loopt zichzaggend naar boven en gaat dan met zijn pups spelen. Dan is het nu echt tijd om te gaan.

 


Pictures

Wijfjesluipaard
Woestijnkleuren
Kudde gnoes met babies
Giraffen
 
 
Fuzzy Travel · Next »
Create blog · Login